Look who's talking

Wonderlijk

2012-01-16T23:06:00.002+01:00

Afgelopen zaterdag bezocht ik een theatervoorstelling van Ali B, genaamd Ali B geeft antwoord. Waarop dan? Ja, dat is een beetje waar de theatershow om draait. Ik ben nooit een gigantische fan geweest van Ali B, vond het altijd een beetje, tja, wat zal ik zeggen, de Tatjana Simic onder de Marokkanen: je intelligenter voordoen dan je bent. Ergens wist ik het wel dat ik het bij het verkeerde eind had (wat Ali B betreft dan, zeker niet wat Tatjana betreft), maarja, je aan iemand ergeren is nu eenmaal lekker makkelijk, dus daar bleef ik in hangen.

Waarom tel ik dan 20 euro neer voor een kaartje voor een show waar ik niets van weet? Omdat iemand die ik dit jaar heb leren kennen me had aangeraden om die show te bezoeken als ik de kans kreeg. De voorstelling speelde zich zo’n 500 meter van mijn huis af, hetgeen ik prima vond kwalificeren als ‘de kans krijgen’. Met een select groepje zijn we naar de voorstelling gegaan. Ik herinner me nog dat ik tegen m’n zusje zei: ‘Ik weet echt wel dat ik hier redelijk bekeerd naar buiten ga lopen’. Bekeerd richting Ali B uiteraard, niet richting de Islam. Het bleek een understatement.

Wat een bijzondere voorstelling was dat. Ali B geeft antwoord. Maar waarop dan? Op een beetje onnozele vragen uit een wat suffig publiek vol huiverige Lelystedelingen. Het maakte niet uit, want Ali B wist allang wat hij zou gaan vertellen. Tenminste, dat, óf hij heeft echt twintig theaterprogramma’s in zijn hoofd en dat lijkt me schier onmogelijk. Met één stukje uit de voorstelling maakte hij zich, in mijn ogen althans, onsterfelijk. ‘Als je ergens heel erg tegen bent, dan draag je in feite bij aan dat waar je tegen bent. Je kunt veel beter positief zijn, en vóór hetgeen zijn dat het tegenovergestelde is van dat waar je tegen bent’. Toen hij die woorden voor het eerst uitsprak klonk het als onzin. Maar na zijn uitleg werd duidelijk dat het precies inhaakte op mijn favoriete theorie waarover ik al zo vaak geschreven heb: ‘Duisternis is niets anders dan de afwezigheid van licht. Doe onaardig tegen iemand die je slecht behandelt, en je wordt zelf precies die persoon. Blijf positiviteit sturen en je zult die persoon uiteindelijk veranderen’.

Het was de kennis die ik al had, verpakt in een prachtige zin ‘wees niet tegen, maar wees voor het tegenovergestelde van dat waar je tegen bent’. Het was één van die levensveranderende momenten, zo’n moment dat je denkt, dit wil ik vasthouden, hier wil ik iets mee doen. Wat een bewondering kan iemand in een paar uur kweken en wat voelde ik me dom en oppervlakkig achteraf.

Maar wat ik dan altijd nog het mooist vind, is wanneer ik me realiseer hoeveel er voor nodig was om mij in die zaal te krijgen zaterdagavond. Ik was daar nooit geweest als ik Jan Jaap niet had ontmoet. Jan Jaap had ik nooit ontmoet als ik mijn boek niet had geschreven en op Ten Pages had gezet. Dat had ik nooit gedaan als Mickey (mijn grote vriend in LA) me niet had overgehaald om mijn boek te schrijven, Mickey die ik nooit had ontmoet als ik het tijdschrift niet was begonnen dat ik samen met Martine was gestart. Het tijdschrift dat ik nooit zou hebben gehad als ik Martine niet had ontmoet. Zo kan ik nog veel verder terug. Dat klinkt melodramatisch, maar waarheid is het wel. Honderden, misschien wel duizenden kleine gebeurtenissen waren nodig om ervoor te zorgen dat ik op zaterdag deze prachtige les mocht leren. En dan heb ik het nog niet eens over wat er voor nodig was om ervoor te zorgen dat Ali B op een zaterdagavond optrad in Lelystad.

Wat is de wereld toch een wonderlijke plek.

Vriendje

2012-01-12T22:10:00.003+01:00

Ik zou je willen zeggen,
hoe het voelt dat jij er bent.
Maar een woord voor zoveel liefde,
heb ik nog altijd niet herkend.

Ik zou je willen vragen,
hoe je het leven nu ervaart.
Maar de blik die je me toewerpt,
is veel meer dan woorden waard.

Graag zou ik je beschermen,
voor al het slechte om je heen.
Helaas kan dat maar een klein beetje,
de grootste strijd vecht je alleen.

Ik kan niet zeggen, vragen, redden,
hoe graag ik dat ook willen zou.
Dus hoop ik maar dat je aan alles voelt,
hoeveel ik van je hou.

Papa

Kun je even krabben?

2012-01-11T21:00:00.000+01:00

Het is de zin waar Martine in de acht jaar dat we samen zijn een gruwelijke hekel aan heeft gekregen. Ik heb namelijk jeuk op mijn rug. Niet soms, niet vaak, maar eigenlijk altijd. Nu schijnt dat niet een persoonlijk manco van mij te zijn, maar een probleem waar het hele mannelijke geslacht mee te maken heeft, het is een verslaving. Overdag openbaart het zich niet echt, dan ben ik gewoon aan het werk en is er niets aan de hand.

Maar ’s avonds? Zo vlak voor het slapen gaan, ja dan openbaart het zich ineens. Zo’n kriebel, midden op je rug, waar je met de beste wil van de wereld niet bij kunt met je eigen armen. Het liefst gaat Martine eerder slapen dan ik, want ik ga haar niet wakker maken (hoogstens een keer iets te hard binnekomen ‘oeps sliep je?’. Gaan we tegelijk slapen, dan is ze sowieso de pineut. ‘Kun je zo wel even krabben?’, waarop een lange tragische zucht klinkt aan de andere kant van de kamer. Ik weet dat het haar irriteert, ik weet dat ze het zat is, maar de jeuk, de jeuk!

Erger is nog als de rollen zijn omgedraaid. Dan ben ik moe en ga eerder slapen dan zij. Dan komt ze heel zachtjes de kamer binnen, want ze wil me niet wakkermaken. Deels omdat ze lief is, deels omdat ze dan haar lot ontloopt. Op haar tenen loopt ze naar het bed, gaat tussen de lakens liggen, trots dat ik nog altijd niet wakker ben. Twee punt drie seconden heb ik dan. Want als ze eenmaal lekker ligt, dan kan ik het schudden. ‘Kun je even krabben?’ roep ik snel. ‘Fuck, fuck, fuck!’ ze roept het niet, maar ik hoor het haar denken.

Dan is het natuurlijk nog de vraag wat voor soort jeuk het is. Want de mannelijke rug kent belachelijk veel soorten jeuk. Je hebt de lokale prikjeuk, die netjes op één plek blijft, maar die zich verstopt als je krabt. Om daarna stiekem en venijnig terug te keren als de krabber weer is vertrokken. Dan is er nog de racejeuk, de jeuk die begint, maar gaat reizen zodra er gekrabd wordt. ‘Ja daar! Nee, naar links, links, andere links! Naar beneden, oh nee stukje terug, ja daar! Oh, toch niet’. Bewonderenswaardig hoe de krabber altijd netjes begint met orders opvolgen en op het laatst uit frustratie vol de nagels over je hele rug haalt, om zo effectief jeuk te vervangen door pijn.

De ergste jeuk is echter de fantoomjeuk. De jeuk die je voelt, maar niet kunt plaatsen. ‘Waar heb je jeuk dan?’ ‘Ja volgens mij links op mijn rug’ ‘Hier’? ‘Hmmm misschien toch mijn arm’. De krabber is kansloos en fantoomjeuk resulteert altijd in twee gefrustreerde mensen. De één omdat ze voor niets heeft gekrabd, de ander omdat het euvel niet is verholpen.

Nachtenlang heb ik in bed gefantaseerd over complete systemen die je zou kunnen bedenken om dit probleem op te lossen. Een t-shirt met vakjes op je rug, met corresponderend schema op papier. ‘De jeuk gaat nu van A5 naar B3, haast je!’ Een spijkerbed klinkt ook zo fijn, of een ruggenkrabber met scherpe punten ipv die botte houten krengen (slecht plan, slecht plan).

Ik heb de jeuk altijd verfoeid, maar gisteren had ik, uiteraard tijdens het krabben, een gesprek met Martine. Ineens realiseerde ik het me ‘Weet je?’ zei ik. ‘Mocht onze liefde ooit doven, mocht zelfs Robin ons niet meer bij elkaar kunnen houden, dan zal de jeuk ons huwelijk redden’. Ik zou vast kunnen leren van iemand anders te houden, maar krabben zoals zij? Dat kan na acht jaar niemand beter!

Is dit nu later, als je groot bent?

2012-01-10T22:08:00.001+01:00

Ik zou willen dat het een titel was die ik zelf had bedacht, maar het is de titel van een prachtig liedje van Stef Bos. Nouja de tekst is dan prachtig, want ik vind nog steeds dat Stef Bos zingt als Bob Ross die z’n borsthaar laat epileren.

Een hele simpele zin, maar wat zit er een verhaal achter. Ik vroeg het me vanavond weer eens af na een gesprek met een oude bekende. Ze vond me veranderd, iets dat ik kon beamen. Ik ben niet meer dezelfde als vijf jaar geleden (wie wel) en daar ben ik dankbaar voor. De laatste jaren heb ik ineens heel sterk het gevoel dat ik weet wat ik kan en wat ik wil en dat ik doe waar ik goed in ben. Dat heeft me rust gegeven. Natuurlijk haalt dat ook de uitdaging weg in de dingen die ik doe, maar voor nu vind ik het fijn. De rust van jezelf zijn.

Maar is dit hem dan? Is dit de Martin die ik had moeten zijn en altijd op weg was te worden? Toen ik 8 was liep ik over een pad naar school en besloot dat later, als ik een man was, dan zou ik dit pad nogmaals bewandelen, terugdenkend aan deze dag, een brug in gedachten slaan tussen twee perioden in mijn leven. Is die periode aangebroken? Als dat zo is, dan weet ik niet of ik daar blij mee ben, want er is nog veel meer dat ik wil doen, veel meer dat ik wil zijn. Iemand die niet zoveel piekert, die leert te genieten van wat hij heeft en niet te balen wat wat hij had willen hebben en wat misschien nooit meer komt.

Is dit nu later als je groot bent? Zijn de herinneringen die ik koester aan dat ene leuke sinterklaasliedje in Kinderen voor Kinderen, aan Bassie en Adriaan (verrek, de robot heet Robin!), aan Masters of the Universe, Spanning in Slagharen, aan Captain Planet en de ViewMaster, zijn dat nou mijn ‘vroeger toen alles beter was’ momenten? Ik vraag het me regelmatig af. Ik ben pas 32, en tegenwoordig begint het leven geloof ik bij vijftig, dat is geruststellend.

Ik weet nog goed dat ik op mijn 18e de laatste gang maakte met mijn klasgenoten naar de Mediatheek op school, me volledig bewust (te bewust) dat dit het einde was van een tijdperk. In slow-motion met muziek, want zo werkt mijn hoofd. Ik weet nog precies mijn gedachten, me bewust van het feit dat er een leven op me wachtte vol onverwachte gebeurtenissen die mijn visie op alles volledig zou veranderen, zou doen rijpen. Ik kon dat moeilijk verkroppen: weten dat je nog niets weet, dat je nog een groentje bent en niets anders kunnen doen dan wachten tot de jaren, het geluk en het leed die kennis bij je komen brengen.

Stiekem mis ik hem nog wel eens, oude ik. Oude ik die meningen had. Die vond dat het feit dat ergens een handleiding voor bestond, niet betekende dat het ook daadwerkelijk zo moest zijn. Immers de handleiding was ook door iemand geschreven. Die vond dat je altijd moest zeggen waar het op staat, ook al kostte je dat je leuke baan bij Veronica. Het was een maf mannetje. Ik weet het niet, is dit nu later als je groot bent? Ben ik over vijf jaar totaal iemand anders en kijk ik dan lachend terug op alles dat ik nu dacht te weten?

De tijd zal het wederom leren. Voorlopig zie ik mezelf nog niet op dat pad lopen, al realiseer ik me telkens wanneer Robin me vol bewondering aankijkt, dat ik geen jongetje meer ben. Misschien is groot zijn dan niet iets dat je voelt, maar iets dat men in je ziet. In dat geval mag het vandaag zijn. Voor Robin.

En dan ga je leven verdomme!

2012-01-09T14:03:00.004+01:00

Gisteren las ik een pijnlijk bericht op de Telegraaf over twee vrouwen op een oranje tandem, die in Argentinië geschept waren door een vrachtwagen. Hartstikke dood. Opmerkelijk vond ik het wel, want een oranje tandem lijkt me nou niet echt eenvoudig te missen (al heeft de chauffeur dat letterlijk gesproken ook niet gedaan), maar onwerkelijk vond ik het des te meer. De twee dames hielden namelijk een blog bij, zei de Telegraaf en tja, dat moest ik even Googlen. Dan lees je dus een vrolijk bericht over dankbaarheid, beseffen hoe goed je het hebt, geschreven door het betreffende tweetal op dezelfde dag. Stukje getypt, laptop dicht, naar buiten en boem! Over.

Nog pijnlijker is dat je kunt terugbladeren in de reacties. Alsof je het leven kunt terugspoelen, terug in de tijd kunt gaan tot het moment waarop het tragedie niet meer is. ‘Gecondoleerd lees’ ik. ‘Wat een verschrikkelijk drama’. ‘Ik las net op de Telegraaf dat’. Dan ineens op de volgende pagina: ‘succes meiden, doen jullie voorzichtig?’. Ik vind het tegelijkertijd bijzonder en conflicterend, dat internet je in staat stelt om te doen wat je in het echte leven niet kunt: tijdreizen!

Naar aanleiding van een blog dat ik twee weken geleden schreef over je dromen najagen, kreeg ik onverwacht veel vragen. Vragen van mensen die zich afvroegen hoe je dat precies doet, je dromen najagen. Ja weet ik veel, ik leef ook pas voor het eerst. Ze vragen het aan iemand die de dagen achter zijn computer slijt in een wanhopige poging om financiële ellende uit het verleden een plekje te geven. Dat gezegd hebbende, heb ik wel een heel fijn leven. Ik ga twee keer per jaar naar Amerika, letterlijk om op te laden, mogelijkheden te zien en vrienden te ontmoeten. Dat geld kan ik beter besteden, ervan uitgaande dat er een morgen is.

We gaan redelijk vaak uit eten, bestellen redelijk vaak wat, pikken regelmatig een bisocoopje of iets anders leuks. Natuurlijk dat zijn geen bedragen waarmee ik ook maar een gat kan slaan in die financiële muur van het verleden, maar ik zou het slimmer kunnen besteden, ervan uitgaande dat er een morgen is.

Maar dat is nu juist het punt, ik weet niet of die morgen er is en jij ook niet. Ik werk me echt kapot, maar doe ook extreme dingen waar ik van geniet, of het nu reizen naar Amerika is, mijn boek schrijven, dingen in de muziek, of gewoon lekker eten. De afgelopen jaren heb ik regelmatig gehoord: ‘Jij durft je dromen na te jagen, dat vind ik zo geweldig!’. Je zou denken dat het m’n ego streelt, maar het heeft het tegenovergestelde effect. Je dromen najagen zou niet iets bijzonders moeten zijn. Het is je geboorterecht, een verplichting aan jezelf. Als je zoiets roept dan is de reactie steevast: ‘Ja maar je kent mijn situatie niet, ik kan niet, ik weet niet, ik zie niet…’. Laat ik daar duidelijk over zijn: er is altijd een uitweg. Altijd. Er is niets moeilijkers dan afstand nemen van je eigen leven en zien wat die uitweg is, iemand anders kan hem niet voor je vinden en de uitweg hoeft ook niet altijd over rozen te gaan.

Maar kom op! Denk even aan de afgelopen tien jaar van je leven. Wat je hebt gedaan, wat je hebt bereikt, wat je had willen bereiken. Voel hoe snel ze zijn omgevlogen. Ja misschien heb je nu kinderen, verantwoordelijkheden, heck, misschien heb je schulden. Maar dat wil niet zeggen dat je niet kunt doen waar je van droomt, dat je niet kunt doen waar je voor gemaakt bent.

Die snelheid waarmee de afgelopen tien jaar zijn vervlogen, zal zich alleen nog maar verdubbelen. Hoe ouder je wordt, hoe sneller het gaat. Hoe voel je je, denk je, als je tachtig, negentig, wie weet, honderd bent, en je hebt niet gedaan waar je altijd van droomde. Niet alleen dat: je hebt niet gedaan waar je van droomde en je weet dat alle kansen daartoe zijn vervlogen. Pas als het écht niet meer kan, dán weet je dat alle beperkingen die je zojuist voor jezelf hebt opgesomd, ook de beperkingen zijn die je jezelf hebt opgelegd. Je leeft maar één keer, dat heb je vast eindeloos vaak gehoord, en misschien nog vaker zelf gedacht. Maar besef je ook wat het betekent, dat er écht een dag komt dat het te laat is, voorbij, over en uit. Kansen vervlogen. Die dag is niet vandaag.

Neem eens een dag vrij, ga op het strand zitten met de wind in je haren en vraag je af wie je bent. Wie je bent, wat je doet en vooral, wat je zou willen doen. Denk niet aan de beperkingen, aan de mogelijkheden of onmogelijkheden. Wie ben jij, wat wil je. Daarna sta je op en ga je leven verdomme. Vandaag, niet morgen.

Waarom? Omdat je het kunt. Jij zeker!

Gisteren las ik een pijnlijk bericht op de Telegraaf over twee vrouwen op een oranje tandem, die in Argentinië geschept waren door een vrachtwagen. Hartstikke dood, maar wel pas nadat ze geleefd hadden.

Benoem het en het zal verdwijnen

2012-01-05T23:38:00.001+01:00

Heb je ooit wel eens in een lift gestaan met een vreemde? Tenzij je een heel sociaal mens bent, heeft dat ongetwijfeld tot een ongemakkelijke stilte geleid. Een liftritje van tien seconden kan dan eenvoudig veranderen in een marteling die minutenlang lijkt te duren. Niet aankijken, vooral niet aankijken. Maar waarheen dan wel? Wie is er ooit op het belachelijke idee gekomen om een spiegel in de lift te hangen? Het ergste is dat niet alleen jij je van de situatie bewust bent, de ander doet precies hetzelfde. Om vervolgens zonder blikken of blozen een 'fijne dag nog' uit te gooien als de deuren zich openen. Een prima voorbeeld van hoe emotioneel gehandicapt we zijn geraakt, volledig niet meer in staat tot spontane sociale interactie.

Ik heb me lang geïrriteerd aan dat gedrag, vooral wanneer ik het zelf vertoonde. Tot ik ineens een oplossing vond, eentje die te simpel is voor woorden. Er is namelijk maar één woord nodig om de ongemakkelijke situatie in de lift te verhelpen.

'liftstilte'

Het is het enige dat je hoeft te zeggen om het ijs te breken. Het woord snijdt als een mes van opluchting door de spanning en veroorzaakte bijna altijd een lach, vaak zelfs een kort gesprek. Dat heeft niet zoveel met het woord te maken, alswel met wat het woord doet: de situatie benoemen. 'Liftstilte' is zo effectief omdat het in één woord de situatie vangt die beide partijen ervaren en daarmee het bestaan van die situatie onmogelijk maakt.

Het begon met een lift, maar ik leerde al snel dat het werkt op veel meer vlakken. Sterker nog, het werkt in alle facetten van het leven. Toen mijn moeder net was overleden had mijn vader een hele moeilijke periode. Soms goede dagen, vaak slechte. Op slechte dagen zocht hij ruzie. Dat zorgde voor stress, totdat ik dezelfde truc leerde toepassen. 'Je hebt het moeilijk vandaag hè?' is alles dat ik hoefde te zeggen. Woede veranderde in verdriet en een gewoon gesprek werd mogelijk.

Benoem het en het zal verdwijnen. Het werkt zonder uitzondering voor alles. 'Waarom schreeuw je tegen me?' en het schreeuwen zal stoppen, 'Ben je boos op me?' en de lucht klaart onmiddellijk op. 'Zit mijn haar misschien gek?' en je weet direct of die dwalende blik iets te betekenen had of niet. Maar ook diepere zaken: 'Vind je mij niet aardig?', 'heb ik je misschien beledigd?' en ga zo maar door. Het zijn vaak de gedachten die je al in je hoofd hebt, maar die je op een of andere reden geleerd hebt niet uit te spreken.

Dat is jammer, want als je leert juist die gedachten uit te spreken, maak je het leven voor jezelf eindeloos veel eenvoudiger. Dan stop je met projecteren en begin je met informeren. Benoem het en het zal verdwijnen.

Foute keuzes...

2012-01-04T21:53:00.000+01:00

Wanneer mensen in retrospect over hun leven praten, hoor je het ze vaak zeggen: ik heb veel fouten gemaakt in mijn leven, veel foute keuzes gemaakt, me met de verkeerde mensen ingelaten enzovoort. Ik vind het knap dat ze dat kunnen zeggen. Ik begrijp wel dat ze het denken, maar het is niet waar. Je kunt bij leven en welzijn onmogelijk bepalen wat de goede en foute keuzes zijn geweest in je leven tot nu toe. De uitkomst van je keuzes kan onprettig zijn, zelfs catastrofaal, maar dat betekent niet per definitie dat ze fout zijn.

Ik heb heel wat ‘fouten’ gemaakt in mijn leven. Om er maar eens wat te noemen: mijn eerste vriendinnetje was nu niet bepaald een heel aardig persoon, dat heeft me veel stress bezorgd en destijds behoorlijk beschadigd. Ik ben rare projecten gestart in mijn jeugdig enthousiasme, dingen als Watch me Get Famous (een project waarbij men mij kon volgen op mijn weg naar de doorbraak als songwriter). Achteraf was dat project, gezien de Idols, Starmakers, X Factors en the Voice formats z’n tijd ver vooruit, maar dat terzijde. Het project achtervolgde me nog vaak bij sollicitaties. ‘Je komt hier toch niet werken om beroemd te worden?’. De titel van het project was fout gekozen, want daar ging het niet om. Vele van dit soort projecten zouden volgen, naar later bleek: omdat ik niet durfde te beginnen aan wat ik écht wilde doen: een boek schrijven. Een project dat flopt is immers maar eenproject.

Nadat mijn moeder overleed ben ik een winkel begonnen, want ik was onoverwinnelijk (immers, het ergste was me al overkomen). Ontzettend veel lol gehad, maar een grote financiële flop, waar ik nog steeds dagelijks de gevolgen van ondervind. Ik besloot dat ik minder afhankelijk wilde zijn van opdrachtgevers, nam personeel in dienst en begon eigen projecten. Ging prima en toen was er de crisis en kwam ik in gigantische problemen, tot aan een bijna faillissement aan toe. Daar heb ik me uit kunnen werken, maar daardoor wel gevangen geraakt in een bestaan met een 120-urige werkweek en een gevaarlijke hoge bloeddruk.

Fout, op fout, op fout, op fout heb ik gemaakt. Verkeerde keuzes en soms verkeerde mensen. Toch? Deels wel, maar ik kan het ook anders zien. Door Watch Me Get Famous kwam ik in contact met Tjeerd Oosterhuis, met wie ik tot op de dag van vandaag nog samen liedjes schrijf, hetgeen onlangs leidde tot mijn eerste gouden plaat. De winkel heeft me financieel genekt, maar door de winkel ontstond er een tijdschrift en door het tijdschrift kwam ik in contact met een aantal mensen in Amerika en een gezin in het bijzonder. Mickey (dezelfde Mickey van gisteren), is een creatief genie, werkt veel voor Disney en heeft me veel zelfinzicht gegeven. Het is dankzij Mickey dat ik het uiteindelijk aandurfde om het boek te gaan schrijven, in het Engels, want meer bereik. Ik kon dat in het Engels, omdat ik door mijn bijna faillissement gedwongen werd van koers te wijzigen en voor een vertaalbureau ging werken, hetgeen mijn kennis van het Engels snel verbeterde. Tijd voor het boek had ik, omdat het bijna faillissement ervoor had gezorgd dat ik een richting moest kiezen, in plaats van een beetje van alles doen.

Ik heb zoveel blunders begaan met die rare projecten die ik heb gedaan, maar al die blunders zorgden ervoor dat ik het eerste project dat er écht toe deed, het boek voor mijn vader, prima in de markt wist te zetten. Dat ik niet vol gas en arrogant te werk ging, maar klein en bescheiden, zoals ik inmiddels had geleerd. Ik moest een Wikipedia-pagina aanmaken voor mezelf, maar dat ging niet, omdat je dat niet over jezelf mag doen (terwijl er toch echt een objectieve bio op stond, geen promotie). De pagina stond op het punt verwijderd te worden (terwijl er naar was verwezen in een krantenartikel), toen iemand bij Wikipedia me te hulp schoot. Het was iemand die ik jaren geleden had leren kennen als de beste vriend van het vriendinnetje dat ik aan het begin van deze blog omschreef als foute keuze.

Pas vorig jaar realiseerde ik me dat alles met elkaar verbonden is, dat alles in het leven samenkomt. Wat heb ik gevloekt om mijn gepruts. ‘Waarom lukt het niet, waarom gaat het niet, waarom kan ik niet doen wat ik wil doen en voel dat ik moet doen’. Het antwoord was dat het er simpelweg niet de tijd voor was. In al mijn frustratie en anticipatie heb ik zonder het te weten het pad geplaveid naar de koers die ik wilde varen.

Zijn het dan toch allemaal goede keuzes geweest? Geen idee, vandaag is maar een tussenstation. Misschien word ik ontzettend succesvol, denk ik de juiste keuzes te hebben gemaakt en sla ik me over tien jaar voor m’n kop dat ik de jeugd van m’n kind(eren) heb gemist, om maar eens wat te noemen.

Je weet het niet. Ik niet, niemand niet. De dag dat je in je kist ligt (of in potje bent gemetseld), is de dag waarop je weet wat er goed of fout is geweest in je leven. Tot die tijd moet je lekker surfen op de golf die de natuurlijke gang van zaken heet!

Nieuwe layout!

2012-01-04T15:28:00.001+01:00

Ik houd van minimalistisch, maar in sommige dingen kun je ook een beetje doorslaan. Er kregen wat mensen zere ogen van die fel witte tekst op de zwarte achtergrond. Tijd voor wat verandering dus. Mooi nieuw sausje eroverheen en klaar voor 2012! Vraag niet hoe het kan, geniet ervan!

Ik vergeef het je…

2012-01-03T22:05:00.002+01:00

Bij het begin van het jaar hoort een opruiming, niet alleen van de geest, maar ook van het bureau en de computer, zodat je in alle opzichten weer vers kunt beginnen. Tijdens het opschonen van de bestanden op mijn computer kwam ik een mapje tegen, een mapje dat ik liever zou zijn vergeten. Het was een mapje met daarin screenshots van de website van de opleiding die Martine twee jaar geleden volgde. Een opleiding waarin ze veel zin had, maar die was uitgedraaid op een complete teleurstelling. Lang verhaal kort: ze zou er leren digitaal ontwerpen, maar men liet haar schilderen, fotograferen, kleuren, om te verhullen dat er niet eens een computer aanwezig was, om me vervolgens wel een gepeperde rekening te sturen. De screenshots waren bedoeld als bewijs dat de site daadwerkelijk een opleiding digitaal ontwerpen had beloofd, mocht ik in een positie komen dat ik het moest bewijzen.

In die positie kwam ik. Ik had daadwerkelijk een zaak (zelfs een getuigenverklaring, terwijl de eigenaar van de prutschool me keihard een leugenaar noemde). Ik was woest, ik haatte deze man. Ik weet dat haten een sterk woord en een nog sterkere emotie is, maar ik haatte deze man vanuit de grond van mijn hart, vanuit het diepste van mijn ziel. Niet alleen omdat ik het geld niet kon missen (voor iets dat ik niet had gekregen), ook niet eens omdat Martine nu een kostbaar jaar van haar leven had weggegooid en het alsnog zonder diploma moest doen, maar vooral omdat de man in kwestie niet alleen weigerde om toe te geven dat hij het verprutst had, maar ook nog eens deed alsof ik de boel aan het besodemieteren was. Maar ik kan niet tegen conflict, het zuigt letterlijk al mijn energie op, dat was het me niet waard.

Ik kan me heel erg kwaad maken om dat soort dingen, om dat soort mensen. Ik kan doen of ik erboven sta, eroverheen stap, maar van binnen borrelt het. Lang stelde ik mezelf gerust met de gedachte dat dit soort mensen zielig is en sneu. Dat ik elke dag thuiskom in een wereld waar ik om mensen geef en andersom, dat ik weg kan lopen van dit soort mensen en zij voor de rest van hun leven aan zichzelf vastzitten. Het is waarheid, maar positief is het niet en daarom voelde het weinig constructief. Ik had het daarover met Mickey, een vriend in Amerika een tijd terug en vroeg hem hoe hij altijd zo rustig bleef. ‘Je moet het hem vergeven, dat is de enige manier om los te laten’, zei hij. Ja maar dat is makkelijk zeg. Dus iedereen kan mij zomaar alles flikken en ik moet het ze vergeven? Dan kan ik net zo goed deurmat op m’n hoofd laten drukken.

Het was niet wat hij bedoelde. Wat hij me probeerde uit te leggen is dat je moet opkomen voor hetgeen waar je in gelooft, maar dat je het bij het onderwerp moet houden. Want negen van de tien keer gaat een conflict niet meer over het conflict, maar is het persoonlijk geworden. Maar bij mij niet, nee, bij mij was het oprecht nog om het conflict. Want oh, als ik ooit rijk zou worden, dan begon ik precies zo’n school als hij, in het pand daarnaast, en maakte ik hem kapot. Kapot hoor je!’.

Lekker volwassen Martin, en inderdaad totaal heel zakelijk, totaal niet persoonlijk. Oftewel, Mickey had gelijk. Dit had niets meer te maken met het conflict waar het ooit mee begon. Erger nog, ik zat me op te vreten, terwijl de man in kwestie me allang vergeten was. ‘Ja maar hij noemde me een leugenaar!’ verdedigde ik mijn hetze nog. ‘Ja, nou en?’ antwoordde Mickey. ‘Hoe kun je je nu laten kwetsen door een vreemde? Weet je hoeveel vreemden er rondlopen? Als je moeder zegt dat je een leugenaar bent, dát is pas erg!’

Het was volledig waar. Ten eerste omdat mijn moeder niet meer leeft, ten tweede omdat het te bizar voor woorden is om je te laten kwetsen door een vreemde. Mickey’s laatste wijsheid deed m’n woede de das om ‘Onthoud dat niemand ’s ochtends op staat met de intentie om jouw dag, jouw leven compleet te verzieken. Iedereen doet waar hij of zij in gelooft, vecht voor datgene waar hij of zij recht op denkt te hebben. Zoals jij over deze man denkt, dacht hij waarschijnlijk ook over jou’.

Wat voelde ik me dom en oppervlakkig na dit gesprek, omdat ik wist dat ik hier heel primitief en testosteronnig mee was omgesprongen. ‘Zeg het dan!’ zei Mickey. ‘Zeg dat je het hem vergeeft’. Mickey moest me nog net niet met een mes dwingen om het te zeggen. Niet omdat ik het niet over m’n lippen kon krijgen, maar gewoon, omdat het best dom klinkt….in de McDonalds.

Ik was dit gesprek, dit moment, dit hele gebeuren alweer helemaal vergeten, wellicht een teken dat Mickey’s woorden effect hadden. Maar vandaag, toen ik mijn pc opschoonde, was daar ineens het mapje. Het mapje met de screenshots. Ik opende, bekeek de inhoud. Moest ik het bewaren? Wat als ik ooit toch nog m’n gelijk wilde halen? M’n oprechtheid moest bewijzen. Ik keek naar links en zag een foto van m’n zoontje. Instant perspectief.

Het mapje is definitief verwijderd. ‘Ik vergeef het je’.

Kom uit bed en hak het in stukjes…

2012-01-02T23:25:00.004+01:00

Een bizarre titel voor een blog, dat realiseer ik me, maar van essentieel belang geweest voor mij in 2011. Een handleiding die ik enige tijd geleden geschreven heb ligt sinds vandaag in de winkel en ik vond het leuk om daar even een linkje naar te plaatsen op mijn Twitter en Facebook, want met mijn eerste roman in het verschiet eind dit jaar, zijn dat twee leuke mijlpalen. Ik kreeg onverwacht veel leuke reacties. ‘Jeetje, je gaat echt lekker he’ en ‘Het lijkt je nu ineens voor de wind te gaan!’ Ik kan het niet ontkennen, het gaat best lekker en dat heeft allemaal te maken met de titel van deze blog.

Ik timmer al jaren heel hard aan de weg. Ten minste, ik heb een hamer, ik weet dat er ergens een weg is, maar vooralsnog heb ik telkens weinig anders gedaan dan lelijk op mijn duim slaan. In 2003 startte ik mijn eigen bedrijf en hoewel ik het leuk vind om te freelancen en prima in mijn eigen behoeften kan voorzien, is het niet waar mijn hart ligt. Een boek schrijven en als het even meezit ervoor zorgen dat ik het uitgegeven krijg, dat was mijn droom. Niet sinds kort, maar sinds ik weet dat schrijven is waar ik gelukkig van word.

Ik was keihard op weg om de persoon te worden die al z’n hele leven prachtige plannen heeft, maar op z’n 80e wakker wordt, ontdekt dat z’n leven voorbij is en dat hij uiteindelijk niet heeft gedaan wat hij wilde doen. Dat voelde ik en daar baalde ik van. Maar met ergens van balen schiet je niet zoveel op. Het enige dat je doet is nóg een negatieve emotie toevoegen aan de stapel vol gevoelens van medelijden omdat hetgeen waarvan je weet dat het in je zit er maar niet uit wil komen. Dat is oprecht ellendig en frustrerend, maar dat zijn wederom twee hele passieve emoties.

Waarom is het dan vorig jaar ineens wel gelukt? Waarom schreef ik ineens de roman die ik al jaren wilde schrijven? Niet omdat ik zo goed ben of zoveel zelfkennis heb. Het was simpelweg een kwestie van op de rem trappen. Dat is een les die ik lang geleden leerde, maar pas vorig jaar toepaste. Als je het gevoel hebt dat zaken uit de hand lopen of de dingen niet gaan zoals je wilt, dan moet je op de rem trappen, een stap achteruit doen, kijken wat er mis is en dat fixen.

Wat er bij mij mis was, was de angst om te beginnen, want beginnen aan mijn grootste droom betekent dat ik op korte termijn zou ontdekken of hij waarheid zou worden of uit elkaar zou klappen. Maar de vraag niet stellen betekent niet dat het antwoord niet bestaat, dus beginnen moest ik. ‘Morgen, niet vandaag’. Zo bleef morgen altijd morgen. Dat ging nergens heen. Nu, ik moest nu beginnen! Dat zou dan ook doen. ‘Morgen’. Het is het beste vergelijken met in je warme bedje liggen op een dag dat je er niet uit hoeft, maar ook je dag niet wilt verslapen.

‘Ik ga er echt uit. Nog vijf minuutjes. Nog vijf dan. Nog drie. Toch weer vijf. Verrek, ben ik in slaap gevallen? Nog vijf minuutjes’. En zo sukkelt je leven voort. Dat kan een deprimerende gedachte zijn, ware het niet dat je uiteindelijk je bed uit bent gekomen. Het kán dus wel, een eind maken aan die zelffopperij. Als je uit je bed kunt komen op een luie zaterdag, dan kun je ook vandaag beginnen met datgene waar je al jaren van droomt. Niet morgen, vandaag. Niet zeiken, uit bed komen.

Het was die gedachte die ervoor zorgde dat ik uiteindelijk mijn boek ging schrijven. Vandaag, niet morgen. Maar daar was nog iets meer voor nodig. Een boek is echt heel veel werk. Tienduizenden woorden, daar ben je eindeloos lang mee bezig en dat was een van de redenen dat ik er nooit aan was begonnen. Tot ik besloot elke dag een pagina te doen. 90 duizend woorden klinkt als een berg werk. Toch waren er maar drie maanden en duizend woorden per dag voor nodig en ineens was het klaar.
Het voelde alsof ik het licht had gezien. Sindsdien hak ik, zonder overdrijven alles in stukjes. Alles dat ik teveel werk vind, alles waarvan ik denk dat ik het niet kan dragen, hak ik in stukjes en dat heeft ervoor gezorgd dat er ineens een stuk meer gebeurt en lukt. Het is eigenlijk heel logisch. Want je kunt vast een hele pizza op, maar dat ding schuif je ook niet ineens naar binnen.

Het is de filosofie die van 2011 echt een goed jaar heeft gemaakt en dat is waarom ik het wil delen. Wat zijn jouw dromen? Wat heb je altijd al willen doen, maar is er nooit van gekomen. Ben je je bewust van het feit dat vandaag nooit meer terugkomt, en je écht maar één keer leeft? Voorbij is voorbij en je krijgt geen tweede kans. Kom uit bed en hak het in stukjes, je bent het jezelf verschuldigd. Jaag je dromen na, vandaag nog!

Chap(B)eau!

2012-01-01T23:04:00.006+01:00

Nieuwjaarsdag, de eerste dag van het nieuwe jaar. Een dag waarop je de restjes nog even lekker op mag eten, bij familie langs kunt gaan of lekker voor de buis kunt hangen om alles te bekijken dat je gisteren hebt opgenomen. Maar ook een dag waarop je stiekem alvast vooruitkijkt. Wat ga ik allemaal doen dit jaar, waar kijk ik naar uit, wat vrees ik? Afhankelijk van hoe je in elkaar steekt, kan die vraag ook een stuk dieper gaan. Wie ben ik, wie wil ik zijn dit jaar, wat definieert mij en wat vind ik daarvan?

Op één bezoekje na zijn wij vandaag niet naar familie geweest, we hebben lekkere hapjes gegeten en gekeken wat er gisteren op televisie was. Niet opgenomen overigens, want wij zijn hip, betalen een godsvermogen aan UPC en kunnen het daarom fijn terugkijken. De oudejaarsconference is een must, dus Youp was eerst aan de beurt. Ouderwets fijn en goed te weten dat die man het nog kan, maar vooral ook dat hij vijftien jaar geleden grapte over een autotelefoon en eind 2011 over Twitter. Meegaan met je tijd, knap.

Niet zo knap echter als wat ik Beau van Erven Dorens heb zien doen met zijn oudejaarsconference. Ik had ervan gehoord, Beau is ineens komiek, maar hoe de vork in de steel zat wist ik niet precies. Ik was nieuwsgierig, maar niet nieuwsgierig genoeg om te gaan kijken. Het was uiteindelijk mijn vader die me aanraadde het te bekijken vandaag en wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan (en wat ontzettend dom dat SBS de documentaire over dit avontuur van Beau niet heeft uitgesmeerd in een soap, dat had het aantal kijkers zeker verdubbeld).

Kijk, je kunt vinden wat je wilt van Beau. Je kunt het een kakker vinden, een kwal, een studentje met rimpels of juist heel sympathiek. Voor mij is hij stiekem altijd een beetje een held geweest. Gesmuld heb ik van Deal or no Deal, niet eens van het format, maar van hoe het werd gepresenteerd. Helden vallen soms van voetstukken en Beau deed dat met zijn overstap naar SBS. De ene flop na de andere, prachtige ideeën, maar niets dat wilde aanslaan. Het werd zo langzamerhand een beetje de Raymond van Barneveld onder de presentatoren, een beetje zielig en sneu zelfs als ik het mag zeggen.

Maar vanaf vandaag is Beau van Erven Dorens weer een held, meer dan ooit. Was zijn conference dan zo hilarisch? Is hij zo’n briljant komiek? Was de show zo goed? Nee, dat is niet de reden. Ik vond de show echt leuk, heb gelachen, zelfs wat emotionele momenten gezien en kippenvel gekregen aan het eind toen de finale terugpakte op een eerder item. De kans is groot dat ik vooral zo genoten heb omdat de documentaire me liet zien welke lijdensweg eraan vooraf ging, misschien had ik het zonder dat een stuk minder indrukwekkend gevonden. Ik weet dat niet, die kennis kan ik niet uitwissen.

De reden dat ik Beau een enorme held vind, is niet omdat hij goede grappen maakte, leuke liedjes zong en zelfs aanzette tot nadenken, nee, de reden is dat hij het lef heeft gehad om zichzelf en plein public opnieuw te definiëren. Dat is niet zomaar knap, dat is echt buitengewoon bijzonder. Mensen hebben de neiging om vast te zitten in wat ze doen en wie ze zijn. ‘Dit is nu eenmaal wat ik doe’, ‘dit is nu eenmaal wie ik ben’. Zelfs een eenvoudige carrièreswitch boezemt de meeste mensen voldoende angst in om er vanaf te zien.

Had Beau nog enorm veel succes, dan had ik het minder indrukwekkend gevonden. Drijvend op een roze wolk, gedragen door de positieve reacties van je fans, krijg je immers vleugels en kun je een hoop. Maar op je rug liggen, je ene na de andere idee en droom kapot hebben zien gaan en dan het lef hebben om voor het toeziend oog van heel Nederland iets op te pakken dat je nog nooit hebt gedaan? Kapot gaan op weg daarnaar toe, ermee willen stoppen, je afvragen waarom je het doet en dan toch doorgaan? Dat vind ik niet knap, dat vind ik bijna bovenmenselijk en dat moet niet worden onderschat.

Het meest bijzondere hieraan vind ik nog wel dat Beau iets heeft geflikt dat Youp, Freek noch Guido ooit voor elkaar heeft gekregen. Het zette me aan het denken. Niet over het leven, maar over mezelf. Wie ben ik, hoe definieer ik mezelf en wat vind ik daarvan? Ik vraag me daadwerkelijk af of hij zich realiseert (of heeft gerealiseerd) dat dit de bijwerking was. Niet zozeer van z'n show, maar wel van z'n project. Kijk naar wie je bent. Wat vind je van jezelf? Ben je tevreden of moet het roer eigenlijk om en durf je dat? Beter willen en kunnen zijn dan wie je vandaag bent. Ik vind het een prachtige gedachte voor 2012.

Wat een held!

2011

2011-12-31T17:28:00.002+01:00

Jaren geleden had ik een scheurkalender. Eentje van Donald Duck, maar dat doet er niet zo heel veel toe. Er waren twee blaadjes op de schuurkalender die me buitengewoon boeiden, 2 juni, omdat het mijn verjaardag is en 31 december, omdat het wederom het einde van een jaar betekende.

Iedereen die me goed kent weet dat ik oud en nieuw verschrikkelijk vind. Naarmate de klok richting de 12 tikt, krijg ik het letterlijk benauwd (paniekaanval heb ik later geleerd) en schieten er allerlei gedachten door m’n hoofd. Bah, alles weer gereset, van voor af aan beginnen. Alles dat ik gisteren nog schattig en knus en mooi en lief vond, vind ik morgen grauw en grijs en lelijk en kil. Daar heb ik me lang tegen verzet, ook omdat de mensen om me heen me altijd probeerden op te beuren. ‘Ach joh, het is toch een jaar met nieuwe kansen? Het begint niet opnieuw, het gaat verder!’. Ik heb me lang schuldig gevoeld tegenover de mensen die er niet meer zijn. Want het leven moet je omarmen, de dag moet je plukken en elke dag die je treurt om iets zinloos is een dag die je verspilt, terwijl er heel veel mensen zijn die graag nog een dag hadden mogen meemaken.

Daar praat je jezelf natuurlijk alleen maar een groter schuldgevoel mee aan, want gedachten laten zich niet dwingen en emoties al helemaal niet. Toch voelt het dit jaar een beetje anders. In veel opzichten was 2011 een rampzalig jaar. De economie heeft het zwaar te verduren. Ik zag gisteren een overzicht de mensen die ons dit jaar zijn ontvallen (uiteraard alleen BN’ers) en dat is echt aanzienlijk. Er zijn dit jaar ook heel wat mensen gesneuveld in noodzakelijke en tegelijkertijd onnodige conflicten. Nee, voor de wereld was 2011 geen fantastisch jaar. Voor mij persoonlijk moet ik bekennen dat het juist een heel mooi jaar was.

Een schat van een kindje (Robin is écht leuk), samenwonen met z’n allen, financieel orde op zaken, mijn eerste boek geschreven en ik mag het ook nog eens uitgeven. Als klap op de vuurpijl (haha) op de valreep van het jaar mijn eerste gouden plaat. Er is iets aan het gebeuren, dat voel ik aan alles en voor het eerst is mijn nieuwsgierigheid naar 2012 veel groter dan mijn drang om me vast te klampen aan 2011. Want wat gaan er veel leuke dingen gebeuren in 2012. Eerst lekker een weekje weg in Januari, dan beginnen aan mijn tweede boek en hopelijk een dozijn mooie liedjes. In September lekker twee weekjes met mijn vader naar Amerika, daar verheug ik me enorm op. Robin groter zien worden, leuker zien worden, nog liever zien worden dan hij al is. Dat zijn geen dingen die ik vrees, dat zijn dingen die ik koester.

Jaren geleden had ik een scheurkalender. Eentje van Donald Duck, maar dat doet er niet zo heel veel toe. Er waren twee blaadjes op de schuurkalender die me buitengewoon boeiden, 2 juni, omdat het mijn verjaardag is en 31 december, omdat het wederom het einde van een jaar betekende. Op 31 december schreef ik mijn wensen en hoop voor het volgende jaar altijd achterop het blaadje van de volgende 31 december, zodat ik aan het einde van dat jaar kon terugkijken op wat ik hoopte en wat ik had gerealiseerd.

Voor 2012 heb ik slechts twee wensen. Ik hoop en droom dat iedereen die ik liefheb (en vooruit, ook iedereen die ik een stommerd vind) gezond blijft en dat we mogen doen wat we leuk vinden, in plaats van alleen wat we moeten. Dromen waarmaken, dat is mijn missie meer dan ooit. Ik weet dat het lukt, want ik ben er dit jaar al mee begonnen. En terwijl ik kijk naar mijn gouden plaat aan de muur en de felicitaties voor mijn eerste roman, realiseer ik me dat het ditmaal voor het eerst waarheid is. Niets opnieuw, keihard verder!

Tot 2012! Make it rock!!!

Kerstmis zonder jou

2011-12-24T08:37:00.005+01:00

Zo vlak voor kerst, wanneer iedereen druk aan het plannen is hoe elk lid van de familie nu weer tevreden te houden, is er altijd wel iemand die het tegen me zegt. "Je zult je moeder wel extra missen hè, tijdens deze bijzondere dagen". Meestal heb ik geen zin in discussie en uitleg en knik ik ja. Zelden spreek ik de waarheid, de waarheid die is dat ik je helemaal niet mis tijdens de kerstdagen. Dat klinkt hard, maar dat komt simpelweg omdat je niet weet hoe ik het bedoel, waarmee je dus precies begrijpt waarom ik meestal maar gewoon ja knik.

Ik miste je verschrikkelijk toen ik vorig jaar trouwde. Dat was een belangrijke nieuwe stap in mijn leven, een hoofdstuk waar jij nooit deel van zou uitmaken, een belangrijke dag waar jij nooit bij zou zijn. Nog meer miste ik je toen ik papa vertelde dat ik zelf papa werd, waardoor een huilbui me op dat moment volledig verraste. Maar het meest miste ik je natuurlijk nog toen m’n kleine vriendje Robin geboren werd begin dit jaar en in de maanden daarna, toen papa zich van een eenzame man ontpopte in een liefdevolle opa en ik me alleen maar kon afvragen hoe jij dit had gevonden. Al weet ik dat best. Het is zo’n lief jongetje mama, ik herken er zoveel in en hij zou zoveel van je gehouden hebben en jij van hem. Dat zijn de momenten waarop ik je verschrikkelijk mis, ook omdat het gaat om een deel van je dat ik nooit heb mogen kennen, zoals ik nu ook een fantastisch nieuw deel van papa leer kennen.

Maar met kerst? Nee, met kerst mis ik je niet. Zodra de goedheiligman z’n hielen heeft gelicht, loop ik altijd nog mijn rondje langs de Free Record Shop, om te kijken of er nog een belachelijk goedkope, belachelijk slechte, maar heerlijke kerstfilm in de voordeelbak ligt. Want dat deden we altijd samen. Als de eerste kerstlichtjes verschijnen, herinner ik me hoe heerlijk je dat vond en hoe mooi je onze boom altijd wist op te tuigen. Altijd precies hetzelfde, altijd prachtig, daarmee heb je een stevige herinnering gebouwd voor altijd. De muziek, daar zweef ik nog altijd op weg, me herinnerend hoe ook jij dat kon doen, en hoe jij, net als ik, je volledig kon verliezen in de feestdagen, alsof er nooit een eind aan zou komen, hetgeen helaas altijd onwaar bleek. Wat hebben we een plezier gehad in het uitdokteren van cadeautjes, stiekem doen, en dan het uitpakken waarbij je altijd wel per ongeluk je mond voorbij praatte (bij de eerste verzegelde cd roepen: ‘ja dat zijn ze allemaal!’). De rollade op kerstochtend, de vruchtjes met slagroom, The Muppets’ Christmas Carol kijken terwijl jullie aan het eten bezig waren, mezelf dwingen om om 3 uur te stoppen met chocola eten anders lustte ik die lekkere kipfilet niet meer, het is allemaal stuk voor stuk gegraveerd in mijn geheugen en gevoel.

Als ik aan kerst denk, dan denk ik aan jou, aan alles dat je deed, bedacht en de overdosis liefde en gevoel die je mij, ons, hebt bijgebracht, niet alleen voor deze dag, die, hoe bedacht die ook moge zijn, heel bijzonder voor ons was, maar ook voor alle momenten in het algemeen. Hoe kan ik je dan missen met kerst mama, als je er zo overduidelijk nog bij bent, tijdens deze dagen meer dan ooit? Nee, ik mis je niet met kerst, maar wat zou ik graag willen dat je erbij kon zijn. Al was het alleen maar om een kusje van Robin te incasseren, want reken maar dat hij zal weten wie z’n oma was.

Ik hou van je, en een hele fijne kerst!

Waarom Serious Request de wereld redt...

2011-12-23T11:09:00.004+01:00

Serious Request, ik had er een jaar of drie/vier geleden wel eens van gehoord, maar het was niet echt mijn ding. Dacht ik. Mijn zusje stuiterde twee jaar geleden onze huiskamer in. ‘Heb je Serious Request gezien?’ HEB je Serious Request gezien?’ ‘Nee, want dat is niet mijn ding’. Dacht ik.

Vorig jaar veranderde er ineens iets. Naast mijn zusje werden ook mijn vader en broer enthousiast over het glazen huis fenomeen, en ik spiekte zo nu en dan mee. Een trouwe kijker was ik daarmee absoluut niet, maar de sfeer, de muziek, en het hele publiek dat uit z’n plaat ging op ‘Hello’ van Martin Solveig, dat raakte me wel. Wat me ook raakte is dat mijn vader, die na het overlijden van mijn moeder (in 2004!) gebukt ging onder de feestdagen, plotseling opleefde in een periode die normaliter heel moeilijk voor hem was.

Maar het is pas sinds dit jaar dat het #SR11-virus, zoals we het inmiddels mogen noemen, me volledig heeft gegrepen. Het begon al met flink wat voorpret, er moest een televisie op kantoor komen, want dan konden we het volgen. Op dat moment had ik nog niet in de gaten waarom het me zo aantrok en in z’n greep zou houden tot het eind. Tot ik de eerste beelden zag, en het werd me onmiddellijk duidelijk.

2011 is in veel opzichten en voor veel mensen in de wereld een verschrikkelijk jaar geweest. Nare gebeurtenissen in ons land en ver daarbuiten. Als ik het filmpje van 2011 snel voor mijn ogen voorbij laat trekken, zie ik telkens hetzelfde: duizenden mensen op een plein, in Egypte, in Syrië, maar ook in ‘beschaafde’ landen als Amerika, al leek men daar vooral te demonstreren om het demonstreren. Boze, woeste mensen, verdriet, geweld, ellende, dat is wat me bijstaat uit 2011.

Geen slecht woord daarover. Wat er in landen als Egypte en Syrië is gebeurd was noodzakelijk en het leidt op de lange termijn hopelijk tot iets goeds. Maar zet al die beelden achter elkaar en je kunt de gedachte niet onderdrukken dat het einde van de wereld nabij is.

En dan is er Serious Request.

Nee, Nederland is niet perfect, ook wij hebben hier verschrikkelijke dingen gezien dit jaar en ook ons land kent blijkbaar hele slechte mensen. Maar hoe fantastisch is het om een jaar te eindigen met een plein vol mensen die niet boos zijn. Mensen die geen haat tonen, waar geweld ineens niet blijkt te bestaan. Een plein vol mensen die een heel land weten te inspireren tot het geven van vele miljoenen euro’s, elk jaar meer en dat in een tijd waarin we het zelf financieel zwaarder hebben dan ooit.

Iemand vroeg laatst wat er zo boeiend is aan Serious Request en of ik niets beters te doen had dan een week lang dag, avond en soms ook nacht, te kijken naar drie mannen in een huis. Ik heb inderdaad niets beters te doen. Want wat wordt er in een jaar een bak ellende over ons uitgestort en wat is het dan heerlijk om een week lang te verdrinken in heerlijke muziek, een zee aan positiviteit, leuke gekkigheid, een sfeer waarin alles lijkt te kunnen, en een boodschap van liefde die we, met een handtekening van een paar miljoen de wereld insturen.

Dat is waarom Serious Request de wereld redt. In ieder geval de mijne.

Het magische luchtkasteel dat school heet

2011-12-22T22:29:00.004+01:00

Ik woon sinds mei (ook) samen met het gezin van mijn schoonzusje en één van de voordelen die daar aan vastgeplakt zitten is dat ik hun kinderen van heel dichtbij kan zien opgroeien. Het heeft voor iedereen voordelen, want vier volwassenen in huis betekent dat er altijd wel iemand is om de kinderen naar school te brengen als iemand anders even niet kan of zich echt heel graag op een ander oor wil draaien. Ik vind het niet heel prettig om in alle vroegte de kou te trotseren, maar ik vind het wel heerlijk om die kinderen naar school te brengen. School heeft iets magisch.

Daar denk je als kind heel anders over. School is, in de ogen van kinderen, een plek waar je heel veel moet en vooral heel weinig mag. Ik zie het als een magische plek, vooral in deze donkere Decemberdagen. Dat mocht ik maar weer eens meemaken toen ik mijn neefje en nichtje een paar dagen geleden naar school bracht. De lichten waren gedimd, niet om geld te besparen, maar om de kerstboom mooier te laten uitkomen. Zodra je die wereld instapt, verandert er iets. Kinderen weten precies wat ze moeten doen, hangen hun jasjes netjes aan de juiste haakjes, leggen hun bekers en lunchtrommels netjes in de bak (wacht eens even, hier kunnen jullie dat wel?) en alles is precies zoals je het je vroeger herinnerde, terwijl de rest van de wereld in niets meer lijkt dat je herkent uit je geheugen.

De kerstboom ziet er prachtig uit, er staan schattige schoentjes netjes op een rij onder de kapstok en in de klas zie je ouders die nog even lief gedag zeggen tegen hun kinderen. Ik was vijf minuten binnen in die school, maar ik wist zeker, hier wil ik nooit meer weg. De realiteit was natuurlijk dat ik wel degelijk weg moest, en hoe vreemd was het om te merken dat het magische gevoel buiten direct verdwenen was. Buiten stonden moeders met elkaar te roddelen, te klagen over het één en ander, mensen liepen me voorbij zonder gedag te zeggen en ik stapte in een diepe plas. Ja hoor, hallo wereld.

Het deed me allemaal ontzettend veel denken aan de reclame van Intratuin, jeweetwel, waar een gezinnetje een magische kerstervaring beleeft, tot ze naar buiten stappen en direct in de koude realistische wereld terechtkomen. Zo voelt het daadwerkelijk als je een basisschool binnenstapt, als een magisch luchtkasteel, een prachtige luchtbel die de grote boze wereld weet buiten te houden, om een onechte utopische schijnwereld te realiseren voor de kinderen.

Toch kon ik één gedachte niet afschudden. Want hoe onecht is dat luchtkasteel precies? De sfeer is echt, de leerkrachten zijn echt, de kinderen zijn echt. Een school is een microwereld, en binnen het stelsel van regels en regelmaat is het natuurlijk goed mogelijk om de wereld te creëren die je wilt. Betekent dat dan dat die wereld niet echt is? Ik hoop en geloof van niet. Want ik herinner me die wereld nog heel erg goed van toen ik zelf nog maar een klein jongetje was. Het feit dat ik nu meer dan 25 jaar later terug kan keren naar een totaal andere school en precies hetzelfde kan ervaren, vertelt me dat die wereld bestaat. Wat heerlijk als je daar deel van mag uitmaken. Jammer dat eenieder die dat mag, te klein is om zich te realiseren hoe bijzonder dat is.

Lieve mama...

2010-10-29T12:49:00.003+01:00

Volgens de officiële documenten ben jij er vandaag niet bij. Officiële documenten spreken echter lang niet altijd de waarheid (zeker niet als ze in een blauwe envelop zitten, maar dat is een ander verhaal). Want je bent er natuurlijk wel bij. Ik, papa, René, Sabine en straks ook Martine Gijzemijter, zijn er van overtuigd dat je de hele dag met ons meekijkt, zoals je dat de afgelopen zes jaar hebt gedaan. Zes jaar geleden gaf je mij een belangrijk advies. Je had mij met Martine aanschouwd, en zei: “Deze moet je maar houden Martin”. Vandaag ben ik hier om te zeggen: “Oke mama.” Volgens de officiële documenten ben je er vandaag niet bij, maar het tegendeel is waar, ook al mis ik, missen wij je vandaag meer dan ooit.

Idse...

2010-05-20T22:01:00.007+01:00

Idse. Idse, Idse, Idse. Ik herhaal je naam hardop alsof dat kan veranderen dat je er niet meer bent. Het nieuws over wat je is overkomen was al onwerkelijk, het nieuws dat je er uiteindelijk niet bovenop gekomen bent, nog veel onwerkelijker. In mijn gedachten hoor ik het je nog steeds roepen: "hey mannetje" als het positief was, "hey apekop" als ik jeugdig arrogant was. Ik had willen schrijven dat ik je eigenlijk niet zo lang kende, maar dat blijkt niet waar, de tijd gaat gewoon harder dan ik accepteren wil. Tien jaar is niet kort. Meer nog dan de tijd, waardeer ik de verschillende rollen die je hebt gespeeld in mijn leven. In het begin vond ik je aardig, daarna steeds minder. Als werkgever was je streng, en in mijn ogen zo vaak hard en onrechtvaardig. Mijn moeder hield stug vol, Idse is niet slecht, mijn gevoel zegt dat hij het beste met je voor heeft.

Ik vond van niet.

Na mijn vertrek bij de TROS (met het door jou perfect gekozen afscheidslied 'Laat me' van Ramses Shaffy (ook al niet meer onder ons) hebben we een tijd geen contact meer gehad. Toen ineens was je terug, of misschien was ik het die terug was, wie zal het zeggen. We deden een 'uitsmijtertje' for old times sake. Old times sake werd new times sake, en er volgden nog vele uitsmijtertjes én een hernieuwde samenwerking. Ik ben zo lang kwaad op je geweest en ineens begon ik in te zien dat mijn moeder gelijk had. Jij was niet slecht. Hard was je, maar hard is wat ik nodig had. Ik was nog zo groen toen ik begon bij de TROS. Jij wist wat ik wilde én wat ik daar voor nodig had, zelfs al betekende het dat je me uiteindelijk moest laten gaan bij de Grootste familie. Het allerergste vond ik achteraf, dat jij al die tijd hebt geweten hoe ik tegen je aankeek, wetende dat het onterecht was, en er nooit iets van hebt gezegd. Klasse is dat.

De uitsmijtertjes werden ontzettend belangrijk. Je gaf me advies over nieuwe plannen en schroomde niet om ze, indien nodig, keihard en tactloos de grond in te boren. Het grote verschil: inmiddels wist ik dat je me er een dienst mee bewees. Veel gepraat over vroeger, over alles dat er is veranderd, over diepe zaken, over oppervlakkige zaken en over de iPhone, welke volgens jou de beste uitvinding was sinds de puntzak. Je veranderde van een werkgever in een vriend, iets dat ik in 2001 nooit voor mogelijk zou hebben gehouden.

Het zou allemaal zo makkelijk praten zijn achteraf, maar gelukkig heb ik het je allemaal recht in je gezicht kunnen vertellen, toen er nog niets aan de hand was, op een zonnige dinsdagmiddag in mei, uiteraard onder het genot van een uitsmijter. Ik heb je kunnen vertellen wat ik vroeger van je vond en wat je inmiddels voor me betekent.

Dat je er nu niet meer bent, dat is keihard en onbegrijpelijk. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik iemand wil bellen, om het te zeggen, om het te roepen, om om uitleg te vragen. Maar wie ik ook bel, het neemt het gevoel niet weg. De reden daarvoor is simpel. Als ik het écht niet meer wist, dan belde ik jou. En dat gaat niet meer. Dus dan maar zo, omdat ik weet dat áls er een hemel is, dan heb jij inmiddels je internetverbinding allang geregeld.

Ik heb je verfoied, daarna gemogen en uiteindelijk van je gehouden. En nu zal ik je missen.

Je mag niet vergeten worden.

Idse, Idse....Idse.

In de hoofdrol: beschuit

2010-04-05T14:19:00.001+01:00

Met deze rol beschuit stond ik donderdag voor de deur van Marco en Rianne (zwager en schoonzusje). En hoewel het niets meer dan een pak etenswaren lijkt is het in werkelijkheid het resultaat van een reeks keuzes en gebeurtenissen. Hoe? Dat zal ik je vertellen.

Donderdag zou een drukke dag worden, dat wist ik voordat hij begon. Eerst naar de tandarts. We zouden met de benenwagen gaan maar het regende dus kozen we voor de taxi. Bij de tandarts alles pico bello, niets aan de tand (haha). Toen terug naar de stad gewandeld en hoewel ik eigenlijk al naar de trein wilde, sleurde Tine me een Surinaamse toko in voor een chocolade bestanddeel van Riannes koekjes. Ze hadden daar de meest heerlijke dingen. Ook beschuit maar niet de beschuit uit dit verhaal.

Uiteindelijk naar de trein gerend, koers naar Hilversum gezet waar ik om half 2 een vergadering had bij het bedrijf waar ik voor werk. Daar aangekomen hoorde ik iedereen in de lunchkamer Zitten. Ik hou er niet van om als eenling een groep binnen te wandelen, dus ik sloop naar de keuken, en nam een boterham. Om half 2 vroeg mijn collega of hij er ook bij moest Zitten. Leek mij goed idee dus hij ging beneden polsen of men al klaar was. Baas had geen tijd, want moest in vergadering. Dan wacht ik wel dacht ik, me niet realiserend dat het de vergadering was waar ik bij moest zitten, hetgeen ik geweten had als ik evenhad gezwaaid bij binnenkomst en als ik zelf naar beneden was gelopen ipv mijn collega.

Geen man overboord ik ben daarna apart met de collega in kwestie gaan zitten en we hebben besproken wat er besproken moest worden. Ik kon daardoor wel pas later weg waardoor ik de trein miste die ik moest hebben. Dan maar improviseren. Ik moest snel mijn ov opwaarderen voor de trein kwam, maar mijn pas weigerde dienst om onduidelijke reden (gebeurde eerder ook al), en de trein kwam er reeds aan. Dan toch maar gokken op huidige saldo, en met drie cent over stond er genoeg op de kaart. Wat een mazzel, snel de trein ingedoken.

Tine maar even gebeld voor de route want geen tijd gehad om dat op te zoeken. Juiste informatie gekregen maar telefoon bijna leeg daar houd ik niet van. In Utrecht had ik eenkwartier om over te stappen. Daar maar even gepind. Ik kon kiezen, wachten op automaat waar ik biljetten kon kiezen of direct pinnen bij automaat waar dat niet kon. Laatste gekozen, biljet van 50 euro, jammer, dat kan de taxi vast niet wisselen. Dan maar iets kopen bij Starbucks. Te lange rij, ohjee tijd, rennen. Ach loopt wel los met die taxi.

In Rotterdam de laatste overstap. Ik kon kiezen: wachten op de trein naar Dordrecht waar taxi's klaarstaan of in de trein naar Zwijndrecht stappen, waar ik een taxi moest bellen met nog maar een streepje batterij. Trein dordrecht liet op zich wachten, dus ik koos Zwijndrecht.

Eenmaal aangekomen op station, op het laatste streepje batterij gebruikt om de taxi te bellen. Hij zou er binnen tien minuten zijn. "weet u of de taxi terug heeft van vijfti...." batterij op. Nouja, wachten mAar. De taxi kwam en had niet terug van vijftig euro, en wilde ook geen koffie. Hij beloofde te wachten en ik rende de ako in. Ik mocht niet wisselen daar deden ze niet aan. Op de vraag of ik dan wel iets kleins mocht kopen was het antwoord ja. Ik besloot te zoeken naar het meest onzinnige en meest gekke dat ik kon bedenken. Bij het afrekenen van de rol beschuit keek de mevrouw wat bedenkelijk. En terecht. Op mijn uitleg dat ik Dan tenminste een mooi verhaal had om te vertellen, kon zij slechts haar schouders ophalen.

Samen met de taxi chauffeur hartelijk gelachen om
De beschuiten, niets breekt ijs zo effectief als paneermeel. Eenmaal aangekomen bij Marco en Rianne deed Rianne de deur open. "Waarom sta jij nou met een rol beschuit in je handen?" "Nou" zeg ik, dat is een lang verhaal, maar het begon vanmorgen bij de tandarts.

Of we lekker hebben gesmuld van deze beschuiten met pasen wi je weten? Zeker niet, de beschuiten bleken ruim over datum, en dat was mooi want de enige rol die deze beschuiten in hun korte bestaan hadden, was Hun hoofdrol in dit verhaal. Alle beschuitjes komen in een rol, slechts een select
Groepje haalt de hoofdrol.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Location:Vianen,Nederland

Walking USA - 8 maart 2010

2010-03-08T18:16:00.004+01:00

Geen surfing USA? Zeker niet. Ik ben hier twee weken zonder Tine, en zonder Tine surf je niet door het leven, maar wandel je op je dooie gemakkie. Het is wel gek hoor, hier zijn zonder haar. Iedereen vraagt waar ze is, en nadat ik er een stoere 'hey someone has to do the dishes' uit heb gegooid, geef ik toch maar toe dat zij alles regelt met de keuken en dat ik ben weggevlucht.

Niet helemaal gevlucht natuurlijk, want ben hier met een reden. Boek is zeer gevorderd en ik heb a) wat meer kleur nodig dus ik bezoek wat meer locaties en b) ben hier samen met de mensen waar ik logeer op zoek naar een literair agent. En c) is het natuurlijk ook nog eens hartstikke leuk. Toen ik Tine achterliet bij het poortje, realiseerde ik me dat ik nog nooit eerder alleen gereisd heb. Ik wist dat wel en ook wel uitgesproken, maar als je dan in je eentje daar rondloopt, dan realiseer je je toch dat het heel anders is (en hoeveel Tine normaal gesproken uitzoekt :)

De trip was erg interessant. Stewardess was een oud Tros collega dus ik kreeg direct een betere stoel en een hele fijne voorkeursbehandeling :). Jammer genoeg vlogen we zonder entertainmentcenter en dan is 11 uur wel heel lang. Gelukkig kan ik goed alles uitschakelen en heb ik 11 uur gehad om na te denken over wie ik ben en wat ik wil en hoe ik dat ga doen. Amerika inkomen ging wat minder eenvoudig. Ten eerste had ik een nieuw paspoort, met nieuwe foto. En Martin kan twee dingen: lachen óf kijken als een terrorist. En lachen mag niet meer sinds een paar jaar, dus inderdaad, Martin Bomkonijn Gijzemijter staat met z'n tronie in het paspoort. Dat is niet erg als je een lieftallige vriendin bij je hebt, maar als je dan ook nog eens in je eentje reist, dan hebben ze bij de douane wel wat vraagjes voor je. 15 minuten aan vraagjes om precies te zijn. Na zweten en lief lachen en schattige opmerkingen maken over mijn vriendinnetje in Nederland, mocht ik eindelijk naar binnen. Tenminste, nadat de drugshond de nasi kruiden had gesnuffeld en mijn koffer open moet. Leg dan maar eens uit wat nasi is en waarom je er zoveel (20 zakjes) van bij je hebt.

Ik heb ovrigens geen videocamera bij me, ik heb dat al eens eerder gedaan, maar zonder Tine doe ik niet echt grappig en dan worden het hele saaie filmpjes. Wel af en toe wat kiekjes met de iPhone. De eerste dagen beetje geacclimatiseerd. Erg fijn om de mensen hier weer te zien en het voelt alsof ik geen dag ben weggeweest. Het zijn weliswaar maar vier maanden, maar toch, het zijn vier maanden. Hier zijn voelt wel als thuiskomen en dat is erg bijzonder (en frustrerend, want wat moet ik daar nou mee?). Toch voelt alles wel half, want tripje Amerika hoort met Martine :). Dus ik snap niets van kleren kopen in de mall, zowel voor de kids als voor mezelf, dus het zal vooral speelgoed worden haha. Belangrijk is het gewicht, ik ben natuurlijk 14 kilo afgevallen en dat wil ik graag zo houden. Dus veel cup a soup mee, evergreens en die meuk. Vooralsnog gaat dat prima, al denk ik zelfs dat met al het magere voedsel hier ik alsnog zwaarder terugkom dan ik heenging.

Inmiddels alweer een hoop gedaan. Uitstappen in LA is uitstappen in een achtbaan. ' sochtends stond ik nog in mijn huis in Lelystad, 's avonds stond ik in een soundstage van Disney, handjes te schudden met Miley Cyrus (Hannah Montana). Nu komt dat natuurlijk wel door de mensen bij wie we altijd logeren, die zitten in het hartje van de entertainment industrie, maar het makt de wereld wel kleiner. En het helpt me ook bij het gevoel: waarom zou ik als Lelystedeling een boek kunnen uitgeven in de VS. Omdat het kan....daarom en omdat ik nu directe ingangen heb.

Gisteren een lekkere zondag gehad. Ik ben met Mickey en de kids naar Montrose gegaan, een klein stadje hier vlakbij. Zoals gezegd ben ik op zoek naar wat kleur en omgeving, dus we wilden een beetje door het stadje heenlopen, namen noteren, goed alles opnemen. Vielen met onze neus in de boter want er was een farmers fair, zo'n lekker knusse markt midden in de straat. Aardbeien gekocht (natuurlijk) en een (klein) bakje kip met rijst gegeten. Heel knus en gezellig!

Een paar dagen eerder had ik op Google gezocht naar een leuk zaakje om cake supplies te kopen voor Tine en Rianne (de koekenbakkers, www.koekiekoekie.nl komt dat zien, proeven en ruiken). Ik vond een zaakje genaamd Janes Cakes & Chocolates. Geen idee waar het was, maar daar wilde ik zeker nog heen. En wat wil het toeval? We lopen in Montrose, en wat duikt er op aan onze linkerhand? Juist, Peter's PornoPaleis. Nee, Jane's Cakes & chocolates uiteraard. Direct Tine gebeld en tijdens een heel duur gesprek ;) allerlei dingen uitgezocht. De dames zijn er vast blij mee. Ik had op Yelp gelezen dat het zaakje was overgenomen door twee nieuwe eigenaren, en dat gaf me natuurlijk gespreksstof. Heel verhaal gehouden over de koekenbakkende tweeling in Nederland, en zodra de site live is gaan ze het op hun facebook zetten. Erg aardige mensen, en ik heb ze beloofd dat Tine en Rianne snel een workshop komen volgen. Uiteraard nog even een foto gemaakt van het stel, en een zeer leuke en productieve dag was weer ten einde.

To be continued. Ik zal niet zo vaak bloggen als anders, maar als er iets gebeurt zal ik het zeker tikken.

M

Het gevoel van geen gevoel

2010-02-10T08:05:00.000+01:00

2010 is duidelijk niet van plan een rustig jaar te worden, zoveel mag inmiddels duidelijk zijn. We leven pas op 10 februari en inmiddels is de reis naar LA voor maart alweer geboekt, zijn er plannen om een BV te starten, heeft ons appartement in brand gestaan, zijn Tine en ik druk op dieet ( met succes), is er een onderzoek van de belastingdienst geweest, komt er een nieuwe keuken, een nieuwe vloer en ben ik nauw betrokken bij de girl group plannen van Tjeerd. Gelukkig is het merendeel positief dus dat geeft vast een goed gevoel. Niet echt... Het geeft geen gevoel.

Het is iets van de laatste tijd denk ik, nergens een emotie aan koppelen. Twee weken geleden klopte de politie op de deur. Ons appartement stond in brand en ik moest wat spulletjes verzamelen en het pand verlaten. Ok dat was nieuw. Dan sta je dus ineens voor een belangrijke vraag. Aan welke spullen hecht ik waarde? Vrij weinig, zo bleek. De foto's en video's staan veilig online, daar hoef ik me niet druk om te maken. En de rest? Daar geef ik blijkbaar bar weinig om...vrij
Verhelderend. Veel te traag verliet ik uiteindelijk het pand. Niet omdat ik enorm cool ben, maar simpelweg omdat ik de paniek niet voelde.

Ik moest naar de notaris om
een bv te starten, wat me
Overigens ook niet veel doet op de stress na ondanks het feit
Dat het gezien vorig jaar een grote mijlpaal is. De notaris vroeg of ik niet liever thuis was. Ja tof. Kijken hoe je huis affikt. Bovendien was het me echt om het even, alles lost zichzelf wel weer op. Fikkie was al snel weer uit overigens.

In Maart ga ik naar LA om mijn boek te presenteren aan een literair agent. Vandaag ontdekte ik dat ik mijn zwarte boekje kwijt ben, dat boekje waar 90% van mijn boek in staat, welke ik dus nog niet uitgetikt heb. En over 2 weken vertrek ik al. Grote paniek? Niet echt, ik heb m'n schouders opgehaald. Irritant maar komt toch wel weet goed.

Ik stoor me aan het totale gebrek aan emotie, het gevoel van geen gevoel. We hebben zoveel meegemaakt in de afgelopen zes jaar, mooie dingen maat ook een bizar aantal klappen, en zeker geen kleintjes. Maar alles kwam altijd goed, zij het vanzelf, zij het door hard werken. Daarom haal ik
Nu bij alles mijn schouders op. "komt toch wel weer goed". Dat lijkt me niet al te best, want het vlakt je af, het tegenovergestelde van passie.en passie is wat me altijd heeft gedefinieerd, zonder passie ben ik nergens.

Ach weet je. Komt vast wel weer goed.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Location:Stationsplein,Weesp,Nederland

De Belastingdienst

2010-02-03T11:42:00.003+01:00

Vandaag was de grote dag, de belastingdienst kwam weer eens langs. Mijn boekhouder zegt altijd: maak je toch niet zo druk, het zijn ook maar gewoon mensen met een baan en gevoel. Maar ik ben al dagen niet te genieten, hoofdpijn, spanning en angst, vooral angst. Heb ik er dan zo'n zooitje van gemaakt? Zeker niet, maar er zijn wat fouten gemaakt bij de belastingdienst. Zo had ik vorig jaar nog personeel in dienst waarvoor ik netjes loonbelasting betaalde. Dat zijn ze kwijtgeraakt en moet ik nu telkens opnieuw betalen (waarvan vraag je je dan af). Daarnaast hadden ze al eerder een onderzoek ingesteld, met een bijbehorende naheffing (een flinke). Dus ja ik zie zo'n bezoek van de belastingdienst met angst en beven tegemoet, aangezien we vorig jaar ternauwernood een faillissement hebben weten te voorkomen en net pas weer op de been zijn.

Ik weet het. De belastingdienst is geen slecht bedrijf, maar ik heb zulke slechte ervaringen met ze. Toegeven dat ze fout zitten, maar ondertussen een dwangbevel van de koningin sturen. Ik ben het vertrouwen gewoon kwijt. Daar werd op de deur geklopt. Sinterklaas? Was het maar zo. Het was een man met een cowboyhoed (geen blauwe), die blijkbaar al een tijdje op de deur stond te kloppen. U moest kloppen want de bel doet het niet, wilde ik er eigenlijk uit samson-en-gerten, maar het leek me slimmer van niet. Stond de beste man er al tien minuten en gleed hij ook nog eens bijna uit over ons niet gebalkenende stukje voor ons huis. Fijn begin.

Ik bood de man koffie aan (geleerd van Tine), hij wilde die met melk (oeps, geen melk in huis dus zwart) en hij stelde zich voor aan mijn boekhouder. En dan ga je zitten. Het is allemaal projectie, maar het voelt alsof je een felle lamp in je gezicht krijgt in een stoffig maffiakantoortje van de jaren 50. Er volgen vragen. Vragen waarvan je weet dat het geen gewone vragen zijn, maar vragen om iets te ontdekken. Dan is een open boek zijn heel handig, ik heb niets te verbergen en vertel je alles, met vuurrode wangen. Over wat scrappen is, wat scrapboek.nl was, wat ik doe, en wat ik zou moeten doen. En de man, die onder de cowboyhoed een verrassend glimmend kaal hoofd had verscholen, hoorde het aan. Maar hoe zit dit dan? Maar waarom dit dan? En zus? Maar toch zeker ook zo? Mijn wangen werden roder en het voelde alsof ik steeds dieper zakte in het drijfzand van de ondergang. Ik deed nog een bakkie koffie (zelf bedacht).

Het gesprek duurde anderhalf uur, en hoewel ik niets stiekem doe en niets verberg, leek iedere vraag spannender te zijn. Waar ging dit heen. Welk zwaard van damocles hing boven mijn hoofd? Hoe liep dit af? De man keek me strak aan, daarna keek hij terug naar zijn papieren, waarna hij zei: "Nou, het is me allemaal duidelijk. Het is in orde".

Wat? Dat was het? De opluchting moet in mijn ogen te zien zijn geweest, want de man keek me ineens met een heel andere blik aan en vroeg op een bijna ouderlijke manier: "Gaat het een beetje met je jongen? Viel het mee?" Op dat moment wilde ik de beste man eigenlijk alleen nog maar een knuffel geven. Niet gedaan, want je knuffelt niet met de belastingdienst. Maar ik voelde de tranen branden achter m'n ogen, simpelweg omdat het voelt als de afsluiting van een heel vervelend hoofdstuk. Maarja, huilen bij de belastingdienst doe je ook niet, dus deed ik het enige andere waar ik goed in ben: kletsen. Ik heb hem álles verteld, van de spanning, van mijn teleurstelling, mijn opluchting, álles.

Plotseling was de man, die binnenkwam als mogelijke boosdoener, veranderd in haast een vertrouwenspersoon. Niet omdat hij mij geen boete heeft opgelegd, maar simpelweg door te hebben gezien wat dit allemaal met me heeft gedaan, en dat uit te spreken. Wat een bijzondere dag. Mijn boekhouder heeft gelijk, het zijn gewoon mensen. En soms hele bijzondere.

update van Martine

2010-01-28T23:43:00.003+01:00

soms is het gewoon leuk om je muziek op een rijtje te hebben :) Hier een update met nieuwe liedjes van Martin (ok sommige zijn al niet meer zo nieuw, maar wel nog leuk :D)

Jeroen van der Boom -Ga voor jou & Wacht op mij

Antje Monteiro -Sterker dan ooit

Trijntje Oosterhuis -titelsong serie

Vinzzent - Zoals je tovert met de tijd

Hansen Thomas Mijlen Dichtbij, Thuis & Nog 1tje dan

Groetjes! Martine

Mayday, mayday blog gekaapt!

2009-09-13T01:33:00.002+01:00

Goedendag. Mocht je hier gekomen zijn om mijn blog te lezen tijdens ons bezoekje aan de VS? Helaas peanutbutter. Martine en ik hebben onze vrienden geteld, en wie er het meeste had, kreeg de blogrechten van deze trip. Stand, 4- 238, dus voor reisnieuws, comprommiterende foto's en genante momenten, zie www.martinerijnbeek.blogspot.com.

[update 18:09]
Ik heb de FBI gebeld, ze hebben MArtine's blog gekraakt, ik kan er nu stiekem ook berichten op plaatsen. Zie aldaar het eerste filmpje.

Sterker dan ooit - Antje Monteiro

2009-09-01T09:55:00.002+01:00

Geen lang verhaal, wel leuk nieuwtje. De tekst die ik samen met Tjeerd. P Oosterhuis schreef voor Antje Monteiro is gelanceerd als haar nieuwe single! Blijheid!

Check haar site, of download hem via iTunes.

De oude man met de draaihangers

2009-08-10T15:44:00.001+01:00

Zaterdag liepen Martine en ik over de markt in Lelystad. Nu is dat niet heel bijzonder want wie eenmaal over de markt in Lelystad is geweest weet precies hoe het alle andere weken is. Het is altijd hetzelfde, altijd dezelfde mensen, altijd dezelfde kraampjes. Behalve op deze zaterdag. Vanuit een hoekje op de markt klonk muziek die rechtstreeks uit een oude film leek te komen. Het kwam echter niet uit een film maar uit een antieke platenspeler van een oude man op de martkt. Een
man die draaihangers verkocht, houten kunstwerkjes aan een touwtje die mooie optische illusies creëren wanneer ze draaien.

Het leek ons leuk om zelf eens zoiets te maken. Maar toen we de oude man nog eens goed bekeken, voelde dat als broodroof en we besloten er eentje te kopen. Dat ging niet zonder uitgebreid advies. "neem uw tijd er zijn veel Mooie kleuren opperde de man waardoor we niet eens meer zomaar iets durfden aan te wijzen.

Er vormde ineens een triest beeld rond deze man. Een man die jaren geleden zijn vrouw was verloren, de liefde van zijn leven.Jaren daarna had hij met zijn ziel onder zijn armen gelopen, tot hij twee naar geleden een nieuwe liefde vond in een oude hobby, houtbewerken. Hij sneed het ene figuur na het andere, totdat hij de perfecte vorm vond een draaiende spiraal die danste als een engel in de lucht. En terwijl de spiraal door de wind bevangen werd, wist hij het zeker, er was iemand boven die op hem wachtte en over hem waakte. Hij besloot duizenden hangers Te maken en ze te verkopen aan eenieder die wat geluk kon gebruiken. Zo reisde de oude man van stad naar stad en verkocht hij zijn dansende engeltjes.

We hebben er eentje gekocht, de uitgebreide uitleg netjes aangehoord en bewonderd met hoeveel liefde en passie de man over 'zijn engelen' sprak. We kregen het kunstwerkje netjes in een plastic tas, inclusief tip over wat te doen als hij zou vallen. Terwijl we wegliepen zagen we hoe de man een nieuwe LP op zijn platenspeler legde, meer muziek uit zijn glorietijd. Het was verder een leuke dag, lekker gewinkeld en met mijn nichtje op een terrasje gezeten. Heerlijk.

De volgende dag trof ik de draaihanger aan in een tasje op de bank. Ik keek er nog eens goed naar. Tja, het was best een leuk ding, maar toch gewoon een heel gewoon stukje hout. Ach, waarschijnlijk was de oude man gewoon een hobbyist die met zijn kunstwerkjes een centje bij probeerde verdienen. Niets romantiek, niets magie. Maar wat zou het mooi zijn geweest....

Telefoonterreur

2009-07-30T09:46:00.002+01:00

De telefoon rinkelde zojuist, zo'n ouderwetse met een touwtje. Ik pak dat ding eigenlijk nooit op want we hebben de lijn alleen voor ADSL, en niemand heeft het nummer. Behalve mijn schoonzusje, die heeft hem op een of andere manier in haar archief en die belt daar soms op. Zo ook een kwartier geleden, want Iris (nichtje) wilde bellen, dat doen kinderen van 14 maanden anno 2009. Toen de telefoon nogmaals rinkelde ging ik er dus van uit dat het wederom babygebrabbel was, dus pakte ik op.

"Met Martin, antwoordde ik jolig" omdat ik volgens schoonzusje altijd 'Gijzemijter' brom aan de telefoon, zoals mijn vader ook altijd deed. "Gefeliciteerd!" Oh god, daar gaan we. Mailspam vind ik irritant, maar een mailtje weggooien is eenvoudig. Ik word dagelijks 'special geselecteerd door VistaPrint, ben echt, ja écht heus waar, de 100.000e bezoeker van een website, en heb blijkbaar behoefte om vanalles en nogwat te laten vergroten en verlengen. Maar de delete-toets doet wonderen. Maar dan die telefoon! Vanaf het moment dat het woord "Gefeliciteerd" klinkt, begint de klok te lopen en zoek ik naar dat roemruchte kiertje, het kiertje dat me de gelegenheid geeft om te zeggen, nee sorry, bedankt. En die klok is belangrijk, want hoe verder het gesprek vordert, hoe groter het schuldgevoel dat ik iemand te lang heb laten praten en dat leidt tot slechte beslissingen: aankopen.

Mijn antwoord is simpel: "Gefeliciteerd waarmee?" Korte stilte. "Eerst wil ik u vragen, zit u goed?" Pfff. "Nouja, best aardig, beetje last van mijn rug omdat ik te veel uren maak en wat kramp in de nek, maar op zich is dit best een lekkere stoel. En u?" Wat volgt is een spraakwaterval met een vreemd tintje. Niet omdat ik een brief zou hebben ontvangen die ik niet heb ontvangen, waarin staat dat ik in één of andere finale zit, maar omdat ik het gevoel krijg geen echt persoon aan de lijn te hebben. De tekst is overduidelijk ingesproken, maar als ik iets zeg, stopt de 'man' met praten en krijg ik een reactie. Waarna hij roept, ik zal het u nogmaals uitleggen, en hetzelfde verhaal volgt met een iets andere intonatie. Dit is slim zeg, maar daarmee niet minder irritant. De man gaat maar door en door en door, en merknamen als Hornbach en BMW vliegen me om de oren (Want dat kan ik winnen). Altijd effectief zulke marketing, want bij Hornbach en BMW denk ik voortaan: spammers!!!

Ik wil ophangen. Ik wil heel erg graag ophangen. Maar ik moet ontdekken of dit echt een computer is of toch een mens, want hoe onbeschoft dit gesprek ook, ik wil niet zomaar ophangen. Ik wil voor mezelf altijd in ieder geval het lef kunnen opbrengen om te zeggen: "Luister, ik heb hier geen trek in, val me niet lastig, hoe komt u aan dit nummer etc." For the record, ik sta ingeschreven op de zwarte lijst, maar dat helpt dus geen zier. Ik luister en luister, en het verhaal gaat maar door, wat naar zo'n spraakoverval aan het begin van de donderdag. En ineens weet ik zeker dat het een computer is...een mens had namelijk allang adem gehaald. Ik twijfel geen seconde, en smijt die hoorn erop (en nog twee keer voor de vorm). Ik blijf nog even staren naar het grote zwarte gevaarte, maar er gebeurt niets. Geen gerinkel, geen spam. Want nu ben ik voorbereid, en daar hebben ze niets aan, je moet onverwacht overvallen worden.

Bah.

Telefoonterreur, ze zouden het moeten verbieden! Oh wacht, dat hebben ze al gedaan. Nuttig.

De schildpad en de haas

2009-07-09T06:36:00.000+01:00

Ik had vandaag een nogal grote vertaalklus om te doen en door samenloop van omstandigheden liep dat niet helemaal lekker. Gisterenavond geen concentratie, hetgeen begrijpelijk is want ik maak teveel uren. Wekker gezet om vijf uur, maar doorheen geslapen want ik maak veel te veel uren. Om zes uur dan toch acter de pc maar bijna tijd voor de trein dus dat had geen zin. Ik heb het document aangepast en ben in de trein gaan zitten. Ik baalde ervan dat ik mijn laptop niet bij me had, dat was nu wel van pas gekomen tijdens een dik uur in de trein. Ik kon het document niet openen op mijn iPhone dus dat had weinig zin. Maar ik zou... Ik zou natuurlijk kunnen proberen on het te lezen op mijn iPhone en vervolgens te vertalen op mijn nokia. Ik glimlachte bij het idee, wat omslachtig en onwijs onefficient. Dat zet geen zoden aan de dijk.

Totdat ik me ineens een sprookje herinnerde over een schildpad en een haas. De haas was sneller maar de schildpad won de race door gewoon door te sjokken, terwijl de haas lag te tukken. Misschien moest ik het toch maar proberen.

Het was onhandig en tergend langzaam, maar de trein dendert nu langs naarden bussum en ik heb zojuist de laatste letters van de vertaling door het T9 woordenboek van mijn nokia geperst. En heb nog tijd over om dit blokje te tikken met een relaxte dag in het vooruitzicht. Wat zijn sprookjes toch briljant. Ik hoop dat mijn laptop lekker heeft geslapen.

-- Post From My iPhone

Het is maar geld

2009-07-02T06:38:00.001+01:00

Sinds een paar maanden krijg ik in toenemende mate de vraag hoe het met me gaat, vreemd. Alsof mensen aanvoelen dat het niet zo extreem lekker gaat. Het eerste half jaar van 2009 was werkelijk een ramp. Bezuinigingen alom, iedereen moeten ontslaan, pand uit en een dreigend failisement.

Een paar logische inzinkingen ten spijt moet ik eerlijk zeggen dat ik er weinig slaap om heb verloren, met uitzondering van de mensen die ik heb moeten laten gaan, dat ging me aan het hart. De rest? Bijzaak!

We hebben echt op het randje gebalanceerd, tot en met dagen dat er nog maar 27 cent op mijn rekening stond met een paar duizend euro aan rekeningen. Ooit leerde ik ergens het gezegde: Geef me de kracht om de dingen te accepteren die ik niet kan veranderen, geef me de wijsheid om de dingen te veranderen waar dat kan en geef me de wijsheid om het verschil tussen beiden te zien. Dat is zo'n beetje wat me op de been gehouden heeft. Er heeft flink wat boven ons hoofd gehangen, daar kon ik niets aan doen, dat moest ik accepteren. Het enige dat ik kon doen is ploeteren en hopen dat het tij zou keren....en dat deed het op de dag dat mijn saldo 27 cent bedroeg. Een kleine kans gegrepen die uitgroeide tot en grote kans en uitvlekte tot een heleboel kansen en vooral tot het einde van onze ellende. Ik ben blij dat ik de stress redelijk beperkt heb kunnen houden dankzij een zeker gezegde en de gedachte dat geld maar geld is, sowieso een bedacht concept.

Gisteren sprak ik een kennis die ik al een tijd niet gesproken had. Ik vroeg haar hoe het met haar ging. 'langzaam beter' zei ze. Ze had kanker, is dit jaar van chemo naar bestraling gewandeld en weer terug. Nu nog 1 kuur en dan op vakantie om de spanning van de uitslag te ontlopen. Terwijl ik die situatie probeerde te schetsen in mijn hoofd, vroeg ze me hoe het met mij ging. Ik kon maar een ding antwoorden: "met mij gaat het fantastisch. Wat obstakeltjes dit jaar maar niets dramatisch. Dat is maar geld."

Het is maar geld.

Imagine all the people....

2009-07-01T15:44:00.002+01:00

Afgelopen zaterdag was het symfonisch vuurwerk in Lelystad. Voor wie er nog nooit van heeft gehoord klinkt het vast truttig en klein, maar in werkelijkheid is het een van de weinig écht bijzondere dingen in Lelystad. Ieder jaar een ander thema, ander vuurwerk, maar één bindende factor: de herkenningsmelodie Imagine van John Lennon.

Hoe het zo gegroeid is weet ik niet, maar altijd als die muziek begon te spelen en die droomachtige eerste klanken over het met gras bedekte vuurwerkterrein zweefden, dan beleefde ik een moment van bezinning. Nu ben ik altijd wel bezig geweest met het leven, de zin daarvan, ouder worden en de onvermijdelijke verliezen, maar ieder jaar, precies op dat moment, nog een beetje extra. Ieder jaar stond ik dan even stil bij het feit dat het leven me niet slecht behandelde en bij het feit dat ons hele gezin nog compleet was. Totdat dit niet meer zo was.

Wanneer je een moment gebruikt voor dergelijke gedachten, dan ligt er natuurlijk extra nadruk op wanneer de situatie anders ligt. De eerste klanken van John Lennon (alleen over het veld, niet op de iPod) staan niet meer voor compleetheid, ze staan nu voor gemis. En in plaats van een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid, zorgen ze nu voor tranen. Ouder worden, of mijn afkeer daartegen, is een gigantisch thema in mijn leven en afgelopen zaterdag werd dat nog even onder een vergrootglas gehouden. Ons gezin is niet meer compleet, en hoe je het ook wendt of keert, over, hopelijk een hele lange tijd, zullen er nog minder geliefde ogen datzelfde vuurwerk aanschouwen.

Dramatisch als ik kan zijn, gingen mijn gedachten ook uit naar Michael Jackson. Los van alles wat je van hem denkt of gedacht hebt, is het natuurlijk onmiskenbaar het eind van een tijdperk. Ik kan me niet iemand voor de geest halen wiens dood een vergelijkbare impact zo hebben. De dood van de beste man legde Google en Twitter plat, dat zegt genoeg. Maar het is wederom iets dat voorbij is en niet meer terug komt. Dat stemde me triest.

Gelukkig kent alles een keerzijde, zo ook deze gedachten. Ik was niet alleen bij dat vuurwerk. We waren er met Marco, Rianne, Martine en Damian. Die kleine knul stond te bibberen van angst, omdat hij niet wist wat hij moest verwachten. Maar toen de eerste pijl de lucht in knalde, veranderde angst in opwinding, en het kon hem niet hard en explosief genoeg zijn. En terwijl ik naar die kleine jongen in al z'n opwinding stond te kijken, realiseerde ik me iets. We spreken altijd over dingen die voorbij gaan, maar misschien is dat niet hoe je het moet zien. Het leven gaat niet voorbij, maar verandert. Het verandert niet altijd zoals je dat wilt, maar dat het verandert is een garantie.

Die gedachte gaf me een soort rust. Op een dag zal ik er niet meer zijn, en misschien kijkt Damian dan als 50 (hey positief blijven) jarige jongen naar het vuurwerk, en dan denkt hij aan de eerste keer dat hij het zag met ons, met mij. Mijn leven is dan voorbij, dat van hem is gewoon anders. Zo kabbelt alles door en dat zal het altijd blijven doen, hetgeen eigenlijk een heel geruststellende gedachte is. Misschien een mooie emotie voor volgend jaar, waarin ik hoop dat Imagine niet meer staat voor gemis, en ook niet voor een gevoel van compleetheid, maar wel een gevoel van dankbaarheid. Dankbaarheid dat ik in ieder geval deel mag uitmaken. Van dit vuurwerk, van dit bestaan.

The city that never sleeps...

2009-05-31T15:32:00.002+01:00

...een van de bijnamen van New York, en zeker iets dat we de afgelopen dagen hebben ervaren. Gelukkig is het iets dat ik goed kan handelen, mijn nickname is immers ook the guy that never sleeps :). Maar alle crazyness op a stick, het is echt een van de gaafste steden die ik tot nu toe heb bezocht. Gaver dan Los Angeles? Dat kan ik niet zeggen, het is gewoon heel anders.

Ik hou ontzettend van Amerika, dat mag duidelijk zijn, maar wat ik me niet altijd realiseer is dat er vele verschillende soorten Amerika zijn. Los Angeles is anders dan Chicago en New York is anders dan Los Angeles. En er zijn nog zoveel plaatsen om te bezoeken. Het legt echter wel de nadruk op wat er op dit moment allemaal aan schort. Ik wil het niet meer, dat gewerk, maar dat is al een tijdje zo. MAar als ik hier rond loop ben ik dat zo ontzettend zat. Genietenv an de stad, de mensen, de cultuur, genieten van het feit dat ik nog niet oud ben en eigenlijk alles kan doen wat ik wil. Eigenlijk...want er zijn natuurlijk wel wat beren op de weg. Maar ik voel me eindelijk weer eens opgeladen en strijdlustig. Misschien is dat weg als ik thuis ben, maar dit tripje kan geen toeval zijn, ik had dat nodig.

Er zijn veel dingen besproken, veel dingen gedaan en er is weer een flinke knop op. Wat is dit toch een heerlijk land. Ik hoop (en besluit) dat ik Martine hier heel snel mee naartoe kan nemen om haar te laten zien hoe gaaf het allemaal is, en gewoon doen waar we zin in hebben. Ik weet het wel, dat wil iedereen wel, maar ik vind dat het moet kunnen en ik ga er voor zorgen dat het kan.

Tine, zoek jij alvast een hotelletje uit? ;)

New York Rules

Vandaag...

2009-05-30T04:04:00.000+01:00

Te moe voor een blogje.Wel veel foto's zie Smug martine. Leuk detail, ik ga zo live op tv de allerlaatste show van Jay Leno kijken, zoals het hoort hier in Amerika. Fijne bijkomstigheid...

Wandelen in de Grote Appel

2009-05-29T05:08:00.004+01:00

Dag 2, de dag die eigenlijk altijd geldt als de eerste dag, omdat je die eerste dag natuurlijk niet echt beleeft. Vandaag extreem vroeg wakker geworden. Ik vind dat nooit zo'n probleem, want er is genoeg te doen. Lekker wat klusjes weggetikt, nog wat facturen weggestuurd en daarna ontbeten. Dit tripje is niet alleen maar fun, er moet vooral content verzameld worden voor het magazine. Maar geen fun is eigenlijk onzin, want zelfs informatie verzamelen voor het magazine is natuurlijk onwijs leuk om te doen. Plus, je krijgt de kans om door de stad te lopen, mensen te spreken en een kant te zien die je normaal als toerist niet echt ziet.

New York is trouwens echt een stad voor Tine, alles hier ademt kunst. Er zijn mij sancties opgelegd als ik niet genoeg foto's zou maken, dus ik ben lekker los gegaan met die camera. Filmen blijkt toch iets dat niet automatisch gaat, een beetje met die camera door de stad sjokken is toch niet zo leuk, dat moet je echt met z'n tweetjes doen. Aan foto's zul je echter geen tekort hebben, kijk op de Smug van Martine.

Vanavond was het een soort van culturele avond. We gingen naar de musical Chicago op Broadway. Hartstikke gaaf natuurlijk, maar ik heb vrijwel de hele musical geslapen, ik kan dat niet helpen als ik na zo'n periode ineens stil moet zitten, dan ben ik zo vertrokken. Ik dacht dat ik het had klaargespeeld om het sneaky te doen, maar toen er aan het einde massaal gevraagd werd of ik lekker getukt had, wist ik natuurlijk wel hoe laat het was. Daarna nog even door de stad gewandeld naar het hotel, nu nog de foto's uploaden en dit stukje tikken. Daarna lekker slapen.

Morgen gaan we op een boottocht en moet ik een interviewtje doen voor het blad. Toch maar even goed slapen. Trusten!

Een nieuwe dag, een nieuwe wereld...

2009-05-28T04:52:00.002+01:00

Het blijft opmerkelijk hoe snel en ingrijpend je wereld in een dag kan veranderen. Dat had ik, gezien de snelheid waarmee de gebeurtenissen rond mijn moeder plaatsvonden, natuurlijk allang moeten weten. Feit is dat je dat na een tijdje langzaam vergeet, en langzaam maar zeker weer begint te vertrouwen op de orde van de dag.

Wie dichtbij me staat, weet dat het de laatste tijd allesbehalve lekker is gegaan. Aantal klussen is ingestort, ondanks flink snijden in de kosten zijn die nog altijd flink veel hoger dan de baten en het leek tegenslag op tegenslag. Natuurlijk zijn tine en ik strijdlustig, maar het voelt soms als vechten tegen de bierkaai, water naar de zee dragen, een druppel op een groeiende plaat en meer van dat soort mooie gezegden.

En toen werd het 26 mei 2009. Om 9 uur kreeg in een telefoontje of ik een gigantische vertaalklus wilde doen. Ik zit om klussen verlegen, dus antwoord was volmondig ja. Vervolgens om 9:30 een telefoontje dat er iemand op het werk was uitgevallen en of ik vijf dagen mee wilde naar New York. Normaal gesproken was dat een volmondig ja, maar ik kwam natuurlijk in de knoei met de planning dus moest er over nadenken. Tine zou me echter vakkundig om het leven brengen als ik niet zou gaan, en dat was dan weer motivatie genoeg voor mij.

Stressen, stressen, om die nieuwe klus af te krijgen, plus nog een aantal andere klussen. Daarna de hele nacht doorhalen om mijn werk voor de komende dagen af te maken, gevolgd door een vlucht van 8,5 uur. Een vlucht waarin er genoeg viel te overpeinzen. Over de toekomst, wat ik moet doen, wat ik kan doen en vooral wat ik wil doen. In de bus van het vliegveld naar het hotel kon ik het niet laten om mijn mail te checken. Er blijkt een geinteresserde te zijn voor mijn kantoorpand, ik heb een grote nieuwe klus, en een website die ik gebouwd heb zonder te vragen, heeft interesse gewekt. In een vliucht van 7 uur ben ik niet alleen van de ene naar de andere kant van de wereld gereid, maar ook nog eens in een hele andere realiteit terecht gekomen. Want als alles uit de mailtjes doorgang vindt, zijn we volledig uit de shit.

Nu eerst maar focussen op dit tripje New York, een stad waar ik altidj al naartoe heb gewild. Vanavond heerlijk genoten van een diner bij een steakrestaurant, en daarna nog even wat gedronken bij een kroeg (heb Tine beloofd dat ik meedoe aan sociale dingen, en me niet opsluit in de hotelkamer). Maar stiekem verheug ik me ook al op de terugreis, want ik kom terug in een veel positievere wereld. Of het allemaal doorgaat weet ik niet, maar er is in ieder geval weer hoop, en hoop doet leven. Dat, gecombineerd met het land van de onbegrensde mogelijkheden, maakt dit tot een bijzondere trip en een bijzonder dag, die wederom bewjist dat het leven zich in één dag totaal kan omgooien.

Ik heb mijn videocamera mee, maar omdat er meer mensen op die filmpjes te zien zijn dan ik, kan ik ze niet zomaar op YouTube zetten. Het zal dus ouderwets tekst en foto's zijn. Maar al zegt een beeld meer dan duizend woorden, laat deze tekst en deze dag illustreren dat, zelfs al ben je overtuigd van iets anders, niet is wat het lijkt, en morgen een heel andere wereld kan presenteren dan gisteren, ongeacht, hoe, wie, wat, waar en waarom.

Vakjury EurovisionSongContest 2009

2009-05-16T16:24:00.003+01:00

Lees het artikel hier, Ook Belgie schrijft erover Hier en Hier, een stukje op het songfestival blog

Vijf jaar...

2009-04-12T22:38:00.003+01:00

Ik kwam net geheel op eigen initiatief er achter dat ik op de dag dat ik vijf jaar met Martine heb, een stukje schreef over Iris, Fenna, Marco, Rianne, de zaak, maar niet over Martine. Ik ging slapen en bedacht geheel uit mezelf, zonder daaraan herinnerd te worden door een schattig meisje met pruillip, dat het ook aardig is om een momentje aan 'dat andere' te besteden.

Ik doe het nu als grapje, maar liever doe ik het niet. Want onze vijf jaar, zijn van ons, niet van iedereen. Onze ruzies, onze knuffels, onze lachbuien, onze irritaties, onze zorgen, onze dromen, onze wensen, onze hoop, mijn sokken, haar haarelastiekjes, ons leven. Vink, prinsesje, pedo, piemelo. Niet dat iemand daar iets van snapt, maar Tine en ik wel. En dat is dan ook precies wat ik bedoel...van ons.
x

Vallen en opstaan

2009-04-12T21:54:00.006+01:00

Twee jaar geleden schreef ik een stukje op mijn blog over Fenna, het kleintje van Marco en Rianne. Ik bracht haar naar bed en terwijl ik haar in slaap zag vallen, spookte er vanalles door mijn hoofd, gedachten die veel indruk op me hebben gemaakt. Wat me vooral bezighield was de gedachten dat het leven van de kleine Fenna nog zo heerlijk eenvoudig en zorgeloos was, en het feit dat er niemand is die er voor kan zorgen dat dat altijd zo zal blijven.

Vandaag had ik een soortgelijke ervaring. Iris, eveneens van Marco en Rianne (alsof je ze zo bij de supermarkt kunt halen) is nog maar tien maanden oud, maar inmiddels ook alweer een heel bijzonder mensje (een bijzonder groot mensje ook vooral, ze geven haar Pokon). Iris heeft een griepje, en snottert, hoest en proest er flink op los. Superzielig is dat altijd, want na een flinke hoestbui moet ze huilen van de pijn, iets dat je je als volwassene kunt voorstellen, want je weet hoeveel pijn een zere keel kan doen. Schrale troost: we hebben het allemaal moeten doorstaan toen we klein waren, het hoort er nu eenmaal bij.

Ik bracht haar naar bed vandaag, maar de kleine dame wilde niet echt slapen, ook al viel de vermoeidheid overduidelijk uit haar ogen te lezen. In plaats daarvan vond ze het veel leuker om te rommelen in haar bed, de spijlen vast te pakken en zich vervolgens omhoog te trekken; over de berand gluren is veel interessanter dan tussen de spijlen door. Maarja, wie staat die valt en Iris kukelde dan ook regelmatig haar bedje in en niet altijd even zacht. Snikken, maar snel weer vergeten en opnieuw proberen, vallen en opstaan noemen ze dat. Ik bekeek het van een afstandje en herkende het gevoel van twee jaar terug. Wat is haar leventje toch heerlijk simpel. Je valt, je doet je zeer, soms meer dan anders, maar je klautert weer omhoog en doet het opnieuw, net zolang totdat je goed leert staan óf zacht leert vallen.

Jaloers was ik op de eenvoud van haar leven. Dat wordt later zoveel ingewikkelder. Ik denk aan de afgelopen paar maanden en hoe zwaar die zijn geweest. Het abnormale tempo waarmee mijn klanten zijn gaan bezuinigen, waardoor ik in tijd van een maand al mijn klussen kwijtraakte, iedereen heb moeten ontslaan, mijn kantoor heb moeten verlaten, een baan moeten zoeken en zelfs dán nog niet genoeg verdienen om uberhaupt de basislasten maar te dekken. ook niet als Martine fulltime zou gaan werken. Mijn pand raak ik aan de straatstenen niet kwijt, er dienen zich nauwelijks nieuwe klussen aan, en de toekomst is onzekerder dan ooit. De meeste dagen voel ik me echter bevrijd en beter dan ooit, maar soms, als ik de lasten en baten tegenover elkaar zet, weet ik niet zo goed meer wat te doen. De economie wordt de komende tijd alleen maar moeilijker en als ik nog een klus kwijtraak houdt het echt op, dan gaan we failliet. Daar komt bij dat ik de energie om te knokken op het moment volledig kwijt lijk te zijn, omdat het geen zin meer lijkt te hebben.

En dan kijk ik naar Iris, die voor de zoveelste keer op haar billen valt, omhoog klimt en het opnieuw probeert. Dan denk ik: "Wat heb je het nu toch makkelijk, jouw leven telt maar één wet, als je valt, moet je opstaan. Later, later wordt alles veel ingewikkelder." Ik ben er nog een half uurtje blijven zitten, kijken naar het tafereeltje en het staaltje microproblematiek voor mijn neus. Ineens drong er iets tot me door. Ingewikkelder? Hoezo dan? In principe is alles een kwestie van vallen en opstaan. De enige complicatie die erbij komt als je ouder wordt is zelfmedelijden. Natuurlijk mag ik balen van wat er is gebeurd en natuurlijk mag ik soms even niet meer weten hoe ik verder moet. Ik ben gevallen, heel hard, en ik heb me zeer gedaan. Dan mag ik soms best een beetje huilen. Ik moet echter één gedachte vasthouden, en dat is dat het daarna weer tijd is om op te staan. Als je blijft zitten, kijk je ook nooit over de rand van je bed en kun je net zo goed maar gaan slapen.

Iris had geen zin om te slapen, en ik heb geen zin om te slapen! Economie moeilijk? Natuurlijk, maar ik ben niet de eerste de beste en ik vind wel een manier om dit te omzeilen en weer over mijn bedrand te gluren. De wereld is en blijft zo simpel als de wereld van een kind van tien maanden en die complexiteit die hoort bij ouder woorden, die introduceer je zelf. Tijd om te knokken, I'm back!

Shindlers Lift?

2009-03-18T19:58:00.001+01:00

Ik was op bezoek in het ziekenhuis toen ik dit bordje in de lift zag hangen... Het duurde even voordat ik doorhad wat er grappig aan was...

Videooooooos

2009-02-05T19:16:00.000+01:00

Untitled from Martin Gijzemijter on Vimeo.

Surfin USA: 31 januari - Kerk en Draken

2009-02-01T08:31:00.002+01:00

Vandaag was een vreeeeemde dag. Ik ben vanmorgen lekker vroeg opgestaan om aan het Disneyproject te werken voor Mickey, zodat we een beetje een voorsprong hadden. Er moet videomateriaal bewerkt worden met leuke teksten, en, hoewel engels natuurlijk niet mijn native taal is, gaat het enorm goed en dat is leuk.

Om een uur of twaalf werd ik van het kantoor geplukt om samen met Brett, Serena en uiteraard Martine naar de China Town Parade te gaan. Wie mij kent weet dat ik daar niet gek op ben, langs de kant wachten op dingen die langs komen rijden...tenzij die dingen grote zwarte oren op hebben en Mickey heten. Maar Martine houdt nou eenmaal enorm van die dingen en je kunt niet altijd doen wat je leuk vindt, dus hoppa, naar de parade. Eerste meevaller: we hebben daar het lekkerste eten gegeten tot nu toe. Simpele spiesjes van kip en beef, vergezeld door heerlijke nasi. Zelfs nog teruggeweest voor een extra portie, die buik valt hier toch niet op, en thuis gaan we weer aan den bakker.

De parade zelf was een beetje, tja, wat zal ik zeggen, suf. Er waren wel mooie draken, maar ook veel supersaaie praalwagens. Bovendien stonden we op een rustmoment in de route ofzo, waardoor niemand eigenlijk wat deed tijdens het langswandelen. Het leek een beetje de auditieronde van Idols, maar dan met draken, superrommelig. Dat was prima geweest, als die draken achter elkaar kwamen, maar er zaten soms zelfs tien minuten tussen. Gelukkig vond onze aanhang het ook saai en hebben we er hard om gelachen.

Tweede stop van de dag: de kerk. Pardon? Ja, de kerk, met Amen en alles. Wederom, wie mij kent weet dat ik het niet zo heb op kerken, het is gewoon niet zo mijn ding. Een stuk of vijftig man vol geloof en vertrouwen naar boven zien kijken en horen zingen hoe geweldig een zeker iemand is, terwijl als ik naar boven kijk zie ik alleen plafondtegels (456 om precies te zijn). Het was erg koud in de, overigens erg mooie, kerk, maar dat is begrijpelijk, die mensen willen iedere toenadering met de benedenbuurman mijden. Vijf plasmatelevisies, dat dan weer wel. En weet je wat het ergste was, ik kreeg een naamsticker. Martin stond er op mijn sticker en overal waar ik langsliep hoorde ik hi Martin, welcom to our community. Ugh. En tijdens de dienst moesten we elkaar ineens allemaal een handje geven en begroeten. Ja hallo, ik ben niet Nederland uitgevlucht om vervolgens alsnog in het buitenland te gaan Frans Baueren!

Maar eerlijk is eerlijk, het was een bijzondere ervaring. Het zingen was een beetje suf, en het preken was een beetje saai, maar ik begreep wel het nut van een gemeenschap. Een plek waar mensen regelmatig samenkomen en dingen delen, zodat geboorte, dood en andere gebeurtenissen geen dingen zijn die je alleen hoeft door te maken. Een bijzondere gewaarwordig. Na het kerkavontuur lekker naar huis gegaan en gegeten (pizaaaaa). Morgen ga ik de hele dag met Mickey aan het Disneyproject, en Martine gaat met Brett en Serena naar het strand. Het is me een mooie boel hier ;)

Dr Pepper out!

Surfin USA: Dag 5: Disney, Disney, Disney

2009-01-31T08:15:00.003+01:00

Eindelijk, de beurs is voorbij. Niet dat de beurs zo vervelend is, maar je kunt eigenlijk weinig anders doen. Nu de beurs voorbij is, dat was eigenlijk gisteren al, zoals je op Martine haar blog hebt kunnen lezen, kunnen we veel meer leuke dingen doen. 1 van die dingen is een tripje naar Disneyland Californian Adventure, een soort Disney Studios als je het wilt vergelijken met parijs. Een heel prettig park, want het was allemaal precies te doen in een dag. Een paar attracties gedaan die we al kenden, zoals de muppets 3d show, maar ook onwijs leuke nieuwe dingen, zoals de 3d show van Toy Story, waarbij een 3d show, inclusief bril, wordt gecombineerd met een shietspelletje, dat was echt gieren van het lachen.

Shows en optredens waren gaaf en check vooral ons staaltje voice acting bij Beauty in the Beast (filmpje). Maar het meest bijzonder was toch wel de attractie Soaring over California. Martine was er vorig jaar al in geweest toen ze naar een of ander vipfeestje mocht, maar ik mocht dit jaar voor het eerst. Het klinkt te suf: je zit in een karretje en vliegt over de landschappen van Californie. Twintig jaar geleden was het misschien ook inderdaad suf en saai geweest, maar anno 2009 is de techniek zo briljant dat je letterlijk door de wolken vliegt, wat is dat ontzettend gaaf. Dat, gecombineerd met prachtige muziek, geeft het geheel een emotionele lading...alsof je hier hoort.

Filmpjes en verslagjes gaan een beetje door elkaar heen lopen nu, omdat er niet altijd tijd en ruimte is om te monteren, maar daar moet je maar even doorheen prikken. We zijn vanmorgen uitgcheckt, en daarna door Serena opgehaald met de auto. Eerst gewinkeld in Chinatown, en daarna wat lunch genuttig bij The Cheesecake Factory (waar ze de meest briljante sinaasappelsap hadden). Daarna, jawel, rolschaatsen. Kun je je nog die videoclips herinneren van 20 jaar geleden, met van die rolschaatsbanen en neon kleuren? Dat is precies de rolschaatsbaan die we vandaag hebben bezocht, alleen hebben ze er sindsdien niets meer aan gedaan. Voor hen een slechte zaak, voor ons een fantastische ervaring. Een paar rondjes fijn wezen rollen op die dingen, maar zonder bescherming, hadden ze daar niet, dus na een valpartij en een flink gat in mn broek had ik het wel weer gehad.

Inmiddels gearriveerd bij Mickey z'n huis en daar een beetje gesetteld. Wat is dat een fijn huis zeg, martine voelt zich hier ook ernorm thuis, het zijn gewoon hele lieve mensne.. En ik mag me uitleven. Mickey werkt aan een nieuwe versie van een Disney-project waarvoor teksten moeten worden bedacht en ik mag en kan hem daarbij helpen, en dat is natuurlijk helemaal cool. Pluspunt is dat het ook nog eens heel erg goed gaat, dus daar zit zeker toekomst in, alleen weten we nog niet hoe. Erg tof, erg gaaf, Disney rules en de wereld is een fijne plek.

Hoop dat daar ook alles goed gaat.

xx en trusten.

Martin en Martine

Surfin' USA 09 Dag 2- M&M bibberend in Disneyland

2009-01-25T08:30:00.004+01:00

Surfin' USA 09 Dag 2- M&M bibberend in Disneyland from Martin Gijzemijter on Vimeo.

Vandaag was een beetje vreemde dag. De beurs begint morgen pas, dus we konden vandaag alleen de press badges ophalen, en het weer was nog niet echt om over naar huis te schrijven (doe ik nu mooi toch, ha) dus we zaten een beetje na te denken over wat we konden gaan doen, Anaheim is immers ingericht op mooi weer. Besloten om maar te zien wat er gebeurde, werkte gisteren immers ook heel goed.

Eerst even een ontbijtje genuttigd met aardappelen, scrambled eggs en een bakje snot met stukjes (zie filmpje) en daarna naar het Convention Centre. Daar hebben we de pressbadges opgehaald. Toen we daar toch waren, bedacht Martine dat het leuk was om alvast de beursvloer op te sneaken, want Judi (van Judikins) en Cheryll (van TVWeekly) zouden daar al moeten zijn. Goed idee, maar we mochten daar nog niet komen. Ik was een briljant plan aan het bedenken met een smoes waarbij we iemand moesten helpen op de beursvloer, maar geen telefoonnummer hadden. Ik wilde dit verhaal aan Tine uitleggen, maar toen ik me omdraaide, was ze al snel de beursvloer op gerend. Haar theorie: die heren en dames die de kaarten controleren, zijn altijd boven de 80, dus als je hard genoeg rent moet het lukken.

Cherryll kwamen we nog niet tegen, maar wel al een paar andere vrienden, waaronder Judi. Gezellig staan kletsen en natuurlijk alvast wat afspraken gemaakt voor de komende week. Op de terugweg vonden we een stand die Disneykaartjes verkocht voor weinig. Het addertje: de kaartjes zijn pas geldig na 4 uur 's middags. Uitstekend, want we hebben nog niet zoveel te doen. Martine is toch nog even gaan slapen, ik ging op missie rookmelder. Er hangt namelijk een rookmelder, pal boven mijn bed. En die knippert. Niet omdat ie stuk of leeg is, nee, omdat dat is wat deze rookmelder doet. Overdag geen probleem, maar 's nachts: donker, kamer knalgroen, donker, kamer knalgroen. Ik heb hem af laten plakken, dus dat wordt heerlijk tukken.

Daarna naar Disney. Veel gezien en gedaan, maar vooral ook veel rondjes gelopen in het donker. Opvallend was weer eens wat voor helden Martine en ik zijn. Beschadigd door het trauma dat we opliepen door de Pirates of the Caribbean show in Madame Tussauds, durfden we niet zoveel meer. Uiteindelijk toch heel dapper in de sneeuwwitje attractie gegaan. Klinkt leuk en onschuldig toch? Klopt, totdat het donker wordt, en de heks komt, en de bomen gaan bewegen en en en. Kortom, daar kwamen we die attractie uitgereden, elkaars handen finaal fijngeknepen, en te laat gerealiseerd dat iedereen ons kon zien. Als de attractievrouw aan je vraagt of het gaat, bij Sneeuwwitje, dan weet je wel hoe laat het is. Hetzelfde gold voor de Finding Nemo duikboot. Ja, hartstikke leuk, maar donker, haaien en vissen met blauwe lampjes. Ikheb geen handen meer over. Maar verder zijn we heel stoer hoor, we zijn zonder blikken of blozen als ware bikkels de Buzz Lightyear Astro Blasters attractie in geweest. Zie foto, zo stoer zijn wij.

Hoogtepuntje was toch wel de Pirates attractie. Die kennen we natuurlijk uit Parijs, maar is hier toch even wat anders. Ten eerste drie keer zo lang, ten tweede snap je waar het verhaal vandaan komt en ten derde bevat de attractie nu Johnny Depp (zo tof dat hij elke dag tijd vrij wil maken) en dat maakt het wel stukken leuker. De avond geeindigd met Fantasmic, de show waarbij geprojecteerd wordt op water. Dat blijft toch altijd spectaculair om te zien, maar dat zul je wel zien op het filmpje. Vanaf morgen vier dagen beurs, dus geen idee hoeveel tijd er is voor m&m filmpjes, maar dat zien we wel.

Voor nu, goedemorgen, wij gaan pitten!

M&M

Surfin' USA 09 Dag 1- M&M als Police Witnesses

2009-01-24T06:07:00.007+01:00

Ongelooflijk, dat het alweer een jaar geleden is dat we in dit land zaten, in dit gebied zaten en zelfs in dit hotel zaten. Als je jaarlijkse dingen doet, dan merk je pas echt hoe snel de tijd gaat. We kwamen hier aan met de taxi en het was werkelijk net alsof we hier gisteren waren vertrokken. Dan is het altijd maar 1 ding hopen en dat is dat de man die ons elk jaar incheckt ook dit jaar weer dienst heeft op onze incheckdag. Hij geeft ons dan altijd een betere kamer, en dat was dus ook dit jaar weer het geval (gesecret he), dus we kregen een upgrade. Extra grote kamer, met kookplaat, koelkast, reuze magnetron en een aparte slaapkamer. Luxe hoor.

Verder valt er over zo'n eerste dag niet zoveel te vertellen. Dat vind ik altijd jammer en ik baalde daarstraks ook een beetje dat ik niet iets interessants had om over te schrijven. Was ik die hele Secret natuurlijk vergeten, en binnen tien minuten was er ineens meer dan genoeg om over te schrijven. Martine en ik gingen namelijk even wat drinken en eten halen bij de 7Eleven naast ons hotel. Mandje gevuld met lekkers, toen we ineens een flink geschreeuw hoorde, gevolgd door iemand die een beker frisdrank door de zaak smeek en eiste dat ze haar geld terug kreeg. De winkeleigenaar reageerde daar niet handig op en begon lekker agressief terug te doen. De dame greep naar iets in haar tas, hetgeen wij een mooi moment vonden om de diepvriesspinazie achterin de zaak eens van dichtbij te bekijken. "Wat is ie groen he?" "Ja, en zo mooi van vorm ook." "En koud, dat zeker".

We dachten dat de boel wel even zou overwaaien, maar het escaleerde een beetje. Er werd flink geschreeuwd en gedreigd met politie, waarna het tafereel zich naar buiten verplaatste. Dat was dat, dachten we, en we shopten verder. Totdat bleek dat het meisje de man in zijn arm gestoken had, en voor we het doorhadden stonden we tussen de loeiende politiewagens. De winkel werd afgesloten, en aangezien wij zo'n beetje de enigen waren die in de winkel aanwezig waren tijdens het incident, werden we ineens gebombardeerd tot ooggetuige. Zo goed mogelijk ons verhaal gedaan, al was haar tas volgens tine kameelbruin en volgens mij Oililygroen, maar kniesoor die daar op let.

Maar jemig zeg, wat was die politie er snel, en wat werd er gehandeld. De verwondingen van de man waren op het eerste gezicht niet heel erg (het scheen maar een schrammetje te zijn), maar ambulance, brancard, brandweerwagen nog drie politiewagens, kortom er werd heel wat uit de kast getrokken. We vonden het voor de man natuurlijk heel erg, en eerlijk is eerlijk, toen we in de winkel stonden voelde dat niet heel erg veilig en gemakkelijk, maar de nasleep was stiekem wel een beetje stoer, Martin en Martine als official eye witnesses, present on the crime scene. We hebben in ieder geval ons dingetje gevonden dat ons door de avond heen sleept, want jetlagtechnisch gezien moeten we nog even wakker blijven.

Enerverend was het in ieder geval wel, en ook een beetje eng, maar gelukkig niet erger dan de dingen die je in Nederland meemaakt. En wat in ieder geval een veilig gevoel is, is het feit dat de politie letterlijk binnen drie minuten na het bellen aanwezig was, daar kan de wildplassende KLPD nog een puntje aan zuigen. Tot zover dag 1, morgen volgt iets dat nog veel heftiger is: de passen ophalen voor de beurs.

Ons zeer uitgebreide getuigebriefje

Zo zie ik er uit na 16 uur vliegen

En zo Tine

De man die niet Fred Oster was...

2009-01-13T19:36:00.004+01:00

Ik las vanmiddag dat Kick Stokhuyzen is overleden. Misschien heb je geen idee wie dat is, ik had dat tot vanmiddag eigenlijk ook niet. Het artikel greep echter mijn aandacht omdat er een foto bij stond met daarop een man die ik kortgeleden op omroep Max had gezien. De TV Comeback heette dat en het was een samenzijn van oudjes die ooit iets op tv betekend hadden. Met Fred Oster als presentator, wist ik alwetend. Alleen was het niet Fred Oster, maar Kick Stockhuyzen.

Ik heb tegenwoordig iets meer tijd om handen, dus ik klikte de link naar de uitzending op de site van Max aan (ironisch eigenlijk, een omroep voor oudjes die wél begrijpt hoe internet werkt, in tegenstelling tot de rest van het publieke bestel). Ik heb de hele uitzending in één adem uitgekeken. Ik kende Kick Stokhuyzen niet, maar het werd me al snel duidelijk dat het niet zomaar één van de presentatoren van vroeger was, maar een heus kijkcijferkanon, al bestond die term toen nog niet. Vooral de opening van het programma greep me. Die man kwam na dertig, zo niet veertig jaar van de showtrap en genoot daar zo van dat hij het doodleuk nog een keertje deed.

Het deed me ontzettend veel. Niet zozeer omdat de beste man er niet meer is, maar meer omdat hij heel gelukkig oud geworden leek. Soms lijken dingen in het leven er niet toe te doen. Ik kan me zo voorstellen dat hij na zijn laatste programma mooie dingen heeft meegemaakt, maar ook een hele hoop ellendige. Mensen verloren, tegenslagen, nadelen van ouder worden. Maar hij stond daar weer op zijn oude plekje voor de camera en het leek er niet meer toe te doen, zo gelukkig keek hij uit z'n ogen en zo gelukkig sprak hij over de dingen die hij heeft gedaan en meegemaakt.

Het greep me vooral omdat ik vorige week weer een ouderwetse nacht had. Ik heb inmiddels wel geleerd om niet meer zoveel te piekeren over dingen die buiten mijn macht liggen (één van de redenen dat ik zoveel werk). Maar soms, heel soms verval ik nog wel eens in een oude gewoonte. Dan lig ik wakker, kijk ik naar Martine en dan realiseer ik me dat we nog best jong zijn. Maar ook dat we niet eeuwig jong zijn. Dat de tijd snel gaat. Dat alles om ons heen zo snel gaat. Dat er nog zoveel is dat ik moet doen. Maar vooral dat de jaren zo snel tellen, iets dat nu nog absoluut niet geeft, want ik ben nog niet oud, maar er komt een dag waarop ik dat niet meer kan zeggen. En dan is het een stroomversnelling, ik wil niet oud worden, nu niet nooit niet, ik wil niet minder kunnen, minder kansen krijgen, steeds meer mensen om me heen verliezen, spijt hebben van dingen die ik heb gedaan, niet heb gedaan. Ik wil het niet ik wil het niet, en toch kan ik het niet remmen en wordt het ook voor mij ooit realiteit. Ik raak dan zo in paniek dat het zweet me uitbreekt en de lucht mijn longen volledig verlaat. Tot ik mezelf eindelijk tot rust kan manen en in slaap val.

Dat was vroeger aan de orde van de dag. Tegenwoordig niet meer, maar blijkbaar nog wel af en toe. En toen las ik het artikel over Kick Stokhuyzen. Ik las het artikel, ik keek zijn show. Daar stond echt een gelukkig man, in ieder geval een man met een rijk leven. Ik zag daar niet een man staan die weinig kon, maar een man die ontzettend veel had gedaan. Niet een man die veel mensen heeft verloren, maar een man die ontzettend veel mensen heeft liefgehad en veel mensen heeft gekend die hem liefhadden. Natuurlijk is het egoïstisch om het verhaal van deze man te gebruken voor mijn eigen gemoedsrust, er zijn immers mensen die sinds gisteren intens verdrietig zijn. Maar die gemoedsrust is een feit en ik vind het bijzonder.

Ik las vanmiddag dat Kick Stokhuyzen is overleden. Misschien heb je geen idee wie dat is, ik had dat tot vanmiddag eigenlijk ook niet. Maar ik ben blij dat het niet Fred Oster was.

Getting really old, really fast...

2008-12-29T17:32:00.003+01:00

...en daarmee doel ik niet op mijn leeftijd. Goed, ik word weliswaar dertig over een maandje of zes, maar gek genoeg heb ik daar niet echt heel veel problemen mee. Apart, want als iemand daar, gezien ouderdomsvrees, moeite mee zou moeten hebben, dan ben ik het wel. Het is vandaag 29 december en dat betekent dat het jaar over twee dagen alweer ten einde is. Wie mij goed kent weet dan wel hoe laat het is. Want als er iets is dat ik absoluut verschrikkelijk vind, dan is het wel nieuwjaarsdag. En dat is heel erg.

Met erg bedoel ik niet nieuwjaarsdag, maar vooral het feit dat ik daar zoveel moeite mee heb. Dat dateert al van jaren terug, vanaf het moment dat mijn leven omvangrijker werd dan thee met een koekje na schooltijd. Ik vind de feestdagen erg gezellig en ik heb moeite met het afscheid nemen van gezellige dagen, maar dat is niet de reden dat ik een hekel heb aan die eerste dag in januari. Het is de symboliek. Het passeren van tijd, dat blijft een moeilijk concept. Ik blijf het onnatuurlijk vinden dat wij van onszelf weten dat tijd, en daarmee ons leven, eindig is. Je hoort niet te weten van de eindigheid van je eigen bestaan, vind ik, en volgens mij is dat waarom we allemaal zo complex in elkaar zitten (de een wat meer dan de ander). Ik krijg altijd zo'n knoop in mn maag rond oud en nieuw, een tegenstribbelend gevoel van niet weer alles opnieuw willen doen, niet weer al die maanden opnieuw willen doorlopen.

Het is natuurlijk onzin. Tijd is een bedacht concept en maanden bestaan niet. Er wordt niets opnieuw doorlopen, alles gaat verder. Daarbij mag ik dit gevoel niet hebben, want ik zou beter moeten weten. Er zijn zo ontzettend veel mensen die heel wat over zouden hebben voor nog een één januari, waaronder m´n eigen moeder. Dat weet ik, dat snap ik, dat realiseer ik me, maar iets begrijpen is anders dan iets voelen. Ik weet alle redenen waarom ik het nieuwe jaar zou moeten omarmen, maar dat neemt die ondankbare knoop in m´n maag niet weg. Elk jaar opnieuw die compleet nutteloze en zinloze emotie, getting really old really fast.

Maar ik ben er inmiddels achter waarom dat zo is. Het komt niet zozeer omdat ik ouder word, maar omdat ik nog steeds niet aan het doen ben wat ik zou moeten doen. Natuurlijk, het gaat een stuk beter, ik schrijf nu elke week trouw m´n liedjes bij Tjeerd, en ik hou me minder bezig met tijdrovende projecten. Maar het is nog niet genoeg. Schrijven hoort mijn focus te zijn, en dat zal het vanaf nu zijn. Niet vanaf 1 januari, want dat zou een goed voornemen zijn en daar geloof ik niet in. Nee, vanaf vandaag, 29 december, ga ik doen wat ik al heel lang had moeten doen. Schrijven. En daar ben ik zojuist mee begonnen.

Het bericht voor Computer! Totaal

2008-09-18T12:17:00.001+01:00

Ik doe een blogje vandaag voor een artikel. Het is een blogje met weinig inhoud, maar toont aan hoe makkelijk het is om blogs te schrijven vanaf de computer, zonder dat u daarvoor hoeft in te loggen op de site van Blogger. Wat ik hiervoor gebruikt heb? Heel simpel: Windows Live Writer Beta!

Wie een kuil graaft voor een ander..

2008-08-30T07:54:00.011+01:00

...is waarschijnlijk bezig met het repareren van onze waterleiding. Wat een interessante week, beter kan ik het niet omschrijven. Na de schrik van het briefje, de politie, nog een keer politie en een opengebroken vloer te boven te zijn gekomen, werd het tijd om over te gaan tot de orde van de dag. Hartstikke leuk zo'n gat in je vloer, maar we gaan dus wel maandag op vakantie en er is eigenlijk helemaal geen tijd voor deze ellende. Eigenlijk hebben we dus een beetje gedaan alsof dit alles niet is gebeurd, en weet je, da's nog best makkelijk. Zo'n impact had het immers ook niet. In plaats van twee broodjes bapao haal je er ineens drie (voor die eeuwige bilnaad in de gang) en in plaats van gewekt worden door de Philips Ambilight (ik draai die kutvogels nog eens hun nek om) staat Jan de klusman in alle vroegte voor de deur met zijn kluskoffer.

We hebben ons natuurlijk wel een beetje moeten aanpassen. Op blote voeten door het huis kan nog steeds, als helse pijnen aan je voetzolen geen ding zijn waar je moeite mee hebt. Die eerste stappen uit je bed, nog niet helemaal wakker, en dan met je lompe poten snoeihard in het puingruis, zo ziet de hel er uit. Vervolgens verblind door een fel bouwvakkerslicht aan het einde van een lange gang, dat geeft natuurlijk weer een hele ander gevoel. De hel en de hemel in één gang, echt, dat kan alleen bij ons.

De lekkage bleek dus definitief bij ons te zitten. Niets geen oude stervende mannen, maar een gesprongen waterleiding. Die had natuurlink links in de boilerkast kunnen zitten, of rechts bij de leidingen, maar wat denk je zelf, zou dat iets voor ons zijn? Precies, dat lek zat dus gewoon in het beton onder ons laminaat. Kliklaminaat? Nee joh, lijmlaminaat, het soort dat je moet openbreken. Gevolg: openbreken die handel en met een drilboor het beton in. Echt, de onderburen moeten inmiddels zo onwijs fan van ons zijn. Men zegt wel eens, als je denkt dat je het zelf slecht hebt, dan moet je eens gaan kijken bij mensen die het nog slechter hebben. In dat licht heeft Tine een bezoekje gebracht aan de winkel op de onderste etage. Ik ben er niet bij geweest, maar alleen al van de gedachte aan de opmerking: "Joh, hebben jullie lekkage?" krijg ik een glimlach van oor tot oor.

Anyway, verzekeringstechnisch is alles in orde zo blijkt. De onderbuurtjes doen het via hun eigen verzekering, daar zijn wij dus niet voor verantwoordelijk. Fijn zo, want die waterschadeverzekering hebben wij niet op vijf hoog, dat leek ons net zo nuttig als een brandverzekering voor een iglo (met smeltclausule). Of het verzekeringstechnisch nog gevolgen heeft dat weet ik niet, maar wat zelfs Tine niet weet, is dat dit hele verhaal mijn eigen schuld is. Ja echt, ik heb het geSecret. Het zit zo. We gaan maandag dus op vakantie en nu heb ik voor mijn neefje (ja, echt niet voor mezelf) een afstandbestuurbare boot gekocht, zodat we kunnen varen op het water. Ik heb alleen geen idee hoe en of dat ding werkt en ik wil een teleurstelling (weer voor dat neefje) voorkomen. Dus wat heb ik gedaan? Ik heb in gedachten, keihard, ijskoud en zonder enige aarzeling de gedachte opgeroepen: "Verdorie, ik wou dat we in een omgeving met meer water woonden." Alsjeblieft Gijzemijter, jij je zin, huis vol water.

Jan de opvulman is gisteren weer langsgeweest en heeft het gat dat hij heeft gemaakt weer dichtgesmeerd. Overigens snappen wij het klustaaltje nog niet helemaal: "Ja, ik maak het gat nog niet helemaal dicht, want het is nog zo vochtig, als ik dat helemaal dicht ga smeren dan heb je over twee weken een feestje in je vloer". Prima, kenners moet je hun ding laten doen. Ik kom terug...wat denk je? Vloer dicht. Snel weer over op de het kan me allemaal niet schelen modus lalalalala roze wolken lalalala. Ach, wij houden wel van een feestje.

Hoe we het nou precies gaan doen met die vloer weet ik niet. Het hele laminaat in de woonkamer is naar de knoppen, wat niet erg is, want ik vond het toch al niet mooi. Het is alleen volstrekt onduidelijk hoe, of en op welke verzekering we dit nou moeten verhalen. Maar dat is niet het grootste probleem. Er is een regel in ons huis, waar nooit regels zijn. Het dichtgesmeerde deel is nog nat, met de instructie dat we op het donkere gedeelte niet mogen lopen. Ik zweer je, als een magneet! Elke keer als ik er langsloop droom ik ervan om mijn voet heeeeel eventjes midden in het donkere stuk te plaatsen, gewoon, als niemand kijkt. Mijn eigen walk of Fame, midden in de gang, verborgen onder een stuk plaklaminat. Geluk zit in kleine dingen.

Dit verhaal is uiteraard nog niet af. Er gaat nog gedoe volgen met verzekering, laminaat kopen, laminaat leggen (iemand handig?) en natuurlijk zorgen dat het laminaat past bij de rest van het huis. Maar weet je? Lekker belangrijk. Ik hoef de schade niet te betalen, en dat laminaat dat komt er wel. We gaan nu eerst twee weken op vakantie met de leukste kinderen die ik ken. In een natuurgebied...met water...maar dan gewoon waar het hoort. Mijn boot is zó cool.

Het regent, het regent...

2008-08-27T09:03:00.012+01:00

...en de onderburen worden nat...

Life is what happens when you're busy making other plans. Wat een gedoe. Ik ben al drie weken mijn planning strak aan het vormgeven om ervoor te zorgen dat we eindelijk eens relaxt op vakantie kunnen. Wij hebben namelijk de irritante gewoonte om iets mis te laten gaan, vlak voordat we op vakantie gaan of naar zo'n verwegbeurs.

Deze keer had ik alles geregeld. Autoresponder van de mail een week eerder in laten gaan zodat ik een rustig weekje zou hebben om alle losse eindjes weg te werken. Losse eindjes bleken toch nog flinke klussen, dus deze week weer geregeld tot 12 uur op kantoor. Maar dat geeft niet, je doet het ergens voor nietwaar. Daarbij, ik had alles geregeld. Back-ups van de computers, calamiteitenplannen voor als het mis gaat als we weg zijn (zodat men hier door kan werken), niets kon er mis gaan.

Tenzij de waterleiding springt uiteraard...

Bij thuiskomst hing er gisteren een briefje aan de deur.

Ik mag niet schelden, maar dan schrik je je dus de vinkentering. Inbraak? Teveel gedownload? Had ik toch niet mogen mailen met Jort Kelder? Alles schiet door je hoofd. Bij Tine blijkbaar ook, want die had de avond ervoor geklop gehoord op de muur en had nu een dramatische scène in haar hoofd van een oude man die was gevallen (tijdens het afwassen, kraan open), en met zijn laatste krachten op de muur bonkte in een schreeuw om hulp. Maarja, wij zaten Janice Dickinson te kijken, prioriteiten stellen zeg ik.

Anyhoo, het bleek te gaan om een lekkage, waarvan ze de oorzaak niet konden vinden. Iets later de politie weer aan de deur (ze moesten kloppen want de bel doet het niet). Blij dat we naar huis waren gegaan ipv naar kantoor, want twee sloten op één dag vervangen is ook weer zo Hollywood. Men was bang dat de lekkage toch bij ons vandaan kwam. Na veel gezoek met een breekijzer kwam men er achter dat het uit de boilerkast kwam. Nouja uit de kast, diep daaronder, ergens vlak boven de bovenbuurman. Voor ons iets fijner, want dan ligt de oorzaak niet bij ons, maar dat maakt het niet minder ellendig voor de onderbuurman die vuurwerk uit zijn stoppenkast zag komen en de winkel daaronder die plotseling waterschoenen verkocht in plaats van Nikes.

Kort verhaal lang, ze zijn nu de boel bij ons aan het openboren richting de benedenbuurman om te zien hoe diep het precies zit. Enorm zooitje zoals je aan de foto's ziet, maar het komt vast allemaal goed. Ach, het heeft allemaal zo z'n voordelen. Een kopje suiker lenen van de buurman was nog nooit zo eenvoudig, en als Tine het toilet weer eens bezet houdt heb ik een prima alternatief.

Vijf min één

2008-04-12T14:55:00.004+01:00

In de wereld van getallen,
er er niets simpelers dan dit.
Vijf min één, een som, een uitkomst,
waar een logica in zit.

In de wereld die van mij is,
is de som iets meer dan dat.
Vormt het de dag waarop ik kreeg,
wat ik niet wist dat ik niet had.

Het roer ging om, alles werd anders,
niet altijd goed, soms juist heel slecht.
Maar in vijf min één jaar nooit getwijfeld,
want onze achtbaan is oprecht.

Ik ben niet meer wie je toen ontmoette,
ook jij bent anders dan voorheen.
Dat is, denk ik, niet te vermijden,
wanneer je samen leeft als één.

Soms ben ik bang, bang van gedachten,
over later, jij weet waarom.
Maar als jij kijkt, zelfs zonder praten,
slaat die stemming doorgaans om.

Ik hou soms vast aan het verleden,
zit met de toekomst in m'n maag.
Gelukkig is er altijd iemand,
die me terughaalt naar vandaag.

Ik weet niet of ik je mag bedanken,
je geeft geen gunst, maar een gevoel.
Maar als geluk ook als bedankt telt,
dan is dat wat ik bedoel.

Een leven kan zo raar verlopen,
gelukkig, samen, triest, alleen.
Mijn leven is in een som te vangen,
alleen vandaag dan, vijf min één.

x

MaG in de Grazia

2008-03-17T09:50:00.003+01:00

Er plofte een mooi blad op de deurmat vanochtend (oke oke hij zat in de verticale brievenbus maar dat mag de pret niet drukken). Een cool interviewtje (vind ik dan zelf) over de muzikale toekomst van Idols-winnares Nikki. (voor complete artikel koop Grazia!, koop Grazia!! ;)

Surfin' USA - 17 februari

2008-02-18T09:24:00.001+01:00

Surfin' USA - 16 februari

2008-02-16T20:06:00.003+01:00

Niet heel veel tijd om te bloggen vandaag, maar natuurlijk heb ik wel braaf het filmpje gemonteerd. Gisteren was echt geweldig, eerst hebben we een halve dag geholpen op kantoor van TVWeekly. Ik heb de mailflashes geschreven voor de komende drie afleveringen van The Scrapbook Lounge en Martine heeft het nieuwe project bedacht die binnenkort uitgezonden wordt, heeft nog geen naam.

Daarna zijn we kort naar de mall geweest om wat shopping te doen, maar dat was maar een uurtje of twee, dus dat moeten we nog eens dunnetjes overdoen. We werden opgepikt uit de mall door Mickey die ons naar het huis van Cherryl bracht. Daar was een grote groepmensen aanwezig met wie we een gezellige avond eten hebben gedaan. Met als hoogtepunt de gehele groep die riep:"Ik wil bolletje" want we hadden natuurlijk weer dutch food bij ons. Vanochtend hebben we pannekoeken gebakken voor Cherryl en haar man Rich, ze vonden ze heerlijk. Vanavond is de nasi aan de beurt, we shall see. Nu gaan we naar Malibu, naar het strand, waar we een rondleiding krijgen (als u links kijkt, ziet u zand). We houden je op de hoogte.

Martin en Martine @ The Tonight Show (goed kijken, voorste rij, achterhoofden;)

Het eten:

Surfin' USA - 15 februari

2008-02-15T17:00:00.003+01:00

We zijn de dagen een beetje kwijt, dus vanaf vandaag lekker de datum. We zijn dus uiteindelijk niet naar Disney geweest. De afspraak met KARS liep een beetje uit en dan is het wat zonde. 's Avonds zouden we naar Downtown Disney gaan, maar Martine was geveld door hoofdpijn dus ik ben de boel in m'n eentje gaan verkennen.

Gisterenchtend zijn we samen alsnog gegaan. Downtown Disney is erg leuk, het is een soort winkelcentrum met een disney sausje, zoals Disney Village in Parijs, maar dan, eh beter. Eenmaal daar werden we verrast door een telefoontje van Cherryl, de vrouw bij wie we logeren. Jay Leno was geregeld, en het was vandaag! Dus halsoverkop in de auto, naar de NBC Studio. Ik alweer stressen, omdat het al half 2 was en ik weet dat je om 12 uur al in die line moet staan als je een beetje goede plek wilt. Wat bleek, we hadden VIP-kaarten (yeah!). Oftewel, we hoefden niet in de rij, en werden langs de rij naar binnen geloodsd. En toen gebeurde er iets dat ik na 14 jaar Jay Leno fandom niet had durven dromen, we werden op de voorste rij gezet. Zo ontzettend raar, ik kijk die show al sinds 1994, ik heb er zo vaak aan gedacht om erheen te gaan, en nu zaten we vooraan , 2 centimeter van Jay, z'n handje te schudden. Ik upload straks het filmpje van de show, waar het beroemde handschudmoment is vastgelegd haha. Ik ben niet snel starstruck,maar dit was wel echt heel, héél erg gaaf.

Daarna op weg naar Cherryl en Mickey bij TVWeekly, voor een korte tour door hun studio. Supergezellig, waarna we naar Cherry;s huis zijn gegaan, en haar man en kinderen hebben ontmoet, enHollywood, de kat (briljante naam, met woordspelingen als, is Hollywood bothering you?). Het is echt een superleuk Amerikaans huis, met een hobbykamer waar MArtine bijna van onderuit ging, zo ontzettend veel. Ik moet even stoppen, want we gaan nu ontbijten bij een klassiek Amerikaanse diner, genaamd Franks Diner (google it). Tot Morgen!

Surfin' USA - Dag 2 en 3 (of was het nou vier?)

2008-02-13T16:48:00.005+01:00

We bezoeken vandaag voor de laatste dag de beurs. Dat betekent twee dingen: a) ik hoef me niet meer te vergapen aan leuke roze spulletjes, hetgeen best leuk is, maar na 4x8 uur ook best genoeg en b) dat de persoonlijke filmpjes nu echt kunnen beginnen.

We hebben in de afgelopen dagen wel geprobeerd om zoveelmogelijk persoonlijke stuff te filmen, mar feit blijft dat het dagschema bestaat uit: wakker worden, eten, beurs, eten slapen, en dat eten hebben jullie nu wel gezien denken we. De beurs zit er bijna op en was erg succesvol voor ons,weer veel mensen ontmoet en goede gesprekken gehad en dat is hoopvol voor den toekomst van zowel Scrap! als the Pink Donut.

Eergisteren zijn we uit eten geweest met het team van TVWeekly, dat was erg gezellig, al is het Thaise voedsel hier wel wat snottig. Hoe gezellig het was kun jevast wel uit het filmpje opmaken. Gisteren bleek er één of ander event te zijn voor de CHA mensen in Disneyland, maar daar waren geen kaartjes meer voor. Ik moest sowieso nog monteren dus kon niet, maar MArtine had graag gewild. Gelukkig belde er iemand van TVWeekly dat ze alsnog een kaartje voor haar hadden geregeld. Dat was rennen naar een bus en net op tijd arriveren. Maar het lukte haar en ze heeft een superleuke avond gehad in de Disneyland Californian Adventure. Helaas kon de camera niet mee, want ik was aan het monteren ;)

Vandaag laatste ochtendje beurs, en daarna gaan we naar Disneyland. Morgen komt Cherryl van TVWeekly ons ophalen, dan checken we uit bij dit hotel en gaan bij hun nog een weekje logeren. Ze heeft voor ons een tour bijFOX geregeld, kaartjes voor Jay Leno, en nog veel meer. Dat wordt vast heel leuk.

Voor nu een kort filmpje van de afgelopen twee dagen. Excuseer dat het nog niet heel boeiend is ivm beurs, maarja, roeien met de riemen he :)

groetjes

Martin en Martine

Surfin' USA - Dag 1

2008-02-11T09:13:00.000+01:00

Goed, ietsje later dan gepland, maar hier dan alsnog ons eerste logjvanaf locatie. Boosdoener: Bill Gates. Vantevoren alles getesten proefgedraaid, en op locatie alsnog e laptop die moeilijk doet tijdens het monteren van video. Onze camera is een beetje z'n tijd vooruit met als gevolg dat niet elke pakket ermee kan werken. Anyway, boring boring, het werkt nu en daar draait het om.

Het was een flinke vlucht gisteren, 11 uur in zon metalen voertuig is toch altijd heftig. Het schijnt dat we van Houston tot Californië ook 3,5 uur hebben gevlogen, maar we waren zo knock out dat we daar niets van hebben gemerkt. Bij aankomst bij het hotel werden we herkend door de manager die er vorig jaar ook was, wardoor we een room upgrade kregen, altijd fijn een grotere kamer dan waarvoor je betaald hebt (hollandeeeers). De beurs zelf is ook een feest van herkenning. De eerste keer was het zo zoeken en aftasten, en nu lijkt het één grote knuffelreünie.Dat maakt het zakendoen ook wel wat makkelijker eerlijk gezegd. Waar ik trouwens normaal gesproken niet echt aan Jetlag doe, heb ik er ditmaal een zooitje van gemaakt. Het is hier nu middernacht en ik heb mijn slaap voor vandaag al gehad. Oh well, meer tijd om dit soort dingen te doen ;)

Morgen hebben we wat meer leuke verhalen, nu was het vooral rennen naar de beurs kaartjes halen en stands afstruinen. Én lekker eten natuurlijk. En de rest? Dat wordt natuurlijk door hetfilmpje verteld. Have fun! Ps, wat rommelig gemonteerd en zonder muziek helaas, dankzij twee crashende pakketten en een programma genaamd Sony Vegas Studio dat ik nog niet goed genoeg ken :)

Surfin' USA

2008-02-09T09:02:00.000+01:00

Nog even, en we zitten in het zonnige Californië. Ditmaal gaan we je iets anders vermaken, omdat een beeld meer zegt dan duizend worden. Al gaan we natuurlijk ook gewoon lekker tegen je lullen via de blog.

Muziek

2008-01-08T11:46:00.000+01:00

Mijn wereld in een kerstbal

2007-12-11T21:08:00.001+01:00

Ik ben gek op december. Er zijn genoeg redenen waarom ik niet gek zou kunnen zijn op december, maar toch voel ik aan het eind van het jaar altijd hetzelfde, altijd. Ik voelde dat toen ons gezin nog bij elkaar was, ik voelde het zelfs nog in het jaar dat mijn moeder overleed. Dat warme gevoel dat ik heb rond kerst lijkt niet te verwoesten, wat me ook overkomt.

Ik heb wel eens proberen te omschrijven waarom dat zo is en wat het dan precies is dat ik voel, maar dat is me nog nooit gelukt, simpelweg omdat ik het zelf niet zo goed wist. Maar toen ik vanavond foto's wilde maken van de kerst die Martine ons huisje in heeft gebracht, zag ik iets dat het in één klap duidelijk maakte.

December is veilig. Veilig omdat mensen op één of andere manier stoppen met in de toekomst leven. Als het januari is leven we toe naar pasen of valentijn, is het die periode dan leven we langzaam toe naar vakantie. Zie die vakantie erop, nou dan gaan we alweer langzaam richting de feestdagen. Maar als het december is, dan is het december, niets meer en niets minder. Niemand wil aan januari denken, behalve de mensen die echt niets van deze periode willen weten. En hoewel iedereen het razend druk heeft in de laatste maand van het jaar, druipt de gemoedsrust er vanaf. Het is december, de gezellig tijd, knus binnen, warme chocomel of thee, fonkelende lampjes, kaarsjes, gezelligheid.

Ik realiseer me goed dat december niet voor iedereen gezellig is, zoals voor mijn vader, die er ooit van genoot en nu eigenlijk onder lijdt. Bizar wat voor contrast zoiets schept, alsof twee mensen bij een vuur staan waaraan de een zich warmt en de ander zich brandt. MAar toch vind ik december mooi. Want wat ik zag hangen in de kerstboom was klein, overzichtelijk en veilig. Het was mijn wereld in een kerstbal. Mijn huisje, mijn spullen en ikzelf in het centrum. Ik weet dat er nog duizenden andere dingen zijn buiten de grenzen van die cirkel, leuke dingen, mooie dingen, zorgen, dromen. Maar niet in december. In december is mijn leven klein en overzichtelijk, eenvoudig en warm. In december past mijn wereld in een kerstbal en dat is waarom ik altijd van deze tijd zal kunnen genieten, alleen of met de mensen van wie ik hou.

Give Me Christmas

2007-10-06T15:04:00.000+01:00

Ik moet toegeven, het is nog wat vroeg voor kerst. Maarja, wie in december wil oogsten, zal nu moeten zaaien, dat is een beetje het idee. Give Me Christmas is een leuk nieuw kerstproject waar we mee bezig zijn. In één week veranderde het van idee in een resultaat en dat zijn altijd de leukste projecten. Wat precies de gedachte achter dit liedje is houd ik nog even geheim, maar je hoort het snel genoeg. Voor de vroege kerststemming nu alvast even ons clipje. Met extra dank aan Martine, Thirza en Charida, zonder twijfel drie kerstengeltjes!

Logeren bij Martin en Martine

2007-09-29T18:40:00.000+01:00

En dan te bedenken dat 'ie bijna niet wilde...

Afscheid en Nieuw begin

2007-08-30T14:48:00.000+01:00

Chicago - Dag 3 (M&M nemen privéchauffeur)

2007-07-22T01:51:00.000+01:00

Vandaag was een interessante dag. Ik had het briljante idee om Martine er in te luizen vanmorgen. Ik had geen trek in weer muffins en wafels uit het hotel, dus ik treuzelde net zo lang totdat het ontbijt hier afgelopen was, dan MOESTEN we wel naar Denny's ;). Wrong! Tine had namelijk niet gezegd dat ze om elf uur een afspraak had op de beurs, dus helaas, geen ontbijt voor Martin. Wie een kuil graaft voor een ander...

De beurs was leuk, maar werd rond de lunch een stuk leuker. We hebben met veel mensen gepraat, en blijkbaar heeft het verblijf hier toch een effect op je. Na een tijd ga je anders praten en raak je ineens in allerlei leuke gesprekken verzeild alsof je het aantrekt. Het hoogtepunt van de dag kwam echter toen ik per ongeluk langs de stand van Craft TV Weekly liep. Toen zij net begonnen met hun bedrijf heb ik ze geholpen door een groot interview te doen in scrap en ze te promoten via onze winkel. Ik had niet gedacht dat ze nog wisten wieik was, maar toen ik langs kwam en ze mijn kaartje om m;n nek zagen hangen gebeurde er iets dat bijna niet te geloven is. De eigenaar van het bedrijf liep op me af en riep: "Oh My God, it's Martin!" Waarop er nog iemand op me af kwam lopen, en hetzelfde begon te roepen. Ik overdrijf niet, ze spraken me aan alsof ik de president van Nederland was, het was echt onwijs leuk. Wat blijkt, éénderde van de bzoekers van de site komt uit Nederlands en dat schijnt dus door onze actie te komen. We hebben een tijdje met ze staan praten en gaan morgen met ze eten. Ik kan wel vertellen dat dit verhaal een interessant staartje krijgt, wat hou ik nog even geheim.

Daarna uiteraard nog een hoop mensen gesproken, totdat we terechtkwamen bij de stand vanRusty Pickle. Ik kan een mooi en lang verhaal vertellen over de nieuwe lijn met Pirate Princesses die ze hebben uitgebracht en de bijbehorende plakplaatjes. Laten we het hierop houden, ik besloot iets te wedden, en ik heb verloren. Het laatste uur van de beurs liep ik met de woorden pirate princess op m'n hoofd rond. Het leverde een aantal unieke situaties op.

Gestickerd en al gingen we op pad naar Bazill. Bij de stand van dit bedrijf hadden we in januari Lindsey ontmoet, een leuke mevrouw waar we meer dan een uur mee hadden gekletst. Dat bleek vandaag niet anders, en we hebben het laatste uur van de beurs heel sociaal doorgebracht. Morgen nog maar eens terug om over werk te praten.

Op onze weg naar buiten nog een afspraak gemaakt met de mensen van TV Weekly en Elsie Flannigan nog tegengekomen. Harstikke leuk dat meisje, maar wat ze in haar handen had interesseerde me nog meer. Jawel, ik heb hem in m'n handen gehad én ermee gespeeld, de enige echte iPhone!

Daarna eindelijk tijd om te eten. We hadden geen trek in nog een maaltijd van het hotel, dus het was tijd om onze oude vertrouwde tent weer eens op te zoeken.

Inderdaad, we zijn wat gaan eten bij Denny's. Helaas ligt alles hier ver uit elkaar, dus moeten we overal de taxi voor pakken. Eenmaal bij Denny's, genoten van een heerlijke double cheesburger met weathered fries en een Sierra Mist en tine van een fijne chicken salad.

Uiteraard moesten we daarna weer een taxi nemen, maar dat was geen probleem, we hadden het nummer genoteerd van een taxichauffeur die ons erg goed geholpen had gisteren. Hij was blij om ons weer te zien, dus we hebben een deal met hem gemaakt. We hoeven morgen niet te bellen, hij pikt ons om 9 uur op om ons weg te brengen. In ruil daarvoor hebben we hem een koffie bij starbucks beloofd, daar rijdt hij speciaal even langs. Het werd al snel duidelijk, dit wordt onze vaste chauffeur. Only in America.

Nu nog even wat artikels typen, daarna lekker slapen en op naar de laatste beursdag!

Bekijk de foto's van vandaag!

Chicago - Dag 2 (Beurs naar de beurs)

2007-07-21T04:13:00.000+01:00

De dag begon vandaag al vroeg. Half 1 Nederlandse tijd klinkt misschien niet vroeg, maar we leven hier zeven uur eerder, oftewel half 6 in de ochtend. Klinkt dramatisch, was het niet, want een eerste nacht na zo'n vlucht slaap je toch belabberd, dus ik was nog wakker voor de wekker ging. Ik moest zo vroeg op omdat dit natuurlijk geen vakantie is. Mijn artikelen voor Planet en Het Net gingen gewoon door, en de deadline was rond de middag. Er was nog geen internet op de kamer, dus was het internetten met warme trui in een bevroren lobby. Opvallend veel mensen voor zo'n vroeg tijdstip, maar des te gezelliger.

Het ontbijt was cool. Er was niet veel, maar dat werd goedgemaakt door de do it yourself Waffle Maker. Beslag uit een bekertje, wafelmaker dicht, omdraaien en 2 minuten wachten. Het resultaat: een prachtige wafel. Smaakte nergens naar, maar wel cool om te maken. Naast de wafel was er nog toast, cornflakes en appel. Keuze te over ;)

Na het ontbijt is Martine nog even een uurtje gaan pitten, en heb ik wat foldertjes verzameld voor bezienswaardigheden. Genoeg te doen hier, alleen wel een beetje uit de buurt, dus kwestie van goed plannen. Taxi genomen naar conventiecentrum, pasjes opgehaald en ons daarna in de wereld van scrapbooking gestort. Het is wel onwijs leuk hoor, alles was de eerste keer nog zo vreemd en nu ken je zoveel mensen. De helft heeft geen idee meer wie je bent, maar de mensen die je nog wel herinneren maakt het onwijs leuk. Het is vreemd om zoveel mensen in zo'n ver land te kiezen. Een soort thuis van huis, telkens op een andere locatie.

Na meer scrapbookproducten te hebben gezien dan goed voor ons was, besloten we om te gaan lunchen. Er was flink wat keus, maar ik koos voor een Sloppy Joe. Waarom? Omdat de naam zo cool was dat het gerecht wel lekker MOEST zijn! Het plaatje zegt genoeg, snotburger of diarree op een broodje, snel weggespoeld met een Sierra Myst.

Verder gegaan met de beurs, veel leuke mensen gesproken, veel dingen gezien, maar niet boeiend om hier te vertellen, tenzij je kickt op roze planners met extra stevige dubbele snapsluiting ;) Aan het eind van zo'n beursdag ben je onwijs moe, zeker na een dag als vandaag. Maar het is wel weer fijn om alle producten en mensen te zien, je realiseert je dan wel hoe groot het allemaal is. Aan het eind van de dag wordt iedereen ook lekker melig, dus toen een groepje Amerikaanse dames vroeg of ik niet een foto van ze wilde maken, besloot ik uiteraard om daar fijn tussen te gaan staan. Resultaat: foto boven!

Eenmaal terug in het hotel mezelf getrakteerd op het drankje dat inmiddels mijn vaste Amerika-drankje mag heten: Monster. Het is ongeveer zoals Red Bull, maar dan in mega formaat. Vast niet gezond, maar wel lekker. Het energie-gedeelte ging een beetje aan me voorbij deze keer, want na het drinken kukelde ik doodleuk in slaap. Wel even lekker gepit, nu hopen dat dat vanavond ook lukt ;)

Daarna eten, toch maar weer gekozen voor het restaurant hier in het hotel, lekker dichtbij. Maar dat doen we niet meer, we waren 40 euro kwijt en het was echt niet lekker. Morgen gaan we dus fijn eten bij Denny's, dat is altijd goed. Het ishier nu kwart voor elf, dus prima tijd om te gaan slapen. Morgen weer een nieuwe beursdag, en dan zijn we alweer over de helft. Dat wordt dus goed nadenken over wat we de laatste twee dagen gaan doendie we voor onszelf hebben. Wordt het sixflags? Medieval Times? Dinner Cruise langs de skyline van Chicago? Ik hou je op de hoogte, en tine ook op haar log.

Chicago - Dag 1 (of wat daarop moest lijken)

2007-07-20T02:20:00.000+01:00

Een opmerkelijke titel hoor ik je denken. Klopt, het was ook een opmerkelijke dag. Doorgaans hebben we op de eerste dag van onze tripjes niet zo heel veel te vertellen. Dat is deze keer wel anders. Het begon bij het inchecken. De incheckmachine zei dat er iets niet goed was, dus moesten we alsnog naar de bali. Daar vertelde de mevrouw van KLM dat het vliegtuig te vol zat en dat onze plaatsen niet gegarandeerd waren. Say what? Dan sta je echt even te kijken hoor. Op onze vraag hoe dat mogelijk is antwoordde ze doodleuk: KLM garandeert dat je van a naar b wordt gebracht, maar niet wanneer ;). Over kleine letters gesproken. Gelukkig kwam alles nog goed, en hadden we alsnog plaatsen. Bijna hadden we een upgrade naar business class, ware het niet dat een zwanger iemand voorrang kreeg. Je zou het er bijna om doen.

Eenmaal in het vliegtuig begon het wachten, daar waren we al aan gewend, want het inchecken begon ook veel te laat. Daar zaten we dan als sardientjes in een veel te kleine Boeing 747-400, met een man naast me die eigenlijk twee stoelen zou moeten bezetten. Dat het een lange dag zou worden, werd al snel duidelijk. We zouden om half 11 vliegen, maar om half 2 kwamen we het toestel weer uitgerold. Er bleek al een paar keer iets stuk, en telkens als men dacht dat het verholpen was, bleek het toch stuk (een beetje zoals mijn pc). Ik was erg opgelucht toen we het toestel weer uit mochten, want vliegen met een kaduuk ding, daar word ik niet echt rustig van.

Uiterst vervelend dat wachten natuurlijk, maar daar heeft KLM een handig antwoord op: gratis eten! We kregen coupons om te bellen, en voor 20 euro gratis eten bij een tent naar keuze (MaC!!!). Natuurlijk is wachten niet leuk, maar eerlijk gezegd konden tine en ik de lol er wel van inzien. We hoefden niet over te stappen, hadden niet echt plannen gemaakt voor deze dag, en hey, gratis eten bij de Mac, alsof er een harpmuziekje uit de hemel klonk. Kwart over nogwat (na een uur of 7 vertraging kijk je niet meer zo nauw) vlogen we alsnog richting Chicago, met dezelfde stoelnummers en dezelfde dikke man, die inmiddels ook stonk door overmatig actieve zweetklieren. Jakkie hoor ik je denken. Jakkie dacht ook ik. En dan heb ik nog niet eens verteld over het moment waarop zijn schoenen uitgingen. En jij denkt dat turbulentie het ergste is dat je kan overkomen op een vlucht? I think not!

Daarna ging eigenlijk alles flink soepel. Tine raakte stoned van de salmiaklollies in een diepe coma, en ik dacht na over de zin van het leven. Daar kom je ook wel 7 uur en 35 minuten mee door. Aangekomen op het vliegveld vrij snel door de douane heen en wachten op onze flitsende roze koffers. Toen die arriveerden bleek dat het slot van mijn nieuwe koffer, net 1 dag oud, was gesloopt door de douane. Hi ha reisverzekering zeg ik! Daarna door de taxichauffeur afgezet bij het hotel (letterlijk), alwaar bleek dat internet plat lag door een stroomstoring. Terror! Want morgen moet ik iets voor Planet doen, en dat kan alleen vanaf mijn eigen pc (certificaten etc). In de lobby doet het wereldwijde web het gelukkig wel, anders was deze log ook lastig te verklaren geweest.

Bovenstaand verhaal zou je kunnen doen vermoeden dat we een verschrikkelijke reis achter de rug hebben. Niets is minder waar. We hebben enorm gelachen, lekker gegeten, puik filmpje gekeken, en nog meer gelachen. Wat moet je anders. En aan het eind van deze vermoeiende dag, bleek de hotelkamer groot en fijn, hadden we meer tv zenders dan we aankonden, en kwam de mevrouw van het hotel een foto van ons tweetjes maken. USA, we're back! ETEN!!!!!!

Je wordt al echt een grote jongen...

2007-07-02T09:24:00.000+01:00

Ik vond deze reclame eind vorige week op YouTube. Ik denk dat ik hem inmiddels een stuk of vijftig keer bekeken heb. niet omdat ik zo gek ben op McDonalds (misschien ook een beetje, haha) maar vooral omdat het filmpje zoveel gevoelens en gedachten oproept. Ze zeggen altijd dat vroeger alles beter was in je hoofd, maar dat dat in werkelijkheid onzin is. Vroeger was alles net zo fantastisch of ellendig als nu, het is maar hoe je het wilt zien.

Maar toch, toch bespeur ik bij mezelf een gevoel van heimwee wanneer ik kijk naar de filmpje. Uiteraard ingeleid door de fantastische manier waarop het filmpje wordt ingeleid: "Je wordt al echt een grote jongen" en dan op die melodie. Briljant gedaan. Vervolgens zie je Bartho Braat, beter bekend als GTST's Jef Alberts, in zijn jonge en slanke jaren. MAar wat er vooral vanaf spat is de onschuldigheid en liefheid van dit filmpje. Natuurlijk is het marketing, en natuurlijk is het allemaal onzin, ook in 1989 was niet alles ok.

Maar in 1989 was ik 10 jaar. Mijn wereld was uiteraard al iets complexer dan het bestellen van een hamburger, maar mijn grootste problemen waren het uitzoeken van een geschikt sinterklaascadeautje voor mezelf en een manier vinden om langer op te mogen blijven. Vroeger was niet alles beter, maar je jeugd is, als je geluk hebt, net zo fijn als deze reclame. Ik hoop dat ik iemand ooit die jeugd ook mag geven.

RTL Boulevard

2007-06-22T23:36:00.000+01:00

Bij een nieuwe single hoort ook een beethje publiciteit. Vandaar een stukjebij RTL Boulevard. Best wel een beetje cool ;)

Één keer meer dan jij, out now!

2007-06-07T22:26:00.000+01:00

Vandaag (8 juni) is het zover, Één keer meer dan jij ligt in de winkels. Voor wie het niet wist, dit is de single die ik speciaal voor Martine heb geschreven, en waarmee het allemaal is begonnen. Dus ik zou zeggen, help Martin (en Edsilia) de winter door, en koop de single, of download hem hier!

Dank je wel!

Martin

ra ra wat is dit

2007-05-29T20:43:00.000+01:00

Dag vriendjes...

2007-05-12T10:41:00.000+01:00

Het is nu wel heel erg voorbij. We hebben net onze vriendjes en vriendinnetjes uitgezwaaid. Vanavond woon ik nog de finale bij, daarna gaan Martine en ik ook naar huis. Het was een bizarre en bijzondere tijd. Ik probeer me te verzetten tegen het slik-gevoel nu ze weg zijn, en me te richten op een leuke laatste anderhalve dag. Maar het is moeilijk. Het was zó bijzonder!

Lieve Edsilia, Tjeerd, Merel, Merel, Thirza, Martine, Charida, Bram, Wilby, Manon, Jolanda, Shirly en iedereen die ik misschien nog vergeet. Bedankt voor een onvergetelijke tijd! Ik vergeet dit nooit meer....nooit!

Stukje Martin-nieuws :)

2007-05-12T07:53:00.000+01:00

Bron: Highlow

Als de Amsterdamse zangeres Edsilia Rombley vanavond in Helsinki met On Top of the World het podium bestijgt, dan zingt ze een liedje dat door haar man Tjeerd Oosterhuis is gecomponeerd. De tekstschrijvers Maarten ten Hove en Martin Gijzemijter krijgen echter heel wat minder aandacht. Gijzemijter tekende ook voor de Nederlandstalige versie van het liedje Nooit Meer Zonder Jou, een traditioneel Songfestivalliedje. En dat terwijl zijn grote droom het schrijven van een boek is.

Martin Gijzemijter (foto: Jacques
Happe)

Martin Gijzemijter (27) schrijft al bijna zijn hele leven. De geboren Amsterdammer begon op de kleuterschool met gedichtjes, maar stortte zich al snel ook op het schrijven van verhalen. Martin wist het als jongetje dan al zeker: hij wilde een boek schrijven. Er is echter een groot probleem; het schrijven van een roman duurt hem tot zijn frustratie veel te lang. “Voor een boek moet je,” vind hij, “echt de tijd nemen. Ik ben meer een persoon die de dingen snel klaar wil hebben. Daarom is de gedroomde roman er tot nu toe nog niet van gekomen.” Sneller geschreven, maar niet minder gepassioneerd schrijft Gijzemijter liedjes. Alleen kan hij er, nadat hij zijn VWO had afgerond
niet van leven. Omdat er toch brood op de plank moest komen, ging hij achtereenvolgens aan de slag bij een houtfabriek, bij een vertaalbureau voor computerboeken, een helpdesk van een internet-provider en als internetredacteur van TROS 3FM. Martin Gijzemijter bleef ondanks alles verwoede pogingen doen om zijn liedjes aan de man te brengen. Zo maakte hij in 2001 een eigen website met
de toepasselijke naam Watch me get famous. Zonder al te veel succes overigens.

Martin Gijzemijter met in het midden Tjeerd
Oosterhuis en daarnaast Maarten ten Hove
(foto: Jacques
Happe)

In 2002 vroeg Tjeerd Oosterhuis of hij een website voor de componist/producer wilde bouwen. Martin greep die gelegenheid aan om Oosterhuis een aantal van zijn songteksten te sturen. De man achter successen van Total Touch en zijn zus Trijntje, bood Gijzemijter een proefproject aan. Voor de Surinaamse band Trafassi schreven ze samen het nummer Hoera, we missen het WK. Hoewel het nummer geen succes werd, is de samenwerking wel voortgezet en startte Martin een entertainmentbureau op het gebied van onder andere muziek, marketing en websites. Gijzemijter schreef een groot aantal nummers van de in maart uitgekomen cd van Edsilia Rombley, niet toevallig de echtgenote van Oosterhuis. Toen de zangeres afgelopen najaar definitief besloot om weer aan het Eurovisie Songfestival deel te nemen, vroeg Tjeerd aan Martin of een tekst wilde schrijven.

Edsilia Rombley en haar zangeressen (foto:
Alain Douit/ Eurovision.TV)

Martin Gijzemijter kreeg tijdens een telefoongesprek met Tjeerd als opdracht mee dat het nummer moest draaien om de zin Ik zou kunnen leven zonder jou. Zo werd Nooit meer zonder jou, de
originele Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival in Finland. Het werd een up-tempo liefdesliedje met een boodschap. Toch werd gekozen om het liedje donderdagavond tijdens de halve finale in het Engels in Helsinki ten gehore te brengen als On Top of the World. Gijzemijter en Oosterhuis hebben samen met Maarten ten Hove de tekst vertaald. “Ik probeer in mijn teksten diepgang te brengen. Daarom zijn we wel even bezig geweest om het nummer dezelfde kracht te geven als in het Nederlands. Dat is goed gelukt, vind ik. Nu maar afwachten wat de rest van Europa ervan vindt.” Ondanks een ijzersterke generale repetitie schatten de bookmakers Edsilia’s kansen nog altijd erg laag in, maar ongeacht de uitslag heeft Gijzemijter genoeg ijzers in het vuur na Helsinki. Zijn eigen roman zal nog even op zich laten wachten. Gijzemijter heeft zijn droom echter niet uit zijn hoofd gezet. “Het boek komt er zeker, alleen wanneer is nog de vraag. Ik ben nu bezig met te veel leuke dingen. Voor het schrijven van een boek heb ik, hoe jammer ook, gewoon nog altijd geen tijd.”

MaGovisie Songfestival Dag 8 + 9 - Let it Be

2007-05-11T10:06:00.000+01:00

Ik had een tekst in mijn hoofd om mee te beginnen vandaag. Het is duidelijk dat wij allemaal enorm balen van de manier waarop het is gegaan, en natuurlijk van het feit dat we niet in de finale staan. Al was gisterenavond vooral de vraag of dit nog wel een finale was geweest waarin we willen staan. We wisten natuurlijk al vrij snel hoe het zat, na envelop 5 was het vrij duidelijk. We hadden zelf een aantal landen bestempeld als winnaar, waaronder Noorwegen, wat een fantastische eurovisie inzending. ook Noorwegen zit er niet bij, onbegrijpelijk. Hier rees vooral de vraag: als zelfs Edsilia de finale niet kan binnenslepen met dit liedje, wie moet het dán nog doen?

Het was heel erg zuur gisteren. Niet omdat we niet hebben gewonnen, wij Hollanders kunnen tegen ons verlies. Het was zuur omdat er zo'n grote groep zo lang keihard gewerkt heeft en dat het allemaal zo weinig zin heeft gehad. Het lijkt niet meer uit te maken wat je stuurt. Iedereen probeerde gisteren er alsnog iets van te maken, maar mineur en ongeloof bleef toch enige tijd de ondertoon.

Ik stond net in de lift naar beneden en ik hoorde een bekende tekst van The Beatles: 'when I find myself in times of trouble, mother mary comes to me. Speaking words of wisdom: let it be!'. En zo is het dus. In time of troubles bevinden we ons allerminst. Als ik die rare avond van gisteren wegdenk hebben we anderhalve week vol fantastische dagen gemaakt. Er is een hechte groep ontstaan, we hebben gelachen, gestresst, gepraat, en een stukje Nederland naar Helsinki gebracht. Met groeiend vertrouwen en hoop leefden we langzaam naar de halve finale toe. En ach, wat er gisteren is gebeurd doet er niet meer toe. Edsilia heeft het fantastisch gedaan, en fuck it, het liedje was gewoon goed, daar lag het niet aan. In dat licht is er geen reden om te balen. We hebben hier gedaan wat we moesten doen, en in ieder geval is dit jaar bewezen dat het stemmen niet gaat zoals het zou moeten gaan. Laat dat dan onze bijdrage geweest zijn.

Sommige mensen gaan naar huis, wij zitten hier nog tot zondag. Helsinki is een heerlijke stad en we hebben een heerlijke tijd achter de rug? en die vreemde uitslag van gisteren? Ach...let it be!

MaGovisie Songfestival Movie

2007-05-10T17:47:00.000+01:00

En weer een filmpje:

MaGovisie Songfestival Dag 7

2007-05-09T07:38:00.000+01:00

Een ietwat kort logje vandaag want er staat zowaar iets op het programma. Gisteren hebben Maarten en ik het tweede filmpje gemonteerd, dat inmiddels zichtbaar is, maar het wereldfilmpje moet ook nog, dus daar gaan we zo mee aan de slag. Het was niet een extreem drukke dag gisteren, het wachten was eigenlijk op ons bezoek aan de ambassade. Dat vond om 7 uur 's avonds plaats, dus tijd om wat te freewheelen.

Het bezoek aan de ambassade was apart. Wij zijn net aan al die Finnen gewend, staan we ineens in een huis tjokvol met alleen maar Nederlanders. Moesten we zowaar ineens oppassen wat we zeiden. Er waren wel heel veel meisjes ;) dus Maarten en ik hebben ons er wel doorheen weten te kletsen. Het was wel eenbeetje genant, op een gegeven moment stond er een groep van 8 meisjes om ons heen met ons te kletsen. Niet omdat wij zo leuk zijn, maar simpelweg omdat zij al 8 weken in Finland zaten, en er hier dus blijkbaar helemaal geen jongens zijn die enigszins interessant zijn. Maar het plaatje was uiteraard wel leuk en goed voor ons ego.

Na de ambassade was er het feest van de Big Four, de vier grote landen van het Eurovisie, Duitsland, Engeland, Frankrijk en Spanje. Zij organiseren elk jaar een groot feest. De feesten lijken hier echter niet zo goed te lukken. Het was rommelig en saai, en vooral eng! Het zat deze keer bomvol met hitsige mannen en overal waar je keek maakte je wel oogcontact met een man (al dan niet in jurkje) waarna je heel snel weer moest wegkijken anders had je een hand in je achterzak. Ik kan heel wat hebben, en Maarten ook, maar van dit feestje zijn we heel hard gillend weggerend.

Daarna nog even lekker loungen in de bar en lobby om vervolgens naar bed te gaan. Eindelijk eens een dagje niet laat naar bed, ook belangrijk. Vandaag wordt het druk. De eerste dress-rehearsals staan op het programma, hetgeen zoveel betekent als Edsilia in haar jurk en de danseressen ook. Voordat de repetities beginnen ga ik eerst nog met Merel (danseres) naar de SubWay, want dat heb ik nog beloofd. En daarna....daarna is het belangrijkste moment van het Eurovisie aangebroken: Martine komt invliegen :) Vanaf morgen twee logjes?

We zullen zien!!

xM

MaGovisie Songfestival Movie

2007-05-08T14:09:00.000+01:00

En weer een filmpje:

MaGovisie Songfestival Dag 6

2007-05-08T08:51:00.000+01:00

Dag zes alweer lees ik hierboven. De tijd vliegt, maar aan de andere kant heb ik het gevoel dat we hier al weken zitten. Maarten en ik vinden Finland een geweldig land en echt niet alleen omdat het land bestaat uit 80% vrouwen en 20% mannen :). De mensen zijn hier gewoon erg aardig, alles is behoorlijk gemoedelijk en natuurlijk helpt het ook dat we hier met zo'n grote groep zijn, dat vertekent de boel wel. Ze zeggen altijd dat verhuizen naar het buitenland alleen leuk is als je thuis mee kunt nemen en zo voelt dit een beetje. Ik let op m'n woorden terwijl ik dit schrijf omdat ik niet de illusie wil wekken dat ik thuis niet mis, maar deze hele trip is gewoon een gigantisch warm bad in alle opzichten.

Gisteren was het tijd voor het tweede video-item, na de leuke reacties op het eerste item. We wilden alleen niet meer van hetzelfde doen, dus dat leverde wat denkwerk op. Edsilia zou met een grote wereldbol door de stad rennen, maar dat ging niet door, waardoor ineens het kwartje viel bij Maarten en mij. Het liedje heet 'On Top of the World' dus waarom vragen wij mensen niet of ze bovenop de wereld willen zitten. Een levensgevaarlijke operatie, want die bal is een kolossaal geheel en we waren maar met z'n tweeën, gelukkig kregen we alsnog wat hulp. Onze video-items beginnen op te vallen, dus de filmploeg van de NOS besloot om met ons mee te gaan. Zij hebben het geheel ook vastgelegd, we schijnen toch iets goeds te doen hier.

Over het item zelf zal ik niet teveel zeggen, de beelden spreken straks voor zich, we gaan zo monteren. Één ding kan ik wel zeggen, het is supermelig!

Daarna zijn we nog even wat kleren gaan kopen, want we moesten naar het openingsfeest. Veel van verwacht, maar het stelde niets voor, erg saai, al heeft Maarten een telefoonnummer gescoord (you go girl!!!). Na het feest zijn we naar de Euroclub gegaan, waar ze de hele nacht alleen maar songfestival hits draaiden. Geweldige sfeer, iedereen veel te veel gedronken, en op en top melig kwamen we terug in het hotel. Daar nog met z'n allen even nakletsen (en drinken natuurlijk), waarna de bar sloot. Maar we waren nog niet klaar, dus besloten we om het feestje voort te zetten in de kamer van Wilbert (vertegenwoordiger van Universal). De danseressen, Wilbert, Bram (danser) en ik hebben daar nog doorgebracht tot een uur of half zes, daarna werd het echt tijd om te gaan slapen.

Vandaag gaan we op bezoek bij de ambassadeur van Finland. Hoe dat is? Je hoort het morgen!

xM

MaGovisie Songfestival Dag 5

2007-05-06T22:51:00.000+01:00

Vandaag was in veel opzichten de eerste officiële dag. We hadden een social trip met de pers, die was bedoeld om ons het een en ander van Helsinki te laten zien. Ik werd brak wakker, want was gisteren met Merel (één van de zangeressen) in gesprek geraakt en voor dat we het door hadden was het al half 4! En om 8 uur ging de wekker alweer. Ach ja, stress heb ik hier toch niet, dus een beetje slaapgebrek kan wel.

Ik ben hier blijkbaar zo relaxt dat ik helemaal vergeten was tegen de social trip op te zien ;) Het was dan ook heel erg leuk. We vertrokken met een bus naar een boot, en met een boot naar een eiland. Daar mochten we de sauna in (yeah right!) en werden we getrakteerd op een heerlijke lunch. Het hoogtepunt kwam daarna echter. Hier in Helsinki bestaat zoiets als het kampioenschap laarswerpen. Men neme een laars, werpt deze zo ver als mogelijk. Klinkt makkelijk maar een laars zwiept en zwabbert, dus zo eenvoudig was het nog niet. Denemarken was de huidige kampioen. Geloof het of niet, met één worp gooide ik het record aan gruzelementen, en lag Nederland op kop. Helaas wilde ik het nog beter doen, en gooide ik de tweede laars in een boom, maar dat was iedereen snel vergeten.

Hierna volgde een persmoment op de boot. Foto's, video en interviews. Voor het eerst hadden Maarten en ik daar ook een rol in en dat was wel fijn. Niet dat we ons vervelen, maar het is wel goed om te weten waarom we mee zijn. De middag was weer lekker vrij. Die heb ik besteed door Tjeerd te helpen met zijn site, en nog wat dingen af te handelen.

Maarten en ik hadden inmiddels contact met Anna en Clarissa, inderdaad, de meisjes van het YouTube filmpje. We hebben ze mee uit eten gevraagd (Chicken Fajita's!!!) en daarna naar de bioscoop. Onwijs leuk om gewoon eens een avond door te brengen met locals. De mensen zijn hier echt heel anders. Uiteraard daarna meteen Tine opgebeld (ok ok zij belde haha) om netjes te zeggen dat ik met meisjes ben gaan eten ;) Het was erg humor, want we warn een beetje weggesneakt van een groepsetentje en vervolgens zat het hele restaurant vol met onze groep naar ons te kijken terwijl we langs kwamen lopen. Beetje jammer ;)

Na de bios moesten Anne en Clarissa weer naar huis ivm de laatste bus, waarna wij ook weer terugliepen naar het hotel. Daar was de boel een beetje uitgeblust, geen lange gesprekken dus vanavond. Nog even een biertje gedronken met danser Bram en Maarten en daarna lekker naar de hotelkamer. Nog even dit logje afmaken, en heerlijk slapen in dit té goede bed. Morgen niet heel vroeg op, dus een ideale dag dit! Donderdag is nog vier dagen verwijderd!

Martin

MaGovisie Songfestival Dag 4

2007-05-05T22:32:00.000+01:00

Vandaag weer eens een logje keurig op tijd. Logisch, want heel erg veel is er niet gebeurd vandaag. Maarten en ik zijn vooral bezig geweest met het monteren van ons filmpje. Voor wie het niet weet, naast onze log, maken we hier ook leuke video-items, omdat we nog niet zo heel veel te doen hebben. Nieuwsgierig? Kijk hieronder.

Een duidelijk teken van alle meligheid die Maarten en ik hier beleven. Grappig, we ontdekten vandaag dat wij de enigen zijn die echt weten hoe de stad hier in elkaar zit, omdat wij gewoon al vier dagen Helsinki aan het verkennen zijn. We lopen telkens maar ergens heen, en zien wel waar we uitkomen. Erg on-Martin, maar des te leuker. Nadat we ons filmpje in elkaar hadden gezet, was het tijd om de repetities bij te wonen. Dit waren de tweede repetities en wat zag het er al een stuk beter uit. Het blijft geweldig om die zaal binnen te lopen, alsof er een warme deken om je heen valt, zo'n gevoel geeft dat.

Na de repetities gingen we over naar de persconferentie. Maarten en ik zouden hier officieel bij zijn, maar het leek men beter om de danseressen daar neer te zetten. Allemaal prima, wij hebben lekker op een afstandje zitten kijken. Eigenlijk waren Maarten en ik van plan om daarna ergens te gaan wokken, maar Tjeerd nodigde ons uit om beneden te eten. Het werd het zoveelste groepsdiner. Het is zo'n fijn gevoel, deze groep is zo hecht en blijft zo dicht bij elkaar, dat is zoals het moet zijn en totaal niet geforceerd. Lekkeremaaltijd gegeten met hamburger, patat en heel veel sla (ja heus) en uren zitten kletsen, wie mij kent weet dat dat mijn Walhalla is.

Nu is het alweer tijd om te slapen, maar heb nog geen zin. Ben hier ook totaal niet moe. Volkomen ontspannen en alleen maar moe van het keiharde lachen dat ik hier de hele dag doe. Daar moet ik nog van afkicken thuis. Morgen begint het allemaal een beetje, dan gaan we op een social trip door Finland. Misschien dat ik dan wat foto['s kan maken want dat wil nog niet zo lukken in m'n eentje (taak voor Tine?)

Dat was alweer de vierde dag. Het komt steeds wat dichterbij. Spannend...maar ik moet eerlijk bekennen dat ik meer bezig ben met de heerlijke sfeer dan met de vraag of we gaan winnen. Dat zien we namelijk wel!

Slaap lekker!

MaGovisie Songfestival Dag 3

2007-05-05T09:55:00.000+01:00

Een goedemorgen ;). Het logje is ditmaal een beetje laat, meestal doe ik het voordat ik ga slapen. Gisteren hadden we echter een filmavond, die wat langer duurde dan verwacht. Maar first things first.

Maarten en ik hebben hier nog niet zo heel veel te doen. Het is nu nog het stadium van de repetities en nog niet veel persverhaaltjes, dus we vermaken onszelf maar. Ik moet zeggen dat lukt prima. We zijn gisteren begonnen aan onze film-items. We hebben een superleuk filmpje geschoten in de stad. Het leek ons een leuk idee om het centrum van Helsinki in te duiken en mensen te vragen naar hun mening over ons liedje. Je hoopt dat je enigszins markante figuren tegen het lijf loopt, nou, onze gebeden zijn gehoord ;) We telden een dronken songfestival-fan, een donkere dwerg in superman-pak en een bezopen straatmuzikant die ons liedje niet kon spelen. We trachten nu het filmpje te monteren, maar beschik even niet over de juiste software, dus dat kan nog eventjes duren.

Voordat we het filmpje schoten, zijn we met Tjeerd en drie dames van de delegatie de stad in gedoken. Maarten en ik kenden de stad inmiddels al op ons duimpje, dus fungeerde enigszins als gids. Rond lunchtijd kwamen we dan ook geheel toevallig langs de SubWay lopen. Heerlijk genoten van een Sweet Onion Chicken Teryaki Chicken sandwich met HoneyMustard dressing. Smaakte precies zoals in Amerika, dus dat was een hoogtepuntje. Daarna zijn Maarten en ik gaan filmen en is de rest gaan shoppen. Er moest ook nog wat snaai gehaald worden, want ik had een filmavondje besproken. Op het laatste moment wilde men alsnog een zaal huren voor 250 euro en daar in 3 uur een film kijken, omdat het op een laptop toch gluren blijft. Ik ben toen snel de stad in gedoken, en heb een DVD-speler gekocht. 50 euro, iedereen lapte vijf euro, en zo werd het ineens alsnog een heel goedkoop verhaal. Echter, er miste een tulp kabel en de winkels waren inmiddels dicht: wel beeld geen geluid!. Het avondje dreigde in het water te vallen. Tine heeft inmiddels een idee van hoe ik er op dat moment bij zat. Iets goeide roet in mijn eten, en verstierde mijn plan. En als ik iets niet kan hebben is een plan dat niet doorgaat. Ik ben met Maarten het hele hotel afgestruind en na drie kwartier hadden we de oplossing. "Wat als we nou de DVD-speler koppelen aan de televisie, en dan het geluid via mijn laptop langs de laptop van Tjeerd laten lopen, en dan de versterking van zijn keyboard gebruiken om de boxjes die via zijn iBook zijn aangesloten het geluid te laten weergeven?" Je gelooft het niet maar we hadden kraakhelder, keihard geluid! Maarten en ik hebben staan juichen, dat wil je niet weten.

Een heerlijke avond met The HOliday en Borat, en een groep van vijftien man (waarvan slechts vier mannen ;) met kussens op de grond, chips, wijn, cola en chocola. Het was the ultimate pyjama party, maar dan zonder pyjama's. Dit is precies zoals ik me vroeger dingen voorstelde. En dit hele avondje was mijn idee, ik was trots, gelukkig en blij. Wat is dit een fijne trip en wat zijn het fijne mensen om tijd mee door te brengen. Als Tine nou ook nog komt, is het helemaal compleet :)

Na de avond heerlijk geslapen op het bed dat voor de verandering eens écht goed is (jij gaat lekker slapen hier Tine!) in een kamer die met de beste wil van de wereld niet eng te noemen is. Ik weet dat het allemaal voorbij is voor we het weten, en of we ver gaan komen weet ik niet, maar het is pas vijf mei, en ik heb nu al de tijd van m'n leven gehad!

Me like Eurovision ;)

Martin

MaGovisie Songfestival Dag 2

2007-05-03T22:30:00.000+01:00

We leven alweer een dag in Helsinki, Finland. Of zoals Maarten en ik het noemen: Funland. Ik kan niet eens beginnen met omschrijven hoe dit land in elkaar zit. Soms loopt het tien jaar achter, soms tien jaar voorop. De mensen kijken allemaal een beetje wazig uit hun ogen, maar zijn ech extreem aardig. We hadden bijna de tram gemist, rent er een mevrouw naar de tram om hem open te doen en loopt daarna zonder iets te zeggen weg. Dat soort gedrag komt me niet bekend voor uit Olanda.

Vandaag ben ik met Maarten een aantal keer de stad in geweest. Ik had geen cardreader bij me, Maarten geen kabeltje voor z'n videocamera dus daar moest wat op gevonden worden. We doken het centrum in, en vonden al snel een warenhuis met zeven tjokvolle verdiepingen. Mijn god wat is daar veel te vinden. Onze kabeltjes bemachtigen was echter niet zo eenvoudig, toch lukte het na wat zoek en praatwerk. Extreem bekend zijn we nu bij de meisjes van de aarbeien. We moesten in opdracht 20 mutsen kopen en vonden deze bij de H&M. Maar we hadden eerst aan twee meisjes bij een aardbeienstand gevraagd waar we dit konden kopen. Zij werden vervolgens de running gag, alles dat we wilden weten, vroegen we bij de alwetende meisjes van de aardbeien. Het is wel leuk om hier met ons pasje rond te lopen. Iedereen weet van het songfestival en iedereen hier inHelsinki is er uiteraard heel trots op. Ons pasje dat braaf aan een keycord hangt, staat garant tot all access. We kunnen er uiteraard de songfestivalgebouwen mee in, maar ook de tram is gratis. Alleen even kaartje showen, and we're in business. Voelt stiekum toch wel een beetje cool.

Een paar dingen die ons hier opvallen: de liften gaan extreem hard, dat is niet normaa. Het fruit hier lijkt op ons fruit, but make no mistakes, het is niet te eten ;). De aardbeien zijn ook hier heel lekker. Ohja, en het is EXTREEM duur. Veertig euro voor een klein rotfirewire kabeltje.

Leuk om te ontdekken: toen we in de Free Record Shop (!!!) stonden, zagen we het eurovisie album. Dat staat hier dus gewoon op 1. Met ONS liedje erop. Dat was één van de twee geweldige momenten van realisatie vandaag. Want toen we de repetitievloer op liepen en we hoorden ons liedje door de speakers knallen, vergezeld van een prachtig decor en een luid zingende Edsilia, was dat toch wel even slikken. Je weet dat het groots is en groots wordt, maar daar in die zaal staan van een festival dat zo goed bekeken wordt en elk jaar op tv is, en je eigen tekst voorbij horen komen, dat is een lekker gevoel. Straks met publiek en live-camera's wordt dat natuurlijk helemaal bizar.

Verder niet zoveel te vertellen vandaag. Vanavond in een Sushi-bar gegeten. Tja, Martin in een Sushi bar? Dan moet er wel iets aan de hand zijn. Was ook zo, ik had de keus, samen met twee gasten bij de Mac eten, of met een aantal beeldschone danseressen naar de sushi-bar. Heerlijk vis....altijd al gek op geweest :). Uiteraard meteen verteld wie Martine was, kun je niet vroeg genoeg mee beginnen dunkt me. Ps Rianne, heel Eurovisie smult van het filmpje van Fenna.

Maarten en ik hebben nog niet extreem veel te doen hier, dus morgen gaan we lekker een aantal melige filmpjes schieten op straat. We hebben een microfoon gekocht voor de camera en een koptelefoon zodat we de bewoners aan de tand kunnen voelen over ons liedje. Tot zover de gebeurtenissen van vandaag. Zoals altijd is het weer een week waar ik tegenop heb gezien, maar die precies zo uit lijkt te pakken als moet. Ik ben extreem ontspannen, kan ouwehoeren tot ik erbij neerval en ben omringd door aardige mensen die hetzelfde doen als ik. Ik ga nu lekker slapen, morgen om 9 uur weer ontbijt. U hoort nog van ons.

x

Martin

MaGovisie Songfestival - Newsflash

2007-05-03T12:35:00.000+01:00

AnneMarie: WELKOM THUIS!!!!! (nu wel elke dag de log lezen he!!!)

MaGovisie Songfestival Dag 1

2007-05-02T16:45:00.000+01:00

Ik heb het beloofd, dus ik zal loggen. Ik ben net aangekomen in het Scandic hotel in Helsinki, en ik check dan natuurlijk altijd eerst of er internet is. Hallalujah, het is er. Gratis, snel en op m'n kamertje, dus ik zit niet te bibberen in een lobby. Ik kan nu niet echt veel typen, want we gaan zo met een bus naar een boot, en dan met een boot naar een eiland en dan op het eiland naar een restaurant. Ik vind het allemaal goed, als ik maar geen Finse Zalm moet eten ;)

Vakantieman, het is hier harstikke gezellig. De vlucht was heel melig, we kregen champagne (gratuuuus) en we kregen van de crew nog speciaal succes gewenst op het songfestival. Helsinki, berg je, TaGG is in the house ;)

Slaap lekker...

2007-04-29T20:08:00.001+01:00

Lieve Fenna,

Ik heb je net naar bed gebracht. Ik heb je toet gewassen, je slaapzak aangedaan en je je fles gegeven. Daarna heb ik naar je gekeken. Net zo lang tot je van vermoeidheid je ogen niet meer open kon houden en tot lang daarna. Voordat je ogen dichtvielen woelde je nog wat. Met je kleine vingertjes speelde je met het gaas om je bedje en ik vroeg me af wat je dacht. Je bent nog maar één, maar volgens mij denk je al heel wat. Je kan net lopen, dat vind je fantastisch. Natuurlijk val je met regelmaat, maar huilen doe je al niet meer. Je staat op en loopt moedig weer verder. Ik hoop dat dat een teken is voor de rest van je leven.

Je lag daar met zo'n gelatenheid. Je moest slapen en dat wist je, want je had je pyjama aan en je dronk een hele fles leeg. Daarna moet je slapen, zo werkt jouw leven nu en voor zover je weet zal dat altijd wel zo blijven. Als ik naar je kijk ben ik soms een beetje jaloers. Zo blij als je bent als je iets nieuws ontdekt, zo nieuwsgieirg als je bent, en zo boos en verdrietig als je kunt zijn wanneer je iets niet mag dat je graag wilt of wanneer je gewoon even iets niet snapt. Je schrijft het niet van je af, je kropt het niet op, je uit het en laat het los, want jij bent één en zo doe jij dingen. het doet me verdriet als ik me realiseer dat dit kwaliteiten zijn die je gaat verliezen. Dat ook jij over een lange tijd emoties kent als onverschilligheid, opgekropte woede en frustratie. Wat zou het heerlijk zijn als jij voor altijd zo kon zijn als nu. Het kan niet, maar het zou fijn zijn.

Ik realiseer me hoe graag ik ervoor zou zorgen dat je je nooit bezeert. Nu kan dat nog makkelijk. Hand voor de hoeken van de tafel, net op tijd vangen, zien wanneer je gaat struikelen. En als je dan toch valt, dan is een kusje op de zere plek vaak genoeg. Maar er komt een dag dat dat niet meer gaat. Dat een kusje van ome Martin, tante Tine of zelfs van papa en mama niet meer genoeg is. Je leert nu vanalles. Je leert dat je moet delen met je grote broer, dat je lief voor hem moet zijn. Als je wat ouder bent, leer je nog veel meer. Dat je niet mag stelen. Niet mag jokken. Dat je mensen geen pijn mag doen. Ik weet zeker dat je een lief meisje wordt, eentje die rekening houdt met anderen. En wat zal het dan pijn doen. Als je wordt bestolen en bedrogen, als mensen niet met je delen en als anderen je pijn doen. Als jij de enige lijkt te zijn die heeft onthouden wat je papa en mama je hebben geleerd. Wat zul je dan terugverlangen naar een kusje op je zere knie. Jij en wij allemaal.

Ik zit naar je te kijken en voel zoveel dingen. Hoeveel ik van je hou, hoe graag ik je klein zou houden, maar ook hoe fijn het is om je te zien spelen, groeien en leren. Je wordt elke dag een groter mensje en elke dag ben ik er meer van overtuigd dat je het bijzonderste kleintje ter wereld bent.

Weet je Fenna, ik maak me vaak zorgen om dingen. Om de toekomst, om keuzes, om nutteloze dingen als geld en werk. Jij hebt dat niet en dat vind ik heerlijk. Het is heerlijk om naar je te kijken, en met gemengde gevoelens bedenk ik me dat je nooit meer zo gelukkig en onbezorgd zult zijn als nu, zelfs volgend jaar al niet meer. Maar als ik naar je kijk en je werpt me even een glimlach toe, dan voel ik wat jij voelt. Dan denk ik niet aan werk, niet aan geld, niet aan verdriet, zorgen en problemen. Heel even zijn we dan precies hetzelfde: zorgeloos, klein en gelukkig.

Als je morgen wakker wordt is alles anders, net als alle ochtenden die zullen volgen. Ik zal je nooit echt kunnen beschermen. Je zult opgroeien, wijzer worden en nog leuker. Je zult leuke dingen meemaken, maar ook hele vervelende. Niemand kan dat tegenhouden, het is een gevecht voor jou alleen. Misschien lees je dit ooit eens als je later groot bent. Als je alles dat ik hierboven heb geschreven leest en je helaas precies begrijpt wat ik zeg. Als je terugdenkt aan vroeger, een tijd waar je niet meer veel van weet, behalve dan dat je echt onbezorgd en gelukkig was, al zag je dat alleen maar op de foto's.

Als je dit leest, weet dan dat ik het op één punt helemaal mis heb gehad. Het leven kan hard en oneerlijk zijn, maar de gelukkigste tijd van je leven was niet de tijd in je kleine bedje. De gelukkigste tijd van je leven is wanneer je je neefje, nichtje of misschien zelfs je eigen kinderen naar bed brengt en naar ze kijkt totdat ze in slaap vallen. Dan zul je je het gevoel herinneren van vroeger, en dankbaar zijn voor het feit dat je het nog een keer mag beleven, maar nu bewust. Elke avond, na de pyjama en het flesje, krijg je een lach toegeworpen die je intens gelukkig maakt.

En volgens mij draait daar alles om.

Slaap lekker lieve Fenna.

Een weekje muziek - Dag 2

2007-04-04T11:11:00.000+01:00

Toch weer even een internetlijntje gekaapt om wat te vertellen. Het landgoed hier blijft geweldig. Het heerlijke is dat als je 's ochtends wakker wordt, er door de gele gordijnen een geweldig licht binnenkomt. Ik slaap wel slecht hier, het kussen is veel te dik dus na zo'n nacht met geknakte nek word je wel wakker met hoofdpijn. Gelukkig zitten we in een bos, dus ik begin de ochtend met een lekker stukje wandelen daar, en meestal zit ik zelfs te werken in dat bos. Er is iets niet goed aan draadloos internet hebben in een natuurgebied, maar dat negeer ik dan maar even.

Gisteren uren zitten schrijven met Gert-Jan (Brain) wat was dat lekker. Teksten over en weer knallen en uiteindelijk tot één geheel maken. Dit is zeker to be continued. Ik moet het kort houden, moet weer aan de slag, er wordt om me heen al heel wat af ge nananana'd :)

Ps, ik kwam laatst in Mexico. Wat denk je? Overal kaktussen!

Een weekje muziek - Dag 1

2007-04-03T10:21:00.000+01:00

Eens een keer heel wat anders dan een avontuur in Californië of Las Vegas (of centerparcs for that matter). Deze week zit ik in een hotel, maar niet in een ander land. Al is dat niet te merken aan de omgeving. Ik zit in een prachtig hotel ergens in het verre Nijmegen (haha) voor een schrijfweek. Ik ben gevraagd voor een muzieklabel om teksten te schrijven voor een nieuwe artiest. Uiteraard kan ik niet zeggen hoe wat en waarom, maar wel dat dit soort schrijfweken heerlijk zijn.

Ik krijg niet vaak de kans om te ontsnappen aan de drukt en de hectiek, maar tijdens dit soort weken gaat dat prima. We zitten in een hotel/landgoed en de omgeving is werkelijk prachtig. Heel veel bos en andersoortige vormen van natuur. Lekker na het ontbijten even een stukje wandelen in het bos, wat inspiratie op doen. De opzet van deze week is mij bekend, en ik moet zeggen dat het erg geslaagd is. Ik heb niet veel tijd om te loggen hier, maar zal toch proberen om elke dag wat te schrijven. Ik ga zometeen in een schrijfsessie met Tjeerd en Gert-Jan, laatstgenoemde beter bekend als Brainpower. Weer een nieuwe ervaring, ben benieuwd wat daaruit komt.

Goddank is er internet, dus mijn werk komt niet in gevaar dat scheelt. Op naar de schrijftafel!!!

Dromen en werkelijkheid

2007-03-14T11:27:00.000+01:00

Jaren geleden begon ik enigszins twijfelend aan mijn eigen bedrijfje: MaG Entertainment. Eerst heel lang aanrommelen in mijn eentje, daarna samen met mijn oude TROS-collega Aryeh. Het songfestival en andere gebeurtenissen trekken het nu ineens allemaal wel heel snel op de rit. Gisteren ons allereerste kantoorpand gehuurd. Ik kan er maar één ding op zeggen: Niet gedacht dat deze dag zou komen, maar wel onwijs gehoopt!

Aan wie denk jij vandaag?

2007-02-13T23:13:00.000+01:00

En daar is 'ie weer, de dag van de commerciële liefde. Nouja nog niet helemaal, maar ik heb geen zin om tot twaalf uur op te blijven om dit logje te posten (en vooruit posten vind ik al helemaal zo nep). Je kunt veel vinden van Valentijnsdag. Als je de historische achtergrond even vergeet kun je het zien als een puur commerciële dag. Je kunt het zien als een gezellige dag, een spannende dag, een vrolijke dag, of een eenzame dag. Er zullen een hoop mensen zijn die zich al weken zorgen maken over de vraag of ze wel het goede cadeautje hebben gekocht. En er zullen ook weer een heleboel mensen zijn die de dag vergeten.

De mensen voor wie deze dag van de liefde echter niet te missen is, zijn de mensen waar op14 februari liever niet over wordt gesproken. De eenzame mensen, de verdrietige mensen. Mensen zoals mijn vader. Want je kan veel zeggen over Valentijnsdag, maar deze onbelangrijke datum die alleen maar een datum is, wordt ineens behoorlijk reëel op het moment dat je niet meer tot de doelgroep behoort. En vind daar maar eens een goed kaartje voor.

Mijn ouders deden nooit echt aan Valentijnsdag, maar mijn vader toch stiekem elk jaar wel. Ze spraken altijd af dat het onzin was en dat er niets gedaan hoefde te worden. En toch lag daar elk jaar weer een lief kaartje op het bord van m'n moeder, al dan niet vergezeld van een kleinigheidje. Uiteraard was m'n moeder elk jaar verbolgen, want het was niet de afspraak. Maar natuurlijk vond ze het hartstikke leuk en attent, en hoe ze het voor elkaar kreeg weet ik niet, maar elk jaar was ze overtuigd verrast. Dat is een Valentijnsgedachte die ik leuk vind en bijzonder. Natuurlijk slaat het nergens op, een vaste dag om elkaar de liefde te verklaren. Maar het kan geen kwaad om, naast de normale pieken en dalen, nog een keertje extra te benadrukken hoe je over iemand denkt en wat je voor iemand voelt. Wat je daarbij geeft is echt absolute bijzaak. Dat soort dingen worden altijd pas duidelijk als het voorbij is. In plaats van een kaartje met lieve woorden, had mijn vader elk jaar een mooie gouden ketting of een ander prachtig sierraad aan m'n moeder kunnen geven. In plaats van mooie herinneringen aan de glimlach die zijn woorden op haar gezicht toverden, had hij dan nu niets anders gehad dan een doosje vol gouden en sieraden. Het laat zich raden welke van de twee meer waard is.

Voor iemand die een geliefde heeft verloren, is de buitenwereld waar wij fluitend doorheen lopen soms één grote pijnlijke confrontatie. Stelletjes hand in hand, samen boodschappen doen, samen even wat eten, samen, samen, samen. Alsof je loopt door het land van herinneringen die nooit meer zullen zijn. Toch heeft valentijnsdag ook in dit opzicht een mooie kant. Het is een gelegenheid om iets te zeggen dat je normaal gesproken niet zo snel zou uitspreken. Niet omdat het raar is, maar gewoon, omdat wij mensen dat nou eenmaal niet zo snel doen. Martine weet hoe ik over haar denk, ik zal het haar op valentijnsdag echt nog wel laten weten, niet met een kaartje, maar gewoon als ik haar aankijk. Het is echter mijn vader aan wie ik vandaag het meest zal denken. Omdat het een fijne vent is, eentje met een gebruiksaanwijzing, maar die heb ik al jaren op zak. Omdat hij z'n best doet, omdat hij het moeilijk heeft, omdat het leven op dit moment voor hem weinig anders is dan één grote verzameling ellendige dagen zonder eind.

Maar vooral omdat ik van hem hou.

Laat daar deze Valentijnsdag dan voor zijn.

Papa, ik hou van je. Lees het, en voel het.

Nooit meer zonder jou

2007-02-12T01:21:00.000+01:00

Tijdens één van mijn laatste Californië logjes zei ik dat de hectiek in Nederland al snel weer zou beginnen. De meeste mensen die me kennen weten nu ook waarom. Vanavond werd eindelijk bekend gemaakt dat Edsilia Rombley naar het songfestival gaat met het liedje dat ik geschreven heb samen met Tjeerd.

Het allerleukste vond ik misschien nog wel dat ik alledrie de liedjes geschreven had, dat nam de spanning wat weg. Tijdens een interview na afloop werd gevraagd welk liedje ik zelf het leukst vond. Makkelijke vraag. Het winnende liedje heeft het meeste songfestival-potentieel, maar mijn favoriet is en blijft 'Één keer meer dan jij' simpelweg omdat ik deze twee jaar geleden voor Martine schreef voor valentijnsdag. Ik heb die versie toen ook zelf gezongen, maar geloof me, die wil je niet horen haha.

Maargoed, een hectische avond en een televisieprogramma verder, vind ik m'n naam nu op alle nieuwswebsites. Ik ben niet zo van het openlijk enthousiast doen, maar dat vind ik toch wel heel leuk om te zien. Aan dit nummer is dagen en nachten gewerkt, geschaafd en geschreven, het is fijn om te zien dat die energie er ook in terug te horen is. Martine is ook blij, want die kan nu eindelijk loggen over het onderwerp waar ze al twee maanden over loopt te hinten, maar waar ze van mij écht niets over mocht zeggen. Ik ga zo lekker slapen, met een goed gevoel. Er is veel gebeurd sinds de dag dat ik Tjeerd besloot te stalken voor het schrijven van liedjes, en vanavond voelde wle een beetje als een bekroning van veel, héél veel tijd, werk en energie.

Dag 10: All good things come to an end

2007-02-07T06:58:00.000+01:00

Er zijn twee gekke dingen aan een verblijf in een ander land. De eerste dag, en de laatste dag. De eerste dag is alles nieuw, vreemd en onwennig en ligt er nog een zee aan tijd en plannen voor je. Bijna twee weken van huis, eer dat om is... Op de laatste dag realiseer je je hoe hard alles is gegaan en hoe je bent gewend aan je nieuwe omgeving.

We hebben weer onwijs veel meegemaakt op deze trip. Vandaag hebben we net als gisteren erg weinig gedaan. Wederom door het ontbijt heengeslapen, maar geen trek in Denny's. Bij de receptie gevraagd wat ook lekker is, en die verwezen ons naar Milly's een té schattig restaurantje met jam in rieten mandjes. Na het, weer veel te riante, ontbijt wederom naar Downtown Disney. Alsof het ontbijt nog niet genoeg was, had Martine twee Haagen Dazs ijsjes gekocht. Ik was vergeten dat Martine een toetjesbuik heeft, waar altijd nog iets extra's in past. Ik kwam helaas niet zover met mijn ijsje, maar hij was wel lekker.

We konden de verleiding niet weerstaan om nog één keer naar de bioscoop te gaan. Stomp the Yard was de keuze, een heftige film over zwarte dansers op school. Een soort Bring it On voor de Afro Amerikaanse medemens. De film was erg goed, en erg coole dansscène's, maar toch vond ik het niet geweldig. Ik kan niet zo goed tegen boze negers, al dat schieten, grommen en meppen de hele tijd. En na zo'n film is een (uitgeslapen) dag zo weer om. We heben nog getwijfeld of we naar een mall of outlet zouden geen, maar uiteindelijk toch gekozen voor een rustig einde. Want wat hebben we veel gedaan deze trip. Drie loodzware dagen beurs, een dag Universal, een avond Los Angeles en Hollywood, naar de mall, naar Medieval Times, een dag op stap met Dé, naar Disney, en natuurlijk nog veel werk tussendoor. Ik denk dat we na deze werktrip maar even op vakantie moeten ;)

Morgen (voor jullie vandaag) vertrekken we weer naar Nederland. Hierbij ons vliegschema:

wo 7-feb-07

Orange County (SNA)
Vertrek 12:20 naar Houston (IAH)
Aankomst17:30
Terminal C 2.173 km
(1.350 mijl)
Duur: 3uur 10min
CO
Vlucht: 420

--------------------------------------------------------------------------------

3Toeristenklasse ( 10A, 15F ), Snack, Boeing 737-700

--------------------------------------------------------------------------------

Houston (IAH)
Vertrek 19:05
Terminal E naar Amsterdam (AMS)
Aankomst11:40 +1 dag 8.064 km
(5.011 mijl)
Duur: 9uur 35min
CO
Vlucht: 46

--------------------------------------------------------------------------------

3Toeristenklasse ( 26A, 24D ), Diner, Boeing 767

--------------------------------------------------------------------------------

Totale afstand: 10.237 km (6.361 mijl)
Totale duur: 12uur 45min (14uur 20min met aansluitingen

Rond 12 uur donderdag zijn we dus weer in Balkenendeland. Wij hebben het onwijs leuk gehad hier, en hopen dat jullie ook een beetje lol gehad hebben met de log. De laatste twee dagen hebben we geen foto's gemaakt, gewoon even geen zin meer :). Als we terugkomen begint onmiddellijk de hectiek weer rond het songfestival, zondag moeten we al naar Paul de Leeuw. Vanavond nog even lekker lang slapen dus en hopelijk ook pitten tijdens de vlucht. Tot aan de andere kant van de oceaan, en stay tuned, in September volgen de avonturen in Las Vegas!

Happy Birthday!

2007-02-06T17:13:00.000+01:00

Ow het is alweer 1 jaar geleden dat deze kleine meid ter wereld kwam. Wat gaat de tijd toch hard. Lieve Fenna, Van harte gefeliciteerd met je 1ste verjaardag.

(foto is overigens met kerst genomen, ze zit er niet altijd zo bij)

Dikke knuffel je oom en tante. (Die nu je eerste verjaardag missen en dat goed maken met een heel groot kado ok? lol)

Dag 9: Film, vruchtenshakes en koekjes

2007-02-06T08:08:00.000+01:00

Voor ik begin, eerst een geweldige Coca Cola-reclame die we in de bioscoop hebben gezien.

Vandaag hadden we eindelijk even helemaal niets gepland. Lekker uitgeslapen, want er moest nog wat voor het blad gebeuren en voor Planet en Het Net, dus ik was tot 4 uur vannacht bezig. Lekker door liggen pitten, en wederom het ontbijt gemist. Altijd een goed excuus om naar Denny's te gaan voor een Mega French Toast Slam Breakfast. Na het veel te riante ontbijt, lekker naar Downtown Disney gewandeld om te souvenirshoppen. Slecht nieuws voor de thuisblijvers, ze hebben dus écht niets leuks hier. Dat doen ze in Parijs beter. We nemen wel weer wat leuks mee uit Vegas. Zelfs de Puffs en de Skittles kunnen we niet krijgen. Dramaaaa, haha.

Heerlijk rustig aan gedaan, we hebben natuurlijk de hele vakantie, eh, werktrip, gerend om zoveel mogelijk te zien. Vandaag dus even helemaal niets. Lekker op een stenen muurtje gezeten en een vruchtenshake gedronken. Het intelligentste dat er uitkwam was: "Hey, zit jouw rietje ook verstopt?, "Ja, stukje banaan". Om een impressie te geven van het niveau van vandaag. Vervolgens door dat Downtown gebeuren gesjokt en alle fotolijstjes, mokken, frutsels en prutsels drie keer in onze handen gehad. Tijd voor een biosje, vonden we. Grappig, ik was bang dat we niet aan de bios toe zouden komen, maar dit was dus al de derde film van deze trip. We konden pas om 4 uur de bios in, dus zijn we lekker Amerikaanse pulpbladen gaan lezen onder het genot van thee en koekjes. Extreem handige literatuur voor mijn entertainment artikelen bij het Net. Na The Pursuit of Happyness en Happy Feet, was vandaag de beurt aan Dreamgirls. Daar gingen we echt voor Martine heen, want hij leek me veel te langdradig. Geen goede trailer blijkbaar, want de film was heerlijk. Wat een muzikaal spektakel. Ohja, de Amerikaanse bioscopen zijn nog steeds geweldig. Morgen gaan we naar Because I Said So of Smokin'Aces. Wat? Zeggen die titels je niets? Ohja, we zijn hier in Amerika natuurlijk veel verder qua films, lol. ;)

Na de bioscoop, waar ze overigens geen zoete of zoute popcorn hebben, alleen maar beboterde (GADVER!) zijn we teruggewandeld naar het hotel om het nog eens te proberen bij de Sandbox Bar & Grill. Was weer niet lekker, dus daar eten we niet meer (easy, want we zijn hier nog maar een dag haha). Morgen gaan we er waarschijnlijk net zo'n lekker dagje van maken als vandaag, gewoon, lekker langzaam, genieten van het zonnetje en van de commerciële meuk die Disney biedt. Vanaf donderdag begint de thuisdrukte weer, en dan kunnen we nog genoeg rennen. Morgen dus alweer de laatste uitgebreide log. Maar geen nood, in September is er weer een beurs.

Dag 8: Disneyland

2007-02-05T12:26:00.000+01:00

Vandaag was dan eindelijk onze Disneydag. We hebben even getwijfeld vorige week of we er wel naar toe zouden gaan, er is zoveel anders te beleven hier namelijk en Disney hebben we in verschillende landen wel gezien. Maarja, om nou naar Californië af te reizen en dan neit naar het park te gaan dat Disney groot heeft gemaakt, is ook weer zo decadent.

Onze superbowlvoorspelling bleek juist. Het was nog steeds druk, maar lang niet zo druk als het op een andere dag geweest zou zijn. De meeste rijen waren een kwartiertje, maximaal 20 minuten wachten, dus dat was prima. Het suffe is, er is niet zoveel te vertellen over Disney. Op een paar attracties na, is het park identiek aan Florida, en soms zelfs aan Parijs. Soms raak je dan ook een beetje in de war waar je nou eigenlijk bent. Dan krijg je uitspraken als: "Toen ik bij Disney in Amerika was, hadden ze...".

We hebben niet heel veel attracties gedaan, vooral veel shows gekeken. Wel zijn we in buzz Lightyears Astro Blasters geweest. Waar ik Martine in Parijs vierkant inmaakte, moest ik het nu met een nederlaag doen. Was het dan toch beginnersgeluk? De leukste show overdag, was zonder twijfel die van Aladdin. De special effects waren suf, en er waren maar drie acteur, maar dat maakte het juist zo briljant. Ze waren steengoed, en kregen het voor elkaar om gedrieën een show met minstens 10 personages in elkaar te zetten. Erg lachwekkend ook!Het hoogtepunt van de hele dag was echter de Fantasmic-voorstelling. We hebben daar 2 uur voor staan wachten, en eigenlijk wilde ik dat niet omdat de show in Florida een beetje tegenviel. Wel mooi hoor, tekenfilms projecteren op water,maar er werd niet zoveel mee gedaan.

Was ik even vergeten dat tijden (en parken) veranderen. Het was met recht de allermooiste Disney-show die we ooit gezien hebben. Fantasmische muziek, veel vuurwerk en ongelooflijke effecten. Een grote knal, en er drijft ineens een metershoog piratenschip voor je neus, vanuit het niets. Dat was écht indrukwekkend. En als dan op het eind de Mark Twain boot langsvaart, met álle Disney characters erin, dan realiseer je je weer eens hoe groot dat bedrijf wel niet is en hoeveel ze in hun geschiedenis al niet hebben gedaan.

Op weg naar buiten vonden we een felle lantaarnpaal. Goede belichting man, daar kan je coole 'ik kijk stoer'-foto's mee maken. Mocht je je afvragen wat die vage foto's aan het eind zijn, dan weet je nu dus hoe het komt. Wat we morgen gaan doen? Geen enkel idee! Lekker man!

Bekijk de foto's (ohja, en reageer es, dan weten we of iemand deze log nog leest)

Dag 7: The Dé Day

2007-02-04T07:20:00.000+01:00

En op de zevende dag, schiep Dé Californië. Vandaag zijn we op stap gegaan met Dé en zijn vrouw, vrienden van Marco (zwager van Tine). Toen ik hem aan de telefoon had hoorde ik het al, bijna een exacte kopie van Marco, dus dat zat wel snor. Eerst een half uurtje mijn vader gebeld met Skype. Een onwijs leuke manier om contact te hebben waar we eigenlijk niet vaak genoeg aan denken. Kortom, wil je gebeld worden, installeer Skype, haha.

Om half twaalf kwam er een grote rode jeep het hotel voorrijden, met daarin onze gidsen van de dag. We hadden dropjes uit Nederland meegenomen voor Dé en zijn vrouw, en we hebben meteen gevraagd of zij ons de minder toeristische kant van Californië te laten zien. Want fun as it might be, je komt toch niet echt verder dan Hollywood, Universal en Disney. Wij wilden zien waar je als gewone Californiaan (of zoiets) naartoe zou gaan. En waar kwamen we als eerste terecht: The Mall. Niet zomaar een mall, maar die ene waar we niet naartoe wilden in verband met de hoge taxikosten. Het was wel een hele coole mall, maar ook een flink dure. Martine had echter een broek nodig, want ze was uit het enige exemplaar gescheurd dat ze mee had. Nee dat lag niet aan de koekjes en de pancakes, het kwam doordat je hier kilometers aflegt zonder het door te hebben. Broek kwam wel uit Amerika, dus over die kwaliteit valt ook te twisten. Ze heeft bij Sears in ieder geval twee nieuwe gevonden.

Na Sears hadden we trek, en zijn een hapje gaan eten. Het originele plan was om te gaan eten bij In 'N Out, omdat ze daar lekkere burgers hadden (Toch Marco?) maar volgens Dé was het bij Fat Burger nog een stukje beter toeven. En dat was waar, wat een lekkere hamburgers, briljante frietjes en echt een geweldige aardbeienshake. Voor het eerste dat we in Amerika échte patat hebben gegeten (Fat Fries noemen ze dat hier). naast de Fat Burger zat Yaketyak, een telefoonwinkel. Dat kwam goed uit, want mijn mobiel is inmiddels écht overleden en dat is op zo'n afstand niet echt fijn. Het nieuwe exemplaar is de BlackBerry Pearl, die ik waarschijnlijk direct aan mijnv ader moet overhandige thuis, haha, wat een geweldig ding. Na deze toch wel toeristische uitstap werd het tijd om wat anders te zien. We stapten in de auto en reden naar Balboa Island, een klein eilandje niet ver van Anaheim. Dit eilandje is nog het beste te omschrijven als Harderwijk of Scheveningen, maar dan met veel meer sfeer, en een gevoel alsof je terug bent in de fifties, met schattige kleine zaakjes, diners en handgemaakte borden. Alles natuurlijk onder het toeziend oog van de wapperende Amerikaanse vlag. Op Balboa Island is een strand, met een mooi uitzicht op de Atlantische Oceaan. Heerlijk uitwaaien en denken aan niets en de niet te beschrijven geur van verse lucht. Je realiseert je dan altijd even dat je veel te weinig naar de zee gaat, want zo ver is die in Nederland ook niet.

Na dit uitstapje naar de natuur, bleek dat de tijd om was gevlogen. Als afsluiter van de dag besloten we om naar Downtown Disney te gaan en een bioscoopje te pakken. Het minste dat we voor ze konden doen was trakteren op een leuke film. Hoewel er veel nieuwere films te zien waren, kozen we toch voor Happy Feet, in de originele engelse versie. Als je die nog niet gezien hebt, doen! Heerlijke lieve, emotionele film. Aansluitend zijn we nog wat door Downtown Disney gewandeld en hebben we genoten van schitterend vuurwerk. Dé heeft ons teruggereden naar het hotel, waar we konden terugkijken op een geweldige dag. Onbegrijpelijk en onbeschrijflijk hoe je een dag als deze kunt beleven met mensen die je nog nooit eerder hebt gezien. Alsof de wereld vol met vrienden zit. Dus Marco, als jenog eens een delivery hebt, be our guest, wij bezorgen wel!

We zouden eigenlijk maandag naar Disney gaan, maar we gaan morgen. Zondag is namelijk de SuperBowl finale in Amerika. Voor wie het niet weet: de SuperBowl is hét sportevenement voor Amerikanen. Je kunt morgen dus een speld op straat horen vallen, dus dé uitgelezen kans om naar Disney te gaan. Morgen dus weer genoeg te vertellen over Mickey, Minnie, Donald, Goofy en alle zeven dwergen.

Bekijk de foto's

Dag 6: Wat ik draag is groen

2007-02-03T07:47:00.000+01:00

Het was een latertje vannacht, dus compleet door het ontbijt heengeslapen vandaag. Geen probleem, want Denny's serveert de hele dag ontbijt. Alleen niet helemaal zo gezond als het continentale ontbijt van dit hotel. Vandaag dus even geen cornflakes en toast, maar pancakes, hash brown potatoes, suasages, eggs en bread with bacon. Voor de vitamientjes nog een glas jus, maar dan nog is dit ontbijt een calorieënbom die je doet vermoeden waarom de Amerikanen niet meer met hun benen bij elkaar kunnen zitten.

we zouden vandaag eigenlijk naar een grote mall gaan, maar omdat het al laat was, én het 80 euro aan taxikosten zou zijn, hebben we dat maar laten zitten. In plaats daarvan de taxi genomen naar een shopping district hier in de buurt, met een Michaels in de buurt. Voor de niet scrappers: Michaels is niet alleen een grote hobbywinkel, het is ook nog eens de hobbywinkel waar wij onze allereerste site-layout van hadden gejat. Ze moesten eens weten. We hadden veel gehoord over Michaels, maar het viel eerlijk gezegd een beetje tegen. Ze hadden zo'n beetje hetzelfde spul als in Nederland, en het was net zo peperduur. Gelukkig zat er aan de overkant nog meer leuks, dus zijn we naar de Target gegaan, een soort combinatie tussen Albert Heijn, Xenos en de Hema. Je merkt wel dat Nederland echt een flinke inhaalslag heeft gemaakt. Waar ik 7 jaar geleden mijn ogen uitkeek aan spulletjes, is het eigenlijk allemaal hetzelfde nu. De zakken chips zijn in Holland in ieder geval goed bijgegroeid.

Na ons boodschappenavontuur werd het tijd voor Medieval Times. Eerst nog even De gebeld, een vriend van Marco en Rianne. We hebben drop voor hem meegenomen en hij gaat ons morgen de wat mindere toeristische kant van Amerika laten zien. Ik wis niet veel over Medieval Times, behalve dat het eten was met paarden op de achtergrond. Kon me er niet zoveel bij voorstellen, want de geur van een stal in combinatie met een gebraden kip, daar werd ik niet blij van. Bij aankomst begon het al goed, we moesten een hoedje op, een groen hoedje, want wij waren voor de groene ridder. Nu ben ik best een fan van thema's en van rollenspellen, maar mensen die mij kennen weten het: ik ga niet hardop staan juichen, en ik zet geen, ik herhaal géén hoedje op. Waarom er op de foto dan een hoedje staat? Simpel, wie geen hoedje opzette liep de kans uit de menigte geplukt te worden, het enige argument dat me over kon halen.

Toen we eenmaal de arena inliepen, waren we positief verrast. Wat zag het er schitterend uit. Ik was bang dat er een of andere tientonner tegenover ons aan tafel kwam zitten, maar zo werkte het dus niet, je zat met z'n allen rond een arena. Links van me zat Martine, rechts van me zat Reinier Bier, een dronkelap die alleen maar heel hard kon roepen: yeah green, green knight, green must win. Ik vond het fantastisch om te zien al die ridders, maar echt beleven deed ik het niet. Martine vond het wel prachtig, dat kon ik zien. Toen het eten kwam, dat overigen sbriljant was, werd het nog wat erger. Ten eerste kreeg je geen mes en vork, je moest alles met je handen doen (Medieval he) en één servetje. Heerlijk dat eten, maar ik vergat die hele show. Ik zie graag wat iknaar binnen werk, dus het was of de kip, of de ridder. De kip won het. Gelukkig begon het beste van de show pas na het eten. Waar het eerste meer op een show van Anky van Grunsven leek, werd er later echt geknokt. Kijk dan noem ik dan spanning. Ridders te paard, die met een lans elkaar bestormen terwijl de houtsplinters letterlijk in het rondvliegen. Daarna de strijd voortgezet te voet, met de vonken die van de zwaarden sloegen.

Martine ging uit haar dak: yeah green, go green, green knight, come on. En dat terwijl de strijd ging tussen rood en zwart. Ik keek ernaar en vond het mooi, maar aan juichen doe ik dan niet. Jeej groen, denk ik dan van binnen. Daar was eindelijk onze ridder. Natuurlijk won hij z'n eerste gevecht glorieus, ik bedoel, kom op, het was ónze ridder. Na een flink aantal spannende gevechten (ik vergat zelfs m'n toetje) ging de strijd tussen de groene ridder, en de zwart/witte. Alles duidde erop dat wij zouden gaan winnen, wij met de groene hoedjes. Maar door een lage streek met een zwaard, was het alsnog zwart/wit die won. Het eidne van de show was spectaculair, met veel rook en lichteffecten, en fantastische muziek. Na afloop maar even de soundtrack gekocht, kunnen we er thuis nog van genieten. Martine had ook een geweldige avond, en voldaan kropen we in het busje naar het hotel. En terwijl de lichten langs de weg langs ons busje raasden, en de moeheid nu echt toesloeg, kon ik één gedachte niet loslaten: "Groen had moeten winnen ja! Ik heb het hoedje maar bewaard, want van binnen heb ik stiekum heel hard zitten juichen.

Bekijk de foto's

Dag 5: Geen spinnen, Universal, Hollywood, Toch Spinnen

2007-02-02T13:00:00.000+01:00

Vandaag was eindelijk onze eerste dag rust. Nouja rust, om 9 uur werden we in een bus gepropt, om op tijd te arriveren bij de Universal Studio's. Martine wilde heel graag een tour, dus hebben we een combinatietour gedaan: Universal Studio's overdag en Los Angeles by night. Ik dacht dat Universal ditmaal de filmstudio's waren, maar het bleek net zo'n pretpark als in Orlando, erg fijn dus.

Martine wil niet in de achtbanen, dus die hebben we maar overgeslagen. Met veel moeite heb ik haar kunnen overhalen om in de 3D show te gaan van Back to the Future. Nee tine, geen enge beesten, geen loopings, gewoon een leuke 3d-show. Wrong. Vliegen we met die tijdmachine toch zo de maag van een Dinosaurus in. Na al mn geloofwaardigheid verloren te hebben, heb ik M alsnog mee kunnen slepen naar Terminator 2, the ride. Nee joh tine, dit is Terminator, alleen maar boze robots, géén beesten. Wrong. Dikke vette metalen spin die met een nog grotere metalen tentakel door je 3d-bril boort. Die gelooft me dus helemaal nooit meer.

Verder erg veel leuke dingen gedaan en gezien, special effects show, backdraft (hot! hot! hot!) en een onwijs leuke Studio Tour waar we over de échte set van Desperate Housewives en The Ghost Whisperer gereden zijn. Wat denk je? Waren Jennifer, Eva, Marcia, Felicity en Teri nét aan het lunchen. En dat om 10 uur 's ochtends man, balen! We hebben een voorliefde gekregen voor de Churro, een soort deegstengel met suiker en kaneel, onwijs niet des bakkers, maar jammer dan. Onderweg naar Universal reden we langs The Hollywood Sign. Supercool natuurlijk, maar toch een beetje een anticlimax. Dan roept zo'n chauffeur: daar is het beroemde Hollywood-bord. Dan kijk je en denkt: daar is het beroemde Hollywood bord, precies zoals op die duizend plaatjes en in die honderd films die ik heb gezien. Het is een beetje rare gewaarwording. Door foto, film en televisie heb je alles al gezien. Het feit dat je echt op de locatie bent is natuurlijk heel erg gaaf, maar ik kon me toch niet onttrekken aan de gedachte: "inderdaad, dat hollywoodbord".

Verder gewoon de route en de attracties gelopen in Universal, maar er was een mededeling die ons kippenvel over de ruggengraat bezorgde: "Ladies and gentleman, in about half an hour the last show of Hannibal Lecter wil begin". De Hannibal Lecter show? WTF is dat? Terwijl we visioenen kregen van parkbezoekers die elkaars hersenen opaten, zagen we op het bord de werkelijke naam: De Animal Actor's show. Leer dan ook praten man!

Na Universal zijn we in de bus gesprongen voor de Los Angeles Tour. Hartstikke cool, maar wel balen dat dat bord het niet doet in het donker (was het toch nog speciaal). Dan maar heel veel foto's gemaakt van de walk of fame. Ook nog even langs het Kodak Theater gelopen, waar de Oscars de 25e van deze maand worden uitgereikt. Cool idee hoor, dat ik mijn voet heb geplaatst op de plek waar een of andere Hollywoodster straks staat te waggelen. Toch hoop ik stiekum dat het dan Angeline Jolie is, en niet Kelly Osbourne. De dag bij Universal was echter zo vermoeiend, dat we eigenlijk te moe waren voor de tour. In de bus compleet in slaap gesukkeld. Je kent het:Martine port mij wakker, ik kijk om, ligt zij te maffen. Al met al een grappige, leuke en vermoeiende dag. Morgen (inmiddels vandaag) gaan we eten bij Medieval Times, een soort vechen met satéstokjes.

Bekijk de foto's

Hint voor bien: In mijn koffer is het altijd een woud.

Dag 4 beurs, Starbucks en the Mall

2007-02-01T06:24:00.000+01:00

Vandaag was dan de laatste dag van de beurs, het was maar een ochtendje, maar geloof mij, langer trek je ook niet. We hebben niet iedereen kunnen spreken die we op ons lijstje hadden staan, maar ach, hebben we er nog een paar voor de volgende keer :).

We hebben gelukkig weer een starbucks kunnen vinden, deze keer in het Hilton hotel tegenover het conventioncentre. Heerlijke chochomel gedronken in veel te lekkere stoelen. We moesten ons er echt uit sleuren.

Na thuiskomst, hebben we een taxi laten komen om ons bij the Mall (winkelcentrum) af te laten zetten. De score is niet SUPER, maar we hebben lol gehad. We zijn bij Victoria Secrets geweest. Je krijgt daar een behandeling, PC Hooft is er niets bij :). Uiteindelijk niet geslaagd helaas, iets over te groot???. Martin heeft zijn dagje wel gehad daar, want die werd zowat het pashokje ingeduwd daar, (die overigens groot genoeg zijn voor 8 personen ofzo). Ook kwamen we nog wat andere winkels tegen waar ze precies

verkochten wat hij wilde hebben (gebeurt ook niet vaak he :D).

Uiteindelijk nog even bij de foodcourt gegeten. Lekker hoe je bij alle bedrijfjes langs kan gaan om te proeven. Je hoeft dus niet bang te zijn dat je iets koopt wat je niet lust. We hebben gekozen voor Panda. (soort chinees). Ik had een mie met 2 soorten vlees en groenten en martin Nasi met 1 soort vlees. Al met al een geslaagde dag. Martin ligt al te slapen (voor de verandering :)) en ik duik er ook zo in. Morgen een drukke dag. We gaan namelijk naar Universal Studio's (en nee niet het atractie park. Maar echt de studio's!). Daarna worden we opgehaald door een bus en zien we Hollywood by night. Ik ben benieuwd!. Stay tuned :)

Martine

Dag 3 - Meer goodies, praatjes en visitekaartjes

2007-01-31T07:58:00.000+01:00

Vandaag was nagenoeg dezelfde dag als gisteren. De voorlaatste dag van de beurs, dus Martine en ik hebben ons promopraatje een beetje opgeschroefd. "Hoi wij komen uit Nederland en we willen dat je adverteert" zo kort is onze introductie inmiddels geworden, en dat werkt zowaar ook nog eens. Resultaat: meer goodies, meer praatjes, meer visitekaartjes.

We hadden besloten om het er na vandaag bij te houden, en morgen niet meer naar de beurs te gaan. Wat we echter niet wisten is dat we vervolgens twee uur aan de praat zouden raken met iemand van Bazzill. We hebben Amerika weer eens lekker geshockeerd met verhalen over wiet en The Red Light District. Voor de mensen die zich afvragen waarom er geen foto's online zijn gekomen, we hebben de afgelopen dagen alleen foto's gemaakt van nieuwe producten. Die kunnen we niet op de blog zetten, anders zijn ze niet meer te gebruiken voor het blad. Het moet natuurlijk wel een scoop blijven.

Vanaf morgen worden de verhalen weer interessant, dan gaan we dingen meemaken enzo. Het ziet ernaar uit dat we gaan shoppen, en met de huidige dollarkoers kan dat nog wel eens leuk worden. Ik heb Martine nog niet verteld hoe gunstig die dollar staat, anders gaat ze helemaal los daar in de Mall. De moeheid neemt wat af, maar vooral omdat we onszelf dwingen wakker te blijven. We hebben vanavond gegeten bij Denny's, dat was wel erg fijn. Na 3 dagen hadden we Subway wel gezien, en werd het tijd voor eens een keer goed Amerikaans voedsel. Martine had een traditionele Meat Loaf op haar bord, en ik de wat minder originele cheeseburger. Prima te eten, onwijs niet des Bakkers.

Het is voor mij nu ook tijd om te gaan slapen (Tine ligt alweer eventjes te ronken, die heeft nog veel meer moeite met de Jetlag. Hopelijk is dat op de terugweg minder deze keer. Hou het nog eventjes vol, vanaf morgen staat deze log weer vol avonturen van Jut en Jul in hamburgerland. Fijne dag, wij gaan maffen! :)

Dag 2: Goodies, goodies en goodies

2007-01-30T07:50:00.000+01:00

Wat een lange dag vandaag. De tijd dat ik jetlag voor mietjes vond, ligt duidelijk ver achter me. Zowel Martine als ik waren om 3 uur vannacht klaarwakker. Voor mij niet echt een probleem, want er was veel te doen voor het blad. Daarbij waren alle Hollanders gewoon wakker, dus dat communiceert wel een stuk fijner. Na 4,5 uur doorploeteren ging de ontbijtzaal open en konden we genieten van exact hetzelfde ontbijt als gisteren. Het is een beetje karig ontbijt, maar dat geeft niet, het is in ieder geval erg gezond.

Na het ontbijt op naar de beurs. Dankzij de slimme actie van Tine hadden we de kaartjes al, dus konden we zo doorlopen. Grappig hoe snel iets went trouwens. Leek gisteren het beursgebouw nog gigantisch en niet te overzien, inmiddels hadden we de boel al aardig in kaart gebracht en valt het wel mee met het massale. Een hoop mensen die we ontmoet hebben tijdens de Memory Trends in Vegas waren er nu weer, en dat is altijd een prettig weerzien. Over de beurs valt niet zoveel vertellen, veel zakelijk geouwehoer, en nieuwe spulletjes kijken. Wie onze logs uit Vegas gelezen heeft, herinnert zich misschien nog dat Martine 300 dollar won in het casino. Ze dacht blijkbaar dat ze altijd iets zou winnen, want vol goede moed deed ze mee aan een Provocraft loterij. En wat denk je? Die muts wint gewoon een Cuttlebug ter waarde van 100 euro. Die heeft dus de rest van de middag met een grote grijns over de beursvloer gelopen: "Of ik een visitekaartje heb? Ja hoor, even MIJN CUTTLEBUG op de grond zetten!. En het ergste was, het was nog mijn loterijkaartje ook.

De rest van de dag nog even doorgelopen, maar rond een uur of vier begon het slaapgebrek op te spelen. We vertrokken naar huis, om even een uurtje te pitten. Stom! 2,5 uur later liepen we volledig brak over straat, op zoek naar een Denny's. Uiteindelijk toch weer bij de Subway uitgekomen. Daarna snel weer terug naar het hotel om te werken aan het blad. Martine slaapt inmiddels, ik maak nog wat artikelen af. Logtechnisch gezien volgen er nog twee saaie dagen. Daarna begint de relaxfun en zijn er veel leuke dingen om over te schrijven. Tot dan, hoop ik dat je je vermaakt met ons beursgeneuzel ;)

Martin en slapende Martine

Dag 1, Deel 2 - Elsie, Subway en Dowtown Disney

2007-01-29T07:25:00.000+01:00

Vandaag was de dag waarop we eigenlijk nog niet zoveel zouden doen, even bijkomen van de vlucht, acclimatiseren, je kent het wel. Na het continentale ontbijt, dat een stuk gezonder was dan in Las Vegas, besloten we om de perskaartjes van de CHA alvast even op te halen, dat scheelt morgen weer een tijdje wachten. Geen verkeerde keuze zo bleek, want we hebben een kwartier of drie in de rij moeten staan voor die kaarten. Niet echt vervelend, want zo konden we lekker luisteren naar wat die roddelende Amerikanen te vertellen hadden.

Toen we de kaarten eenmaal hadden, en de perskitjes in ons bezit hadden, was het plan om het allemaal weer terug te brengen naar de hotelkamer. Maarja, we stonden wel in een straal van een paar meter van Elsie, dus die móesten we even gedag zeggen. We verklappen nog niet veel over haar nieuwe lijn, maar wat is die briljant, en wat was haar stand mooi neergezet. We hadden er wel wat van verwacht, maar dit was grootser en beter dan we hadden durven dromen. Dat heeft die Flannigan hem toch mooi maar weer geflikt. Na een aantal hi, bye en how are you's, heb ik Martine aan d'r oren van de beursvloer gesleept. We gingen immers alleen kaartjes ophalen, kletsen en kijken, da's voor morgen.

Heeerlijk, helder, Subway
Tijd voor een heerlijke lunchb ij Subway. Ik had een broodje dat slechts 370 caloriën telde, Sonja Bakker zou apetrots zijn. Totdat ik ontdekte dat dat aantal alleen gold voor de 6 inch broodjes, en ik me tegoed had gedaan aan een footlong broodje. Nouja, dan maar even geen Sonja, want wat was de Sweet Chicken Teryaki Sandwich met Onion Sauce lekker. Het valt ons sowieso op dat je hier veel lekkerder en gezonder kunt eten dan in Las Vegas. Sterker nog, die grote gele M is in geen velden of wegen te bekennen.

Downtown Disney
Na de lunch zijn w e maar eens richting Downtown Disney gaan wandelen. Dat is net zoals in Florida, kost niets, maar er hangt wel een lekker Disneysausje overheen. Kortom, wandelen, shoppen en je ogen uitkijken. We besloten om meteen maar eens iets aan entertainment te doen, en zijn de bioscoop ingedoken, uiteraard met popcorn en wat drinken. Blijkt dat die gekken Amerikozen niet begrijpen wat zoute en zoete popcorn is. Je krijgt een bakkie gepofte maïs in boter. Dat smaakt dus naar niets. Ik denk dat dit voor het eerst in de geschiedenis is dat Martine en ik ons bakkie niet leeg hadden. Erg was dat niet, want des te meer aandacht hadden we voor de film. De keus viel op The Pursuit of Happiness met Will Smith in de hoofdrol. Ik weet niet of ie al in Nederland draait, maar zo ja, ga hem onmiddellijk zien. Wat een prachtige film, met een heerlijke American Dream moraal.

Extreme TV Watcher
Na de film maar weer lekker terug naar de hotelkamer. Ik moest nog wat artikelen schrijven, en Martine moest heel dringend Extreme Home Makeover kijken. Onder het genot van een lekkere pepperoni pizza uiteraard. Zoals gewoonlijk heb ik hier niet echt honger, dus na 2 slices kon mijn pizza alweer de koelkast in (we hebben hier gewoon een koelkast, jeej). Zo veranderde een rustige dag, in een dag waarin we toch nog best veel hebben gedaan. Morgen begint voor ons de beurs, en wordt het opletten geblazen. We hebben al gezien hoe groot de conventie is, dus het blad is te klein om goed te kunnen benutten, maar dat komt wel goed. Ik ga nu ook slapen, maar Martine en ik wensen je nog een fijne overdag :).

Ps, René, Papa of Sabine (en Rinus, als je van actieseries houdt) ga eens op zoek naar een tv-serie genaamd Heroes. We zagen een trailer in de bioscoop daarvan, en het kippenvel stond ons tot op de tenen. Must See TV noemen we dat.

Slaap lekker. Take care of yourself, and each other.

(enneh, bekijk alweer nieuwe foto's)

Dag 1: Een beetje brak, maar wel lekker

2007-01-28T17:27:00.000+01:00

Even een heel kort logje aan het begin van deze eerste dag. Een langere volgt vanavond, want we hebben nu nog geen fluit meegemaakt natuurlijk. Al duurt deze dag al best lang, want Tine en ik waren allebei om 4 uur al wakker. En wat doe je dan? Juist, negeren dat je wakker bent, en doen of je slaapt tot 7 uur. Het hotel en het bed zijn heerlijk, maar ik weet niet wie die man met die hamer heeft ingehuurd die op ons hoofd staat te meppen. Service van het hotel denk ik.

Anyway, dit berichtje is even om te melden dat de eerste (suffe) foto's al online staan. Toch niet echt makkelijk zo'n hotelkamer vastleggen. Nu weet ik waarom Martine een groothoek wil! (dat mens heeft ook altijd gelijk, zucht). In ieder geval tot nu toe: D-Reizen 0, Expedia 1!!!!

Bekijk de fotos.

Greetings From Californië

2007-01-28T06:28:00.000+01:00

We beloofden het al in oktober, en nu is het dan zover. Het grote Martin en Martine log gaat verder vanuit het zonnige Californië. We zijn zojuist aangekomen in ons hotel, en er valt weinig anders over te zeggen dan dat het briljant is. Supergrote kamer, met tweede kamer en inloopkast, recht tegenover Disney en midden tussen alle winkeltjes en eetgelegenheden (Subway, jeej). Het vliegen was wel weer erg lang. De eerste vlucht, van Amsterdam naar Newark was zeer ok, maar na de overstap, die opvallend soepel verliep, was de vlucht een ramp. Niets mis met de vlucht zelf, maar ik weet niet of je wel eens een blik sardientjes hebt gezien van binnen? Zo zag onze cockpit eruit, met als verschil dat wij nog tv hadden. Er is altijd weinig ruimte in een vliegtuig, maar dit was echt niet grappig, en na een half uur hadden we al overal pijn, en we moesten nog 5 uur daarna. Ach, voor een goed doel, hielden we ons maar voor, en met klagen, slapen, klagen, slapen, snakken naar drinken, slapen, klagen hebben we het gered :)

Daarna werd het weer fijn. Geen uur op een shuttle gewacht, maar meteen in een taxi gesprongen buiten het vliegveld, en naar het hotel gereden. Best nog een lange rit, dus we hebben die man helemaal uitgehoord over onze verblijfplaats, dus we weten nu alles dat er te weten valt. Ons hotel zit letterlijk naast de Disneylandpoort, erg gaaf, we zitten tussen een oase van lichtjes. Het hotel ziet er lekker duur uit van binnen, en blijkbaar is 11 dagen een lange tijd om te blijven, want we kregen meteen een vip-treatment: grotere kamer, etc. Dit eerste logje houden we even lekker kort, wantwe zijn echt net het hotel binnen komen lopen. Ps bien, we hebben hier the fox channel, effe kijken of Dawson's er is. Het ziet er in ieder geval naar uit dat het een hele fijne paar dagen gaan worden hier, en we gaan beginnen met maar eens te dineren in de Sandbox Bar &Grill in het hotel. Foto's volgen snel. Eerst maar eens dat ranzige luchtvaartvoedsel uit ons systeem. America, we're back! (baaahaaaack!)

2007-01-04T08:44:00.000+01:00

Je zou vandaag 57 geworden zijn. Een flinke leeftijd, een leeftijd waar je vast tegenop zou hebben gezien, maar eentje die je, gezien de huidige realiteit ongetwijfeld gevierd had willen hebben. Je zou, net als altijd, geen zin hebben om je verjaardag te vieren na al die drukke feestdagen, en je zou net als altijd niet weten wat je voor cadeaus zou moeten vragen. Daarom zou ik je net als altijd een flesje Opium geven, dat je net als altijd te duur zou vinden, maar waar ik me net als altijd niets van aan zou trekken.

Je zou het jammer vinden dat de feestdagen voorbij waren, want dat vond je stiekum net als ik zo'n gezellige tijd. Tegelijkertijd zou je beter dan ik de mogelijkheden van een nieuw jaar proeven en je storten in nieuwe plannen en nieuwe ideeën. Want wat zat je altijd vol met ideeën. Je zou geen zin hebben om aan je werk te gaan, niet omdat je werk niet leuk was, maar omdat je het grootste deel van je leven al hebt gewerkt, en je langzamerhand verlangt naar meer vrijheid, vrijheid met papa.

Je zou trots zijn op René. Trots omdat hij, op z'n eigen manier langzaam uit de ellende krabbelt en een nieuwe leven voor zichzelf heeft gebouwd. Je zou trots zijn dat hij dat zonder jouw hulp heeft gedaan. Je zou trots zijn op Sabine. Omdat ze eindelijk heeft geleerd om voor zichzelf op te komen, zelfrespect te kweken, omdat het eindelijk een dame met ballen is geworden, vechtlust en een onvervalste neus voor wat onrecht is. Je zou trots zijn omdat ze precies zoals jij is geworden. Superlief, maar soms wel een beetje een wijsneus.Eentje met een propedeuse. Je zou ook trots zijn op mij. Omdat ik iemand heb gevonden die kan omgaan met de neurotische persoon die ik ben en omdat ik eindelijk al m'n dromen waarmaak. Je zou trots zijn op de liedjes die ik schrijf, zonder te weten dat ik nog steeds een groot deel voor jou schrijf.

Maar zonder twijfel zou je nog het meest trots zijn op papa. Je zou hem op z'n lazer geven dat hij nog meer is afgevallen dan toen jij er nog was, maar je zou ook weten dat hij er niets aan kon doen. Maar wat zou je trots zijn. Trots om te zien hoe hij het leven weer heeft opgepakt. Hoe hij, ook al wil hij eigenlijk niet leven zonder jou, de schouders er onder heeft gezet voor ons en voor hemzelf. Hoe hij alle klusjes in huis nu opknapt in z'n eentje, terwijl je zo bang was dat hij dat niet kon. Je zou trots zijn als je zag welke kleren hij kocht, precies het soort dat jij zou hebben gekozen. Maar het meest trots zou je nog zijn op het feit dat hij eindelijk heeft geleerd om zich niets meer aan te trekken van dingen die niet belangrijk zijn in het leven. Hij heeft geleerd van zich af te bijten, mensen te zeggen waar het op staat (toch, meneer Visser?) en zich niet van binnen op te vreten.

Maar het doet ons wel pijn. We hadden je zo graag nog hier gehad. Er zijn zoveel dingen die je nog had moeten zien, mijn winkels, tijdschrift, de gezellige huisjes, van rene, sabine en van mij. Je had het fantastisch gevonden om te winkelen in Almere, je had The Holiday in de bioscoop moeten zien. Je had onze pogingen moeten zien om jouw kerstboom te evenaren, je had onze rollade's moeten proeven. Maar boven alles had je ons oud moeten zien worden, en zelf oud moeten worden met papa. Nouja, het is niet anders.

Wat hadden we je graag nog hier gehad mama. We missen je nog elke dag. Dikke kus voor je verjaardag.